Spellen uitgegeven door BMB Compuscience
Selecteer een uitgever om diens spellen te bekijken.
Wij bieden een volledige lijst van alle uitgegeven spellen.
Sopwith
Twee van de meest geliefde 'cultklassiekers' aller tijden, Sopwith en de veel verbeterde opvolger, Sopwith 2 zijn klassieke CGA-spellen die het begin betekenden van het genre van de vernietigingsvliegtuigen. Onder de nu legendarische gameplay, had het originele Sopwith zelfs multiplayer netwerk opties die gebruik maakten van BMB Compuscience's 'Imaginet' netwerk product (in feite was het spel juist ontworpen om Imaginet te demonstreren, volgens de auteur).
Wat is er dan zo bijzonder aan Sopwith en zijn vervolg? Het beste antwoord is dat beide spellen ongelooflijk verslavend en leuk zijn. Sopwith is een zijwaarts scrollend tweedekker-actiespel met twee kanten: cyaan- en magentavliegtuigen. Je doel in de single player mode is om alle vijandelijke gebouwen en voertuigen te vernietigen, hetzij door te schieten, bombarderen of crashen in hen. Om je tegen te houden, heeft de vijand vliegtuigen ingezet om je neer te schieten en gebouwen die luchtafweer op je afvuren. Elk level eindigt wanneer alle vijandelijke gebouwen en voertuigen zijn vernietigd, en wordt gevolgd door een sneller, moeilijker level met dezelfde plattegrond. Hoewel het een arcadespel is, zijn alle elementen van een goede vluchtsimulator aanwezig, zoals beperkte munitie, grondgeschut, beperkte brandstof en een beperkt aantal bommen.
Wat Sopwith legendarisch maakt, is de mogelijkheid om tot 8 spelers aan te kunnen in multiplayer mode (4 menselijke en 4 computer). De originele Sopwith had niet veel physics modeling, en de AI was vrij zwak. Sopwith 2 verbetert het origineel op verschillende manieren, inclusief slimmere vijandelijke vliegtuigen, meer vijanden (inclusief die vervelende vogels), grotere explosies, vervormbaar terrein, en een coole real-time radar en mapping functie. Het beste van alles is dat Sopwith 2 is gecodeerd met een interne timer die het spel in staat stelt op dezelfde snelheid te draaien op moderne Pentiums als op IBM XT computers (vergelijkbaar met Alley Cat).
Met uitzonderlijke gameplay, eenvoudige besturing en tal van verrassingen zijn Sopwith en Sopwith 2 gewoon een must-have voor elke arcadefan. Kijk ook eens naar Sopwith: The Author's Edition: de beste en definitieve versie van het spel, uitgebracht als freeware door ontwerper David Clark in 2000.
Sopwith
In de eerste maanden van 1984 verscheen er een compact actiespel voor pc's genaamd Sopwith. Het spel, uitgebracht voor DOS, liet spelers plaatsnemen in een eenpersoons dubbeldekker, vernoemd naar de beroemde Sopwith Camel, een gevechtsvliegtuig uit de Eerste Wereldoorlog. De charme van het spel lag niet in de verfijning of grootse ambities, maar in de compacte uitvoering en de behapbare uitdaging die perfect aansloot bij de beperkingen van die tijd. In een markt vol voorzichtige draagbare spellen en spreadsheetsimulaties bood Sopwith pure arcade-energie: opstijgen, deelnemen aan een luchtgevecht en proberen een patrouille vijandelijke vliegtuigen te ontlopen boven een gestileerd loopgravenlandschap. Dankzij de kleine bestandsgrootte was het spel toegankelijk voor huishoudens met bescheiden computers.
De besturing is eenvoudig maar nauwkeurig. Het doel draait om overleven en een constante stroom actie, in plaats van een filmisch verhaal. Je vuurt eenvoudige schoten af op onderscheppingsvliegtuigen en laat bommen vallen op gronddoelen, terwijl je een rudimentaire gashendel bedient door de controller omhoog en omlaag te kantelen. Brandstof en munitie lijken meer op timers dan op grondstoffen; als ze opraken, moet je noodgedwongen landen. Wind en hoogte beïnvloeden de baan van schoten subtiel, waardoor timing en geduld essentieel zijn. Het tempo beloont risico's: gewaagde acties leveren meer punten op en korte, rustige momenten bieden de kans om de situatie te heroverwegen.
De beelden en het geluid weerspiegelen de beperkingen van de hardware; kleuren zijn schaars, sprites zijn grof en het scrollen op het scherm is beperkt. Het terrein, met loopgraven en brandstofdepots, is weergegeven met minimale schaduw, waardoor een speelgoedachtig slagveld ontstaat dat nog steeds duidelijk leesbaar is op een monochroom scherm. Het geluid is eenvoudig, met korte stootjes en piepjes, maar voldoende om spelers te waarschuwen wanneer er geweervuur langskomt of een vleugel hapert. Deze speelomgeving vereist een constante focus op reflexen en geheugen, terwijl je patrouilleroutes en windomstandigheden onthoudt. De interface blijft minimalistisch, waardoor de cockpit intiem aanvoelt in plaats van ruim.
Ondanks zijn eenvoud heeft Sopwith een plekje veroverd in de annalen van retro pc-games en wordt door liefhebbers herinnerd als een studie in efficiëntie en spanning. De invloed ervan strekte zich uit tot latere microproducties die strakke besturing en snelle cycli belangrijker vonden dan een goed verhaal. Sommige fans hebben het idee overgezet naar moderne platforms of kleine eerbetonen gemaakt die dezelfde essentie vangen. Voor verzamelaars en emulatie-liefhebbers is het origineel uit 1984 een herinnering dat een handvol pixels en een handvol toetsen een speler nog steeds kunnen meevoeren naar een levendige historische fantasiewereld. Door de tijd getekend, maar nog steeds wendbaar, nodigt het nieuwe spelers uit om hun vaardigheden opnieuw te testen.
