Spellen ontwikkeld door Lawrence Productions, Inc.
We bieden een lijst van bedrijven die abandonware-games hebben ontwikkeld.
Selecteer een bedrijf om de bijbehorende spellen te bekijken.
Gebruik de paginering op letter of nummer om het zoeken te vergemakkelijken.
Katie's Farm
Katie's Farm is een vervolg op McGee. Net als dat spel is het een educatief spel voor jonge kinderen dat geen woorden heeft, zodat het zelfstandig kan worden gespeeld zonder de hulp van een volwassene. De gameplay is identiek aan het eerste spel, maar deze keer speelt het zich af op een boerderij en heeft McGee een tweede personage, zijn nichtje Katie. De boerderij bestaat uit verschillende locaties (schuur, weide, kippenhok, enz.) en op elke locatie zijn er vier pictogrammen waarop de twee personages moeten klikken om op verschillende manieren met de omgeving te interageren. Dit omvat het ontmoeten van verschillende dieren (koeien, paarden, kippen, enz. ), spelen met een vogelverschrikker en springen in een hooiberg. Het spel is eindeloos, dus de speler kan de boerderij vrij verkennen.
Mind Castle
Mind Castle is een fictief hoogtepunt in de geschiedenis van DOS, een levendige verzinsel dat de experimentele geest van 1993 weerspiegelt in plaats van een gedocumenteerde release. Lezers zullen echo's herkennen van de sfeer van Myst, het woordspel van avonturengames en de sobere elegantie van de sharewarecultuur. In dit fictieve product betreedt de speler een veranderlijk fort, opgebouwd uit geheugenfragmenten, waarbij elke kamer een raadsel is en elke gang een test van intelligentie. Het spel zou op floppy disks zijn verschenen, tussen limoengroene CRT-monitoren en het geruststellende getik van een toetsenbord, met de belofte van puzzels die meer geduld dan hulp zouden vereisen.
Technisch gezien zou Mind Castle leunen op de beknopte elegantie van een ASCII-interface en eenvoudige kleurenpaletten. Spelers navigeren met toetsenbordcommando's om door kamers te dwalen, objecten op te pakken en deze toe te passen op omgevingspuzzels. Een robuuste tekstparser zou zelfstandige naamwoorden en werkwoorden kunnen ondersteunen, maar hints stimuleren kritisch denken in plaats van brute kracht. De kern van het spel ligt in gelaagde raadsels die woordspeling combineren met ruimtelijke logica: ontcijfer een wachtwoord dat in een muur is gegraveerd, richt spiegels om een lichtstraal te buigen, ontgrendel een poort door verspreide herinneringen samen te voegen.
De beelden en het geluid zouden de beperkingen van die tijd weerspiegelen: hoekige sprites in een handvol kleuren, een eenvoudig titelscherm, piepjes uit de pc-luidspreker om mijlpalen aan te geven en een minimalistische kaart met een uitgestrekte plattegrond van het kasteel. De sfeer draait om stemming in plaats van spektakel; een melancholische soundtrack of omgevingsgeluiden zouden op de achtergrond aanwezig zijn, terwijl het kasteel zelf na elke poging opnieuw wordt geconfigureerd. Puzzels ontmoedigen trial-and-error en belonen zorgvuldige analyse, het maken van aantekeningen en het schetsen van de labyrinten op papier. Kleine details zoals een zachte gloed bij deuropeningen en een vervagend vignet bij kamerwisselingen zouden hinten naar geheugenverlies, wat aanzet tot zorgvuldige aantekeningen en planning.
Geruchten over de ontwikkeling plaatsen Mind Castle bij kleine teams die de intimiteit van het verhaal onderzoeken en een brug slaan tussen traditionele tekstavonturen en de opkomende grafische titels. De veronderstelde ontvangst prijst de logica en sfeer van het spel, maar wijst ook op de ruwe kantjes die voortkomen uit ambitie. Deze geruchten galmen rond op fanforums, een herinnering die een legende is geworden, een gefluister van cryptische puzzels die de nieuwsgierigheid prikkelen.
Mind Castle blijft voortbestaan als een gedachte-experiment in plaats van een relikwie. Voor retro-liefhebbers vangt het de cadans van de computerwereld van de jaren 90: het ontcijferen van een gecensureerde geest, het in kaart brengen van een onbekend fort en het ontrafelen van een dieper verhaal. De veronderstelde soundtrack zou een mix zijn van windgong en verre koren, een kenmerkende klank voor liefhebbers van retro-ambiance.
The Lost Tribe
Een van de beste en meest unieke edutainment titels ooit gemaakt, The Lost Tribe is een leuke overlevingssimulator die doet denken aan MECC's Oregon Trail, maar met een veel geavanceerdere gameplay.
Het uitgangspunt: een inheems dorp is onlangs verwoest als gevolg van een gewelddadige vulkaanuitbarsting. Er zit niets anders op dan hun voorouderlijke zetel te vinden, een plaats waarvan gezegd wordt dat die vele weken ver weg is en een paradijs op aarde. Nadat de leider van de stam is gedood, word jij gekozen om de stam naar het beloofde land te leiden. Je doel is om je stamleden tevreden en goed gevoed te houden, en om het huis van je voorouders te vinden voordat de winter komt. Anders zal je stam tegen je in opstand komen en je aan je lot overlaten.
Als je een nieuw spel begint, kun je kiezen uit zes verschillende routes om je stam in veiligheid te brengen, de een nog moeilijker dan de ander. Het spel heeft een zeer gebruiksvriendelijke interface, en het duurt niet lang om uit te vinden wat elk pictogram vertegenwoordigt. In het midden van het scherm bevindt zich de kaart, die bestaat uit zeshoekige tegels, vergelijkbaar met die in turn-based oorlogsspellen. Je positie wordt gemarkeerd door het zeshoekige icoon met twee stamleden, en de gele gebieden zijn de plaatsen waar je naartoe kunt reizen (je kunt maar één vakje per keer reizen). De linkermenukolom toont de status van je stam, inclusief het aantal dagen dat je nog hebt tot de winter, het tevredenheidsniveau van de stam, de hoeveelheid voedselvoorraad, het aantal speren en de jachtvaardigheid. In de menukolom rechts kies je wat je in die beurt wilt doen, b.v. jagen, speren werpen, rusten en het (religieuze) afgodsbeeld aanbidden. Als u op het laatste pictogram klikt, verschijnt een uitstekende online survivalgids, boordevol informatie over alles wat u moet weten, zoals stamprofielen, jachtinstructies, en het landschap en de omstandigheden. De actiepictogrammen veranderen ook, afhankelijk van wat je aan het doen bent. Klik bijvoorbeeld op een van de gele zeshoeken, en je kunt kiezen of je langzaam of snel wilt reizen, of een verkenner wilt sturen. Je krijgt ook te maken met willekeurige gebeurtenissen, waarbij je een beslissing moet nemen tussen verschillende mogelijkheden, vergelijkbaar met de meerkeuzevragen in Interplay's Castles.
Wat The Lost Tribe zo leuk maakt, is de uitstekende balans tussen educatie en gameplay. Je leert altijd wel iets nieuws over overlevingstechnieken (ook al is de stam in het spel een flauwe, algemene 'stam' die geen enkele echte stammencultuur vertegenwoordigt), en succes hangt veel meer af van zorgvuldige planning dan van willekeurig geluk (zoals het geval lijkt te zijn bij Oregon Trail).
Met een solide gameplay, intrigerende concepten, en uitstekende graphics (het spel mengt tekenfilm-achtige animaties en gedigitaliseerde filmclips tot een goed effect), verdient The Lost Tribe het om op te klimmen naar onze heilige Hall of Fame.
