Spellen ontwikkeld door Infogrames Europe SA
We bieden een lijst van bedrijven die abandonware-games hebben ontwikkeld.
Selecteer een bedrijf om de bijbehorende spellen te bekijken.
Gebruik de paginering op letter of nummer om het zoeken te vergemakkelijken.
Alone in the Dark
Jeremy Hartwood heeft zelfmoord gepleegd in zijn Louisiana herenhuis, Derceto. Kruip in de huid van Edward Carnby, een privé-detective, of Emily Hartwood, het nichtje van Jeremy, en onderzoek de verdachte dood. Het drie verdiepingen tellende herenhuis zou bezeten zijn door de excentrieke eigenaar. Je realiseert je snel dat het zo is. Misvormde ratten, zombies en reusachtige wormen zijn enkele van de vijanden die je achtervolgen, en je moet op de een of andere manier zien te ontsnappen.
Alone in the Dark is een survival horror actie-avontuur spel. De actie speelt zich af vanuit verschillende vaste gezichtspunten. De achtergronden zijn in 2D geschilderd, terwijl het spelerspersonage, alle voorwerpen en monsters worden voorgesteld als 3D-modellen.
Om uit het landhuis te ontsnappen, moet je een reeks puzzels oplossen. Meestal gaat het erom een voorwerp te vinden en het op de juiste plaats te gebruiken. Naast de voorwerpen die nodig zijn voor de puzzels, zijn er ook boeken en documenten te vinden die kunnen worden gelezen, genezingsvoorwerpen die kunnen worden geconsumeerd om gezondheidspunten te herstellen, en wapens.
Wapens zijn erg handig, want Derceto zit vol met verschillende monsters. Sommige monsters kunnen met wapens worden gedood, maar andere zijn onmogelijk te doden of vereisen wat denkwerk om neer te halen. Merk ook op dat je beperkte hoeveelheden munitie hebt, dus je moet vuurwapens met zorg gebruiken.
Alone in the Dark 3
Na twee ontmoetingen met het bovennatuurlijke in Derceto en Hell's Kitchen te hebben overleefd, is rechercheur Edward Carnby klaar voor een nieuwe ronde van alleen zijn in het donker.
In het derde spel in de serie leren we dat Emily Hartwood (het andere hoofdpersonage uit het oorspronkelijke spel) een carrière in Hollywood-films is begonnen nadat ze haar beproeving in Derceto had overleefd. Haar nieuwste project is een spaghettiwestern die gefilmd wordt in een verlaten spookstad genaamd Slaughter Gultch, die onzeker op de rand van de San Andreas-breuk ligt. Slaughter Gultch is opgericht door een man genaamd Jebediah Stone en wordt gerund door zijn eigen leger van koelbloedige moordenaars. Stone en zijn mannen werden vermoord door boze dorpelingen onder leiding van de plaatselijke smid, en de stad werd spoedig daarna verlaten. Helaas verstoort Emily's team de geesten van Stone en zijn mannen, die snel terugkeren naar de wereld van de levenden en de filmploeg één voor één vermoorden.
Carnby wordt naar Slaughter Gultch geroepen nadat hij hoort van de verdwijning van Emily en haar bemanning, en komt al snel Stone's bende Zombie Cowboys tegen. Gewapend met verschillende western-parafernalia, zoals colt fopspenen, stierenzwepen en zelfs een machinegeweer, moet Carnby zich een weg vechten door Stone's handlangers en Emily's lot ontdekken. Onderweg komt hij een aantal verrassende dingen te weten over Stone's oorsprong, alsook over een sinister plan dat door zijn dood werd onderbroken en de vernietiging van de Westkust inhield en dat Stone nu opnieuw kan nastreven.
De gameplay is vergelijkbaar met zijn twee voorgangers: De speler leidt Carnby door statische 3D-schermen die regelmatig van cameraperspectief veranderen. Hij verzamelt verschillende voorwerpen en gebruikt ze om puzzels op te lossen. Naast het gebruik van de voorwerpen zijn er vier acties die worden geactiveerd door op een knop te drukken: springen (alleen op vooraf bepaalde plaatsen), openen/onderzoeken, bewegen (bijv. duwen) en vechten. Dit laatste is een belangrijk spelmechanisme omdat veel situaties een gewelddadige aanpak vereisen: de speler gebruikt mêlee-aanvallen of andere wapens (met schaarse munitievoorraden). De speler moet handmatig richten en kan de levensenergie van Carnby en de vijand (die de moeilijkheidsgraad sterk beïnvloedt) in drie stappen aanpassen.
Autoroute
Autoroute is een klassiek, aanpasbaar racespel dat in 1985 voor het MSX-systeem werd uitgebracht. Dit spel, ontwikkeld door Game Arts, was een van hun eerste releases en zette de standaard voor toekomstige racegames op het systeem. Van de realistische graphics tot de uitdagende gameplay, Autoroute kreeg al snel een sterke aanhang onder gameliefhebbers.
De game plaatst spelers achter het stuur van een snelle raceauto, waarbij ze door verschillende circuits navigeren en strijden tegen andere coureurs. Wat Autoroute destijds onderscheidt van andere racegames, is het aanpassingsniveau. Spelers kunnen niet alleen de kleur van hun voertuig kiezen, maar ook de motor, banden en andere onderdelen om hun auto af te stemmen voor optimale prestaties. Deze extra strategielaag voegt diepte toe aan de gameplay en zorgt ervoor dat elke race uniek aanvoelt.
De graphics in Autoroute werden voor die tijd als topklasse beschouwd. Het 3D-perspectief en de realistische achtergronden creëerden een meeslepende ervaring voor spelers. De aandacht voor detail in de auto-ontwerpen en de animatie van de racebanen droegen bij aan het algehele realisme van het spel. De geluidseffecten droegen ook bij aan de onderdompeling, met realistische motorgeluiden en realistische crashes wanneer er ongelukken plaatsvonden. Deze functies zorgden voor een gevoel van opwinding en adrenaline tijdens het spelen.
Autoroute biedt verschillende spelmodi om spelers betrokken te houden. Of je nu tegen andere spelers speelt in de modus voor gesplitst scherm of het opneemt tegen de uitdagende AI in de modus voor één speler, er is altijd iets nieuws te beleven. De game bevat ook een tijdritmodus, waarmee spelers hun vaardigheden kunnen testen en kunnen strijden om de beste rondetijden. Deze functie voegt een extra laag van herspeelbaarheid toe en stelt spelers in staat hun racevaardigheden voortdurend te verbeteren.
Een van de opvallende kenmerken van Autoroute is de moeilijkheidsgraad. De AI-tegenstanders zijn zeer competitief, waardoor elke race uitdagend en onvoorspelbaar is. Spelers moeten elke vaardigheid die ze tot hun beschikking hebben gebruiken om tegenstanders te slim af te zijn en door de ingewikkeld ontworpen circuits te navigeren. Deze moeilijkheidsgraad houdt het spel boeiend en geeft een echt gevoel van voldoening als je uiteindelijk als eerste over de finish komt.
Bubble+
Bubble is een klassiek Amiga-spel dat echt de harten van gamers veroverde toen het in 1990 werd uitgebracht. Dit arcade-achtige spel, ontwikkeld door het gerenommeerde Duitse softwarebedrijf Rainbow Arts, werd meteen een hit onder spelers over de hele wereld. De unieke gameplay en uitdagende levels zorgden voor eindeloze uren entertainment voor zowel casual als enthousiaste gamers.
In de kern is Bubble een puzzelspel waarbij spelers strategisch gekleurde bubbels moeten matchen om ze te laten knappen en het bord leeg te maken. Het doel is eenvoudig maar verslavend: spelers moeten hun verstand en snelle reflexen gebruiken om zoveel mogelijk bubbels te verwijderen en tegelijkertijd obstakels en vallen in het level te vermijden. De besturing van het spel is intuïtief en responsief, waardoor het voor gamers van alle leeftijden gemakkelijk te begrijpen en te spelen is.
Een van de opvallende kenmerken van Bubble zijn de levendige en kleurrijke graphics. Het spel maakte gebruik van de geavanceerde grafische mogelijkheden van de Amiga om een visueel aantrekkelijke en boeiende ervaring te creëren. Elk niveau is uniek ontworpen met een eigen kleurenschema, wat een vleugje variatie en opwinding aan de gameplay toevoegt. De geluidseffecten en achtergrondmuziek dragen ook bij aan de algehele charme van het spel, waardoor het een compleet pakket is dat spelers zeker verslaafd zal houden.
Naast de singleplayer-modus bood Bubble ook een multiplayer-optie, waardoor vrienden tegen elkaar konden strijden in een onderlinge bubbel-knallende race. Deze functie was een hit onder gamers, omdat het een sociaal element toevoegde en de herspeelwaarde van het spel verhoogde. De game bevatte ook een systeem met hoge scores, wat de competitieve geest onder de spelers nog verder aanwakkerde.
Een van de meest indrukwekkende aspecten van Bubble is het levelontwerp. Naarmate spelers verder komen in het spel, worden de niveaus steeds uitdagender, waardoor nieuwe obstakels en puzzels worden geïntroduceerd die meer vaardigheden en strategie vereisen om te overwinnen. Deze geleidelijke toename van de moeilijkheidsgraad hield spelers betrokken en gemotiveerd, terwijl ze ernaar streefden de moeilijkste niveaus van het spel te overwinnen.
Zelfs na drie decennia blijft Bubble een geliefd spel onder Amiga-enthousiastelingen. De tijdloze gameplay en boeiende beelden hebben de tand des tijds doorstaan en blijven lof oogsten van gamers. Puzzelspellen in arcadestijl zijn in de loop der jaren misschien geavanceerder en complexer geworden, maar Bubble zal altijd een lichtend voorbeeld blijven van een eenvoudig maar verslavend spel dat de tand des tijds heeft doorstaan.
Chaos Control Remix
Chaos Control Remix was een langverwachte game-uitgave voor de SEGA Saturn in 1996. Dit railschietspel, ontwikkeld door Infogrames en uitgegeven door SEGA, nam spelers mee op een spannende reis door tijd en ruimte. Met zijn unieke gameplay-mechanica, betoverende graphics en een aangrijpende verhaallijn werd Chaos Control Remix al snel een favoriet bij fans onder SEGA Saturn-bezitters.
De game volgt het verhaal van twee ruimtepiloten, Rick en Jennifer, die op een missie zijn om een krachtig kristal terug te halen dat van hun thuisplaneet is gestolen door een kwaadaardige organisatie die bekend staat als Black Nebula. Het duo moet door verschillende tijdperken reizen, van het oude Egypte tot de verre toekomst, om het kristal te lokaliseren en te voorkomen dat Black Nebula zijn kracht gebruikt voor hun snode plannen.
Wat Chaos Control Remix onderscheidde van andere railshooters uit die tijd was de innovatieve gameplay. In tegenstelling tot traditionele railshooters konden spelers in dit spel de bewegingen van hun personages besturen. Dit voegde een laag van diepte en strategie toe aan de gameplay, omdat spelers niet alleen vijanden moesten neerschieten, maar ook door obstakels heen moesten manoeuvreren en in een fractie van een seconde beslissingen moesten nemen.
De graphics van Chaos Control Remix waren ronduit spectaculair. De tussenfilmpjes zijn prachtig weergegeven, met aandacht voor detail die de wereld van het spel tot leven brachten. De in-game graphics waren even indrukwekkend, met vloeiende animaties en verbluffende achtergronden die met elke tijdsperiode veranderden. De game bevatte ook een pakkende soundtrack, wat bijdroeg aan de algehele meeslepende ervaring.
Een van de meest uitdagende aspecten van het spel waren de baasgevechten. Elk tijdperk had zijn unieke baas, met zijn eigen aanvalspatronen en zwakke punten. Spelers moesten al hun vaardigheden en reflexen gebruiken om deze krachtige vijanden te verslaan, waardoor elke baasgevecht een spannende en adrenaline-pompende ervaring werd.
Naast de hoofdverhaalmodus had Chaos Control Remix ook een multiplayer-modus waarin twee spelers tegen elkaar konden strijden in actie op een gedeeld scherm. Dit voegde een element van vriendschappelijke competitie toe tussen vrienden en broers en zussen, waardoor het spel nog leuker werd.
Ondanks de lovende kritieken bereikte Chaos Control Remix niet de massale aantrekkingskracht die andere SEGA Saturn-games zoals Nights into Dreams of Panzer Dragoon wel deden. Het blijft echter een geliefd spel onder SEGA Saturn-enthousiastelingen en wordt beschouwd als een verborgen juweeltje in de bibliotheek van de console.
Dames Simulator
Dames Simulator is een DOS-spel uit 1990, een tijdperk waarin computerspellen vaak humor, fantasie en flirten combineerden met pakkende, tekst- en sprite-interfaces. De naam verwijst naar de focus op een groep aantrekkelijke vrouwelijke personages, geplaatst in een simulatiestructuur in plaats van een traditioneel actiescript. In de praktijk kruipen spelers in de huid van een aspirant-manager en -aanbidder, en navigeren ze door alledaagse interacties waarbij kleine keuzes de stemming, de voortgang en het algehele verloop van het spel beïnvloeden.
De kern van het spel is een cyclus van plannen, benaderen en reageren op feedback. In plaats van te vertrouwen op snelle reflexen, draait het spel om timing en het maken van weloverwogen beslissingen: wat te zeggen, wanneer te handelen, hoe de mogelijkheden in het spel te benutten en welke activiteiten te ondernemen. De spelmechanieken belonen consistentie, omdat herhaald gedrag vertrouwen kan opbouwen of juist ongemakkelijke situaties kan veroorzaken. Ontmoetingen ontvouwen zich in korte sequenties, die vaak aanvoelen als aan elkaar geplakte scènes, waarbij de uitkomst wordt bepaald door een combinatie van je strategie en de interne variabelen van de simulatie.
De presentatie past bij het tijdperk. De graphics zijn ingetogen, met de nadruk op karakterportretten, eenvoudige achtergronden en leesbare aanwijzingen die je door menu's en kleine schermpjes leiden. Het geluid is typisch beperkt door de beperkingen van het DOS-tijdperk, met korte effecten die succes, mislukking of sociale spanning benadrukken. De besturing is eenvoudig via het toetsenbord, met richtingstoetsen en bevestigingstoetsen, waardoor je snel kunt spelen of juist de tijd kunt nemen voor zorgvuldig experimenteren.
Een van de redenen waarom de game opvalt, is de toon. Hoewel het speelse toespelingen en een brutale kijk op de wereld gebruikt, weerspiegelt het ook een tijdperk waarin westerse pc-software soms flirtte met humor die voor volwassenen bedoeld was, zonder de latere, explicietere aanpak van latere releases volledig te omarmen. Die mix maakt het intrigerend voor genrehistorici, maar het betekent ook dat de ervaring qua tempo en ethiek gedateerd kan aanvoelen, vooral voor een modern publiek met andere verwachtingen.
De titel blijft vooral een curiositeit. Het laat zien hoe vroege simulatiespellen probeerden het sociale leven na te bootsen door middel van vereenvoudigde toestandssystemen: relaties worden getallen, chemie wordt waarschijnlijkheden en het verhaal wordt een keten van vertakkende prompts. Voor verzamelaars en conservatoren is het een momentopname van de experimenten in de late DOS-periode. Voor spelers die nieuwsgierig zijn naar vroege simulatiespellen met flirten als thema, biedt het een tijdcapsule van ontwerpgewoonten, UI-conventies en de kenmerkende durf van die tijd.
