Ankh op de Commodore 64, als die in 1984 had bestaan, zou in elke huiskamer hebben gegloeid met een groenachtige amberkleurige glans. Het belooft een onwaarschijnlijke mix van eeuwenoude mystiek en pixelgedreven uitdaging, een tijdstempel uit de begindagen van de thuiscomputer, toen spelers leerden verhalen te ontlokken aan de hand van weinig meer dan tapegeluid en een vriendelijk toetsenbord. De titel draagt een levenssymbool, een toespeling makend hiëroglief dat nieuwsgierigheid wekt naar graven, vloeken en de stille sensatie van puzzelen.
Grafisch gezien zou de game leunen op de eigenaardige sterke en zwakke punten van de C64. Verwacht een raster van gedrongen sprites, dikke bogen en een palet dat neigt naar oker en groen; kleurconflicten zouden eerder een ereteken dan een minpunt zijn. De schermindeling zou de voorkeur geven aan barokke inventarissen en een kaartpaneel, waarbij toetsenbordcommando's voorrang zouden krijgen op muisinvoer. Het geluid zou op de SID-chip draaien en tijdens spannende momenten heldere piepjes en een treurige fluitlijn produceren.
De gameplay zou aanvoelen als een klassieke schattenjacht door een labyrintische stad vol piramides en bazaars. De bewegingen zouden worden aangestuurd door een cursor of joystick, met itembeheer in een draagbare verpakking en een geleidelijke stroom cryptische aanwijzingen. Puzzels zouden draaien om het combineren van artefacten, het ontcijferen van eenvoudige runen en het timen van bewegingen om oude valstrikken te vermijden. Een tekstueel verhaal zou zich ontvouwen in korte alinea's, met een sfeer zonder lange monologen, waardoor de speler eerder richting verkenning dan naar brute kracht werd geduwd.
Ontwikkelaars uit die tijd hadden te maken met krappe schema's en bescheiden budgetten, maar een game genaamd Ankh zou ambitie kunnen verraden. De 6502-code zou geoptimaliseerd zijn voor snelheid op cassette of vroege disks, waarbij ongeduldige spelers de laadtijden nauwlettend in de gaten hielden. Het Egyptische motief zou rijkelijk geïllustreerd worden in de handgetekende tekeningen en de verpakking, terwijl de iconografie in de game gestileerde symbolen zou combineren met praktische gameplay-iconen. Critici uit die tijd zouden graphics afwegen tegen puzzeldiepte en herspeelbaarheid.
Als er überhaupt een Ankh uit 1984 zou bestaan, zou die dienen als een herinnering aan een tijdperk waarin adventure games hun eigen idiosyncratische paden bewandelden. Het zou de arcadekroon niet bedreigen, maar een plaatsje veroveren tussen eigen curiosa die zorgvuldig nadenken meer beloonden dan hectische reflexen. In retrospectieven zou het herinnerd worden als een getuigenis van verbeelding die hardware ontmoet, een symbolisch relikwie dat onthult hoe spelers leerden een scherm te lezen en te dromen van verre graven.
Spel downloaden
Het is mogelijk dat wij meerdere downloads aanbieden
wanneer er verschillende versies beschikbaar zijn.
