Spellen ontwikkeld door Housemarque Ltd.
We bieden een lijst van bedrijven die abandonware-games hebben ontwikkeld.
Selecteer een bedrijf om de bijbehorende spellen te bekijken.
Gebruik de paginering op letter of nummer om het zoeken te vergemakkelijken.
Alien Incident
Alien Incident is een leuk en pretentieloos sci-fi avonturenspel, ideaal voor jonge avonturiers vanwege het bekende plot en de eenvoudige puzzels.
Je speelt als een tiener genaamd Benjamin die het huis van zijn oom bezoekt voor Halloween. Zijn oom, een huiswetenschapper, probeert zijn laatste uitvinding, de wormgat generator, te activeren. Verrassend genoeg werkt het en opent een wormgat naar een ander sterrenstelsel, waardoor een buitenaards ruimteschip naar de aarde wordt getransporteerd. De aliens ontvoeren je oom en, verrassend genoeg, is het jouw missie om hem (en de wereld, maar dat wist je al) te redden.
Strategy Plus vat de aantrekkingskracht van het spel mooi als volgt samen: GameTek's Alien Incident moet zijn ontwikkeld met beginnende gamers in gedachten, en in dat opzicht lijkt het de goede kant op te gaan. Samen met de knappe animatie en de interessante verhaallijn versterkt het voor de nieuwe of jongere gamer het idee dat een leuk en uitdagend spel geen geweld hoeft te omvatten. . . .
De toon van het spel is vanaf het begin goed gezet en wordt gedurende het hele spel goed aangehouden. Je kunt niet verwachten dat je je oom kunt redden en de plannen van de aliens kunt verijdelen zonder wat hindernissen, dus natuurlijk is er het gebruikelijke slimme verzamelen en inzetten van allerlei puzzelvoorwerpen.
Daar staat tegenover dat Alien Incident van tijd tot tijd lijkt te crashen. Maar zelfs als dit gebeurt, heeft het spel een automatisch herstelsysteem. Als het spel bijvoorbeeld om wat voor reden dan ook crasht, zul je de volgende keer dat je het opstart zien dat het een 'noodredding' heeft uitgevoerd en zal het je vragen of je wilt beginnen waar je gebleven was. Klinkt alsof er een ongeluk of twee verwacht werden, nietwaar?
Ouders zullen dit spel op hun boodschappenlijstje willen zetten, want het verhaal is leuk en gemakkelijk te volgen, en de interface intuïtief genoeg om met weinig training te leren. Dit niet-gewelddadig pleziertje, dat in de eerste plaats wordt aanbevolen voor het gezin, zou vermakelijk moeten zijn voor mam en pap, en ook voor Billy en Sue Ellen ... ervan uitgaande dat ze af en toe een hapering aankunnen'.
Boarder Zone
Op de hellingenOm eerlijk te zijn, nu de lente hier in het koude oosten van Ontario eindelijk in zicht komt, is het laatste wat ik wil doen, iets aanraken dat me aan de winter doet denken. Ik heb genoeg van sneeuw, smeltwater en alle irritante klusjes die erbij horen. Mijn schop en auto borstel liggen in opslag en ik haal ze er pas uit als ik de kalender kan omdraaien naar november. snap je?
Blijkbaar doen sommige mensen dat niet. Infogrames (voeg hier gratuite minachting voor de Fransen in) bracht de door Housemarque ontworpen snowboardsimulator Boarder Zone uit op het moment dat het groene gras overal in de westerse wereld weer begon op te komen. Wat is dat voor een goede timing? Met dit in gedachten, installeerde ik de titel en slijpte mijn kritische messen. Ik was helemaal klaar om Boarder Zone een goede tekstuele aframmeling te geven, toen ik werd gestopt door het feit dat dit een behoorlijk goed spel is. Afgezien van de releasedatum, vond ik weinig om over te klagen. Het is een leuk en uitdagend arcade snowboardspel dat de snelheid en opwinding van het echte spel nauwkeurig weergeeft. Afgezien van een paar besturingsproblemen (zie hieronder) is het in alle opzichten een waardige concurrent van de XGames Pro Boarder van vorig jaar (zie mijn recensie).
Als je ooit een snowboardgame hebt gespeeld, of zelfs maar per ongeluk tien minuten van de XGames-verslaggeving van ESPN 2 hebt bekeken, krijg je een idee van waar het bij Boarder Zone om draait. Namelijk, snelheid en acrobatiek. Afhankelijk van het speltype waarin je speelt, wil je als eerste beneden zijn of de onzichtbare juryleden het meest imponeren met een reeks acrobatische manoeuvres. Het spel bevat vijf basisopties voor aspirant-snowboarders om hun fix te krijgen. In Arcade kun je het tegen elkaar opnemen in een enkele run, Time Attack, Pipe, Big Air of Top 5. Races zijn eenvoudige runs naar de finish, en Time Attack zijn oefenruns die de beoefenaar in staat stellen te experimenteren met verschillende paden langs de berghelling. Pipe en Big Air richten zich op acrobatiek. Met de eerste kun je tientallen trucs uitvoeren op een half-pipe, terwijl je met de tweede al je energie moet richten op een grote sprong voor een publiek. Beide zijn een feest, maar er gaat niets boven pipe wat betreft plezier en intensiteit. Top 5 laat je het opnemen tegen de top vijf Time Attack scores. Het kampioenschap zet een raceparcours uit waarbij je naar de top van drie snowboardclubs gaat. Eindig in de top drie van de twaalf deelnemers in je huidige club en je promoveert naar een betere club met een hoger team. Zie dit speltype als een kruising tussen het seizoens- en het toernooispel van de meeste traditionele sporttitels. Als je hier slaagt, speel je ook nummers vrij voor Arcade. Showcase, training en multiplayer (via een LAN, niet via een netwerk) zijn precies wat je zou verwachten.
Zes verschillende ruiters staan tot uw beschikking om onder uw naam door deze gebeurtenissen te worden geloodst. Het zijn de standaard 'skate or go home' archetypes. Craig Tyron is te cool om pro te zijn, terwijl Karl Ung een ex-surfer is en Ulrika Reqvist een rebel die in busstations sliep tot ze de roep van Rossignol hoorde. Oh, en één van hen is een jongen genaamd Mike Koontz. Kies hem en je hoort de omroeper om de zes seconden zijn naam uitspreken. Snap je? Ik denk dat de Fransen van Porky's en oude Jerry Lewis films houden. Een totaal van tien boards zijn uiteindelijk (sommige zijn eerst vergrendeld) beschikbaar voor uw rijplezier. Ze worden elk beoordeeld op snelheid, spin en soepelheid, hoewel ik tijdens het spelen niet veel verschil merkte tussen de twee. Ze voelden allemaal een beetje stijf aan. Er zijn negen tracks te veroveren in het spel. Ze spelen zich af in drie verschillende terreintypes - Alpine, Forest en Village - en zijn ingedeeld in Easy, Medium of Hard.
De presentatiewaarden zijn zeer hoog. Boarder Zone ondersteunt resoluties tot 1600x1200 in 32-bits kleuren, wat de races behoorlijk dynamisch maakt. De evenementen kunnen op elk moment van de dag plaatsvinden, bij heldere hemel of bij sneeuw. De kleurrijke verlichting door fakkels die zijn opgesteld om de sporen te verlichten, voegt een ander dramatisch element toe aan het gebeuren. Het enige minpuntje is het knelpunt, waardoor de rijder soms tot aan zijn knieën in de sneeuw staat. Geluidseffecten zijn niet meer dan gemiddeld. De relatief hoge kwaliteit wordt ontsierd door irritante tiener crap rock (hoewel ik misschien oud word) en een commentator op co
Flo-Boarding
Flo-Boarding, uitgebracht in 2003 voor Nokia's N-Gage-platform, is een opvallende titel die de avontuurlijke geest en innovatieve gameplay van die tijd illustreert. Deze unieke sportgame combineert elementen van skateboarden en inline skaten en biedt een boeiende ervaring voor spelers die op zoek zijn naar spanning en sensatie op een handheld. Met zijn levendige graphics en dynamische gameplay werd Flo-Boarding al snel een favoriet onder N-Gage-gebruikers.
Flo-Boarding speelt zich af tegen een achtergrond van kleurrijke stadslandschappen en stelt spelers in staat om te navigeren door verschillende omgevingen vol hellingen, obstakels en uitdagende parcoursen. De game maakt gebruik van een eenvoudige maar effectieve besturing, waardoor het toegankelijk is voor zowel casual gamers als doorgewinterde enthousiastelingen. Spelers kunnen een verscheidenheid aan trucs en manoeuvres uitvoeren, van eenvoudige ollies tot uitgebreide spins, allemaal met één druk op de knop, wat een extra laag strategie en vaardigheidsontwikkeling toevoegt. Deze intuïtieve aanpak draagt bij aan een bevredigend gevoel van progressie naarmate spelers steeds complexere trucs onder de knie krijgen.
Bovendien beschikt Flo-Boarding over een robuuste multiplayermodus, waarin vrienden elkaar kunnen uitdagen in rechtstreekse competities. Dit sociale aspect verhoogt de spanning en creëert een levendige sfeer waarin spelers scores vergelijken en trucs delen. Het competitieve karakter van de game stimuleert spelers om te verbeteren, waardoor een community ontstaat die zowel gedijt op samenwerking als rivaliteit. De mogelijkheid om met anderen in contact te komen door gedeelde ervaringen te delen, versterkt de aantrekkingskracht van Flo-Boarding alleen maar, waardoor het een memorabele titel in de N-Gage-catalogus blijft.
De soundtrack van Flo-Boarding versterkt de charme ervan nog verder, met een eclectische mix van melodieën die de gameplay energie geven en spelers helemaal in de ervaring onderdompelen. De muziek vult de actie aan en versterkt het gevoel van dynamiek terwijl spelers door parcoursen vol hellingen en obstakels glijden. De game combineert op meesterlijke wijze adrenalinepompende actie met een vrolijke sfeer, waardoor spelers zich helemaal kunnen verliezen in de spanning van elke sessie.
Flo-Boarding onderscheidt zich niet alleen als een showcase van innovatie binnen de N-Gage-reeks, maar ook als een ode aan de extreme sportcultuur van begin jaren 2000. De meeslepende gameplay, boeiende omgevingen en communitygedreven multiplayermodus zorgen ervoor dat de nalatenschap van de game ook na de eerste release voortduurt. Naarmate de tijd verstrijkt, blijft deze titel een gekoesterde herinnering voor iedereen die de kans heeft gehad om de vrolijke avonturen te beleven die het bood op het gebied van mobiel gamen.
Super Stardust
Super Stardust verscheen midden jaren 90 tijdens de bloei van DOS arcade shooters, een titel die koortsachtige reflexen combineerde met retro charme. Het uitgangspunt draait om een eenzame ruimtevaarder die door een leegte skatet en golven van meteoren, aliens en satellieten afvuurt. De game omarmt een scorejacht, waarbij elk vrijgespeeld scherm een hogere vermenigvuldiger en explosies genereert. Spelers kiezen een route door een duizelingwekkend veld vol gevaren en wegen risico's af tegen beloning terwijl het scherm zich vult met vonken. Het visuele palet is gebaseerd op elektrische blauw- en rozetinten, een look die qua spetters en spanning niet kon tippen aan liedjes uit die tijd.
Spelers besturen een compact schip dat in alle richtingen schiet, een vereiste voor de flexibele twee-assige besturing van de game. Het schip kan worden bestuurd met een joystick of toetsenbord, terwijl snelle tikken een plasmacascade ontketenen die door zowel pantser als romp snijdt. Tussen de levels door verzamel je power-ups die de vuursnelheid verhogen, de spreiding van schoten vergroten of bescheiden schilden verlenen. Eindbaasgevechten verschijnen als kolossale machines die boven het slagveld uittorenen en patroonherkenning en nauwkeurig ontwijken vereisen. Het tempo wisselt af tussen serene cirkelende segmenten en chaotische kogelregens die zowel geheugen als zenuwen op de proef stellen. Hoge scores fluisteren meesterschap.
Grafisch gezien combineert Super Stardust vector-geïnspireerde vormen met zorgvuldig spritewerk, wat een gevoel van snelheid creëert dat bijna tastbaar is op een CRT-monitor. Explosies bloeien op tot halo's van kleur, terwijl het sterrenveld scrollt met een koppig ritme dat je de ernst van het gevaar nooit laat vergeten. Het geluid is metaalachtig en levendig, met synthlijnen die voortstuwing nabootsen en waarschuwingssignalen die het einde van de actie aangeven. De soundtrack hoort misschien niet thuis op een concertpodium, maar verankert elke run in een tastbare herinnering, een sonische herinnering dat overleving afhangt van timing. Zelfs casual spelers voelden zich aangetrokken tot het ritueel.
Naast de directe uitdaging droeg Super Stardust bij aan de lijn van arcade-achtige shooters op pc- en DOS-platforms, een niche die precisie, discipline en herhaalde pogingen waardeerde. Het floreerde zowel in shareware als in volledige releases, met communities die tips en scores uitwisselden via prikborden en vroege forums. In een omgeving vol rivaliserende experimenten viel deze titel op door zijn heldere doel en de weigering zich te verschuilen achter mooie gimmicks. Spelers herinneren zich de pijn van een bijna perfecte run en de stille teams die zich vormden rond de highscoretafels en kleine triomfen vierden na lange sessies.
The Reap
Het was 1997 en de gamingwereld gonsde van opwinding over de release van een nieuw Windows-spel: The Reap. Dit actievolle avonturenspel, ontwikkeld door Kronar Industries, beloofde een spannende ervaring voor spelers te worden.
The Reap speelt zich af in een post-apocalyptische wereld en neemt spelers mee op reis door een verlaten en gevaarlijk landschap. Het verhaal draait om een eenzame overlevende, die op een missie is om zijn vermiste familie te vinden. Onderweg moet hij strijden tegen hordes gemuteerde wezens en door verraderlijke omgevingen navigeren om de waarheid te ontdekken over de ramp die de wereld is overkomen.
Wat The Reap onderscheidt van andere games uit zijn tijd is de unieke combinatie van actie en het oplossen van puzzels. Spelers moeten hun verstand en behendigheid gebruiken om vijanden te verslaan en obstakels te overwinnen. De game beschikt ook over een grote verscheidenheid aan wapens en gereedschappen die kunnen worden gebruikt om de zoektocht van de hoofdpersoon te ondersteunen. Van een betrouwbaar geweer tot explosieven en boobytraps, spelers moeten hun arsenaal strategisch kiezen om te overleven in deze harde wereld.
De graphics van The Reap waren ook zijn tijd ver vooruit. Met gedetailleerde omgevingen en verbluffende karakterontwerpen werden spelers volledig ondergedompeld in de post-apocalyptische wereld. De geluidseffecten en muziek droegen bij aan de algehele sfeer, waardoor een werkelijk meeslepende ervaring voor spelers ontstond.
Een van de meest opwindende kenmerken van The Reap was de multiplayer-modus. Spelers kunnen samenwerken met vrienden om samen de uitdagingen van het spel aan te gaan. Dit voegde een geheel nieuw niveau van opwinding en kameraadschap toe aan het spel, waardoor het een hit werd onder gaminggemeenschappen.
De game kreeg na de release veel lovende kritieken. Het werd geprezen om zijn aangrijpende verhaallijn, uitdagende gameplay en meeslepende graphics. Fans van het spel prezen ook de herspeelwaarde ervan, omdat er meerdere eindes waren op basis van de keuzes die spelers tijdens het spel maakten.
The Reap was een commercieel succes, er werden wereldwijd miljoenen exemplaren van verkocht en het verstevigde zijn plaats in de gamegeschiedenis. Zelfs vandaag de dag wordt het herinnerd als een cultklassieker onder gamers, met zijn unieke mix van actie en het oplossen van puzzels die spelers nog steeds boeit.
