Spellen ontwikkeld door Taboo Productions
We bieden een lijst van bedrijven die abandonware-games hebben ontwikkeld.
Selecteer een bedrijf om de bijbehorende spellen te bekijken.
Gebruik de paginering op letter of nummer om het zoeken te vergemakkelijken.
Fruitmania
Fruitmania, uitgebracht in 1995 voor de Commodore 64, is een helder en levendig spel dat spelers meeneemt op een wild en fruitig avontuur. Deze game, ontwikkeld door Visionary Design Technologies, werd al snel een favoriet bij fans vanwege zijn unieke gameplay en charmante graphics.
Het concept van Fruitmania is vrij eenvoudig: spelers besturen een personage genaamd Sam, die verschillende soorten fruit moet verzamelen terwijl ze obstakels en vijanden ontwijken. Naarmate de niveaus vorderen, neemt de moeilijkheidsgraad toe, wat een uitdagende en boeiende spelervaring oplevert. Wat Fruitmania onderscheidt van andere games uit zijn tijd is het creatieve gebruik van fruit als centraal thema. Van stuiterende kersen tot rollende appels, elke vrucht heeft zijn eigen unieke gedrag, waardoor het spel zowel strategisch als vermakelijk is.
Een van de meest indrukwekkende aspecten van Fruitmania zijn de graphics. De kleuren zijn helder en levendig en geven perfect het grillige karakter van het spel weer. Bovendien zijn de karakterontwerpen charmant en speels, wat bijdraagt aan het algehele plezier van het spel. De aandacht voor detail in de graphics is duidelijk zichtbaar, waardoor dit spel een visuele traktatie is voor spelers.
Qua gameplay biedt Fruitmania een naadloze en intuïtieve ervaring. De besturing is gemakkelijk te leren, waardoor spelers van alle niveaus er meteen in kunnen duiken en fruit kunnen verzamelen. De game biedt ook een verscheidenheid aan power-ups en bonussen, waardoor een extra laag spanning en strategie aan de gameplay wordt toegevoegd. Bovendien zijn er verschillende spelmodi om uit te kiezen, die eindeloze uren entertainment bieden.
Bovendien zullen muziekliefhebbers de soundtrack van Fruitmania waarderen. De game bevat vrolijke en pakkende deuntjes die de gameplay perfect aanvullen. En voor degenen die liever een meer gedempte ervaring hebben, is er de mogelijkheid om de muziek uit te zetten.
Een opvallend kenmerk van Fruitmania is de multiplayer-modus. Spelers kunnen in realtime tegen elkaar strijden, wat een niveau van concurrentievermogen aan het spel toevoegt. Deze functie was revolutionair voor die tijd en maakte van Fruitmania een must-have voor gamers.
Orbits
Orbits was een langverwachte release voor de Commodore 64 in 1996. Dit spel met ruimtethema, ontwikkeld door Cosine Systems, bood spelers een meeslepende en uitdagende ervaring. Orbits is ontworpen als spel voor één speler en was populair onder zowel casual gamers als doorgewinterde Commodore 64-fans.
De game bevatte verbluffende graphics en geluidseffecten, waardoor het een visueel aantrekkelijke ervaring voor spelers werd. De gameplay draaide om het besturen van een ruimtevaartuig en het navigeren door verschillende niveaus in de ruimte. Elk niveau bood een unieke reeks obstakels en uitdagingen die spelers scherp hielden.
Een van de meest intrigerende aspecten van Orbits was de verhaallijn. De game volgde de reis van een astronaut die een noodlanding had gemaakt op een onbekende planeet. De speler moest de astronaut door verschillende niveaus leiden, met als uiteindelijk doel het ruimteschip te repareren en terug te keren naar de aarde. Dit voegde een gevoel van urgentie en doel toe aan de gameplay, waardoor het een boeiende ervaring werd.
Om door de levels te navigeren, moesten spelers hun vaardigheden gebruiken om asteroïden, lasers en andere gevaren te ontwijken terwijl ze onderweg power-ups en bonussen verzamelden. De game bevatte ook baasniveaus, waarin spelers het moesten opnemen tegen formidabele vijanden in intense gevechten. Deze baasniveaus voegden een extra laag spanning toe aan het spel en hielden spelers scherp.
Naarmate spelers vorderden in het spel, konden ze upgrades voor hun ruimtevaartuig ontgrendelen, waardoor het gemakkelijker werd om de uitdagingen in elk level te overwinnen. Orbits had ook een highscore-systeem, waardoor spelers tegen elkaar konden strijden om de eerste plaats op het klassement. Dit competitieve element droeg bij aan de herspeelwaarde van het spel, omdat spelers voortdurend probeerden hun scores te verbeteren.
Orbits kreeg lovende kritieken vanwege zijn gameplay, graphics en soundtrack. De soepele bediening en de responsieve gameplay maakten het zelfs voor beginners een genot om te spelen. De soundtrack van de game was sfeervol en droeg bij aan de algehele meeslepende ervaring. Orbits was een bewijs van de mogelijkheden van de Commodore 64 en was een must-have voor elke fan van het platform.
Slater Man PC
Slater Man PC, uitgebracht in 1995 voor IBM-compatibele DOS-systemen, neemt spelers mee naar een door regen geteisterde metropool waar megacorporaties de touwtjes van het dagelijks leven in handen hebben. Het titelpersonage, Slater Man, is een voormalig straatagent wiens cybernetische arm meer is dan alleen een wapen. De game combineert actie-platformelementen met detective-elementen, terwijl Slater een stadswijd complot onderzoekt dat criminele opdrachten koppelt aan een data-opruiming die elk district bedreigt. Van vochtige achterstraten tot verlichte directietorens, het avontuur ontvouwt zich door een strak verweven netwerk van districten.
De gameplay is een side-scrolling game die reflexmatige gevechten combineert met omgevingspuzzels. Beweging wordt bestuurd met toetsenbordcommando's, aangevuld met rennen en springen. De cyberarm maakt een grijphaak mogelijk voor verticale verplaatsing en een aanval van dichtbij. Een secundair energiezwaard biedt mogelijkheden voor aanvallen op afstand, en een arsenaal aan EMP's en datahacks kan worden ingezet om beveiligingssystemen te omzeilen. Spelers verzamelen sleutels, datachips en vermommingskits, lossen raadsels op in terminals en herconfigureren bewakingsapparatuur om nieuwe routes te openen.
Visueel gezien maakt Slater Man PC gebruik van sprite-graphics uit het VGA-tijdperk, weergegeven in een palet van vijf tot zes kleuren met opvallende neonaccenten. De omgevingen bevatten meerlaagse parallax-achtergronden, regen, reflecties en sfeervolle verlichting die de noir-sfeer benadrukken. Personages zijn ontworpen met kenmerkende silhouetten – drukke straten, steegjes en glimmende kantoorinterieurs – terwijl de patrouillepatronen van vijanden veranderen met het tijdstip en de zone. Het levelontwerp stimuleert verticale beweging, met liften, loopbruggen en krappe onderhoudstunnels die nauwkeurige timing belonen.
Audio is een essentiële aanvulling, met een synthesizer-gedreven soundtrack die intenser wordt tijdens confrontaties en overgaat in sfeervolle ambient passages in verkenningssegmenten. Geluidseffecten vangen de impact van elke actie: de scherpe klap van een vuist, het gezoem van een cybernetische actuator, het klikken van een deur die uit het slot gaat. De game ondersteunt Sound Blaster- en AdLib-apparaten en gebruikt adaptieve MIDI voor de muziekweergave tijdens veel scènes. Gedigitaliseerde stemfragmenten markeren belangrijke momenten in de vertelling van de held.
De spelervaring draait om de spanning tussen stealth en geweld, wat zowel planning als snelle reflexen vereist. Het beheren van je gezondheid, munitie en hackenergie wordt onderdeel van de uitdaging, met tussentijdse opslagpunten en een vergevingsgezind maar vlot tempo dat experimenteren beloont. Slater Man PC beloont zorgvuldige routekeuze en het gebruik van gadgets, wat zorgt voor een samenhangend verhaal in de verschillende districten. De finale combineert gevechten, puzzels en verkenning tot een beslissende confrontatie die reflexen, strategie en lef op de proef stelt.
Suicide Speed
Suicide Speed, uitgebracht in 1996, is een onconventioneel racespel dat door de jaren heen een niche-aanhang heeft gekregen vanwege het controversiële uitgangspunt en de unieke gameplay-mechanica. Deze titel, ontwikkeld voor het DOS-platform, omarmde een duister gevoel voor humor en verweeft op slimme wijze elementen van racen op hoge snelheid met een onderliggend commentaar op de extremen van competitief sensatiezoeken. Spelers worden in een chaotische wereld gegooid waar ze verraderlijke parcoursen moeten navigeren terwijl ze rivalen moeten inhalen in voertuigen die vaak bizar en overdreven zijn.
Het doel van Suicide Speed is niet alleen om als eerste over de finish te komen; het nodigt spelers uit om deel te nemen aan een hectische race tegen de klok terwijl ze de gevolgen van hun roekeloze rijgedrag onder controle houden. De adrenalinestoot is voelbaar terwijl spelers talloze obstakels tegenkomen die zijn ontworpen om hun reflexen en strategisch denken te testen. Eén moment van aarzeling kan resulteren in catastrofale crashes, waardoor de intensiteit van de race wordt versterkt en spelers worden uitgenodigd om hun grenzen te verleggen. De schaamteloos overdreven aard van de game maakt het een gedenkwaardige ervaring, die een bevrijdende ontsnapping biedt aan traditionele raceconventies.
Visueel gezien profiteerde Suicide Speed van de grafische mogelijkheden van het midden van de jaren 90, met kleurrijke en levendige pixelart die de surrealistische sfeer versterkt. De tracks zelf zijn vaak bizar, met thema's die variëren van dystopische stadsgezichten tot grillige landschappen. Deze omgevingen dienen niet alleen als achtergrond voor de hectische actie, maar bevatten ook verschillende interactieve elementen die lagen van complexiteit toevoegen aan de gameplay. Deze aandacht voor detail is een bewijs van de wens van de ontwikkelaars om een meeslepende ervaring te creëren die zowel chaotisch als boeiend aanvoelt.
Een ander opmerkelijk aspect van Suicide Speed is de gedurfde benadering van het onderwerp. Hoewel sommigen de thematiek als onverantwoordelijk of zelfs aanstootgevend kunnen beschouwen, nodigt de game uit tot discussie over de mate waarin mensen zullen gaan voor opwinding. Het weerspiegelt een stukje gamecultuur uit de jaren 90 dat niet bang was om grenzen te verleggen en gedachten te provoceren. Deze vasthoudendheid om maatschappelijke normen uit te dagen, heeft het spel een unieke positie in de annalen van de gamegeschiedenis laten behouden.
Hoewel het spel misschien geen mainstream succes heeft behaald, heeft het zeker een plekje in de harten van degenen die zijn lef waarderen. Enthousiastelingen prijzen vaak de galgenhumor en onvoorspelbaarheid als essentiële elementen die bijdragen aan zijn aantrekkingskracht. In een gamelandschap dat steeds meer gericht is op realisme en traditioneel vertellen, is Suicide Speed een bizarre maar boeiende herinnering aan een tijd waarin makers het absurde durfden te omarmen. Of het nu gaat om de gameplay, het verhaal of gewoon de excentriciteit, deze titel moedigt spelers aan om angsten onder ogen te zien en grenzen te verleggen in een verleidelijke race naar de finish.
