Spellen ontwikkeld door Rare, Ltd.
We bieden een lijst van bedrijven die abandonware-games hebben ontwikkeld.
Selecteer een bedrijf om de bijbehorende spellen te bekijken.
Gebruik de paginering op letter of nummer om het zoeken te vergemakkelijken.
Banjo-Kazooie: Grunty's Revenge Missions
Weinig hoeken van retrogaming voelen zo gevaarlijk avontuurlijk aan als het ExEn-project dat naar verluidt Banjo Kazooie Gruntys Revenge Missions in 2005 huisvestte. Deze denkbeeldige variant op Rares gevierde platformgame behandelt de Nintendo DS als canvas voor een ambitieuze port met behulp van de ExEn-engine, een middleware die favoriet is bij hobbyisten die consoleklassiekers naar handheldschermen willen overzetten. Wat hieruit voortkomt, is minder een gepolijste officiële release en meer een merkwaardig artefact van fan-vindingrijkheid: een compact avontuur dat bekende landschappen omvormt tot hapklare puzzels voor stylusspel.
Ontwikkelaars die in fluisteringen werden gecrediteerd, bouwden Gruntys Revenge Missions rond missiebogen in plaats van één epische quest. Elk level combineerde verkenning met snelle doelen: een sleutel bemachtigen, een rune activeren, een rivaal te slim af zijn of een glinsterende Jinjo achtervolgen door een gang die twee schermen lang kronkelt met het DS-instinct. De besturing leunde op de stylus voor precisie en de D-pad voor tempo, terwijl de knoppencombinaties deden denken aan klassiekers van Banjo Kazooie. Het resultaat voelde behendig aan, een hybride geboren uit erfgoed en experiment.
De levelesthetiek was ontleend aan bekende locaties, maar verruilde verfijning voor draagbaarheid. Grunty's hol was een mozaïek van tegelwerk en schokkerige polygonale silhouetten, terwijl werelden openden met gadgets in plaats van glans. De soundtracks imiteerden Rare's grillige cadans, maar vertaalden zich via chiptune-kanalen naar het draagbare medium. Ontmoetingen met eindbazen vereisten patroonherkenning en geheugen, taken die geduldige verkenning beloonden. In dit denkbeeldige pakket doemde Grunty zelf op als eindbaas met een verschuiving in tactiek, waarbij ze spelers testte op timing, routekeuze en resourcebeheer.
Critici en fans beschreven het project vaak als een curiositeit in plaats van een voltooid product. De ExEn-aanpak bood verleidelijke mogelijkheden, maar legde ook beperkingen bloot: framedrops tijdens drukke scènes, tekst die de leesbaarheid op kleine schermen bedreigde, en botsingsfysica die de bedoeling soms verkeerd interpreteerde. Toch bleef de charme behouden in momenten van slimme probleemoplossing en slim missieontwerp, waarbij de beperkingen van handhelds de creativiteit aanscherpten. De affaire werd een gespreksonderwerp in retrokringen, een herinnering dat prototypes hun mechanische neven soms overtreffen in herinnering en betekenis.
De legende van een ExEn Banjo Kazooie-missie leeft voort in forums en behoudsprojecten. Fans herontdekken het concept als een casestudy in design en geschiedenis. Hoewel het geen officiële release was en nooit breed verspreid, laat het idee zien hoe vindingrijke communities een console tot een verhalend terrein hebben verheven. Het blijft een voorproefje van wat er had kunnen zijn, en spoort makers aan om meer te bedenken.
Wheel of Fortune Junior Edition
Het Rad van Fortuin, een van de meest succesvolle spelshows in de geschiedenis, is een razend populaire televisieshow die Vanna White tot ster heeft gekatapulteerd als een van de meest herkenbare televisieberoemdheden.
Voor degenen die de show nog nooit hebben gezien, WOF is een taalspel dat zowel geluk als vaardigheid vereist. Het doel is een mysterieuze puzzel op te lossen die lijkt op een beulspuzzel. Drie deelnemers nemen het tegen elkaar op en draaien om beurten aan een reusachtig rad dat is onderverdeeld in secties met verschillende dollarbedragen, en met velden als 'BANKRUPT', 'LOSE A TURN' en 'FREE SPIN'. Als een deelnemer een dollarbedrag had bereikt, kon hij een medeklinker raden om dat dollarbedrag te ontvangen voor elke keer dat die medeklinker in de puzzel voorkwam. Bij een foute gok of als het rad in een van de strafvelden wordt gedraaid, gaat de controle over op de volgende deelnemer. Op elk moment dat een speler aan de beurt is, kan hij kiezen om aan het rad te draaien; vragen om een klinker naar keuze te 'kopen', in welk geval $250 van zijn score wordt afgetrokken; of de puzzel oplossen. De speler met de meeste winst aan het eind van de show wordt uitgeroepen tot kampioen en mag een bonuspuzzel spelen, waarvoor hij 15 seconden de tijd had om deze op te lossen na het raden van vijf medeklinkers en een klinker te ontdekken.
Softie, dat later GameTek werd, verkreeg een exclusieve licentie om de computer-versie van deze populaire spelshow te produceren, nadat zij de licentie van Jeopardy had gekregen! Het spel melkte de licentie meedogenloos uit en bracht tussen 1987 en 1994 elk jaar ongeveer één WOF PC spel uit. Nieuwe mogelijkheden werden toegevoegd naarmate de technologie vorderde, van CGA tot VGA en gedigitaliseerde stemmen van Vanna White in de deluxe editie van 1991. Elke nieuwe versie bevat meer vragen dan de vorige, maar ze zijn teleurstellend genoeg aan de makkelijke kant en hebben de neiging om in een paar categorieën te vallen (bv. namen van mensen, gewone zelfstandige naamwoorden).
Toch zullen fans van de TV-serie ongetwijfeld genieten van deze computerversies, die tamelijk trouw zijn aan de originelen.
