Ax of Rage, uitgebracht in 1989, was een langverwachte DOS-game met snelle actie en spannende gameplay. Ax of Rage, ontwikkeld door Psygnosis en uitgegeven door Palace Software, speelt zich af in een post-apocalyptische wereld waar spelers de rol aannemen van een krijger genaamd Ax Battler op een zoektocht om de kwaadaardige Death Adder te verslaan en de legendarische Golden Axe terug te halen.
Vanaf het moment dat Axe of Rage werd uitgebracht, boeide het spelers met zijn verbluffende graphics en indrukwekkende soundtrack. De game bevatte gedetailleerde niveaus met levendige kleuren en ingewikkelde ontwerpen, waardoor een meeslepende en visueel opvallende ervaring ontstond. De soundtrack, gecomponeerd door David Whittaker, was een perfecte aanvulling op de intense gameplay en droeg bij aan de algehele sfeer van de game.
Spelers konden kiezen uit drie personages, elk met hun eigen unieke sterke punten en vaardigheden. Ax Battler, de hoofdpersoon, was een sterke en behendige krijger, terwijl Tyris Flare een krachtige Amazoniër was die gespecialiseerd was in magie. Gilius Thunderhead, een dwerg met indrukwekkende bijlwerpvaardigheden, maakte het trio compleet. Door deze diversiteit aan karakters konden spelers experimenteren en hun favoriete speelstijl vinden.
De gameplay in Ax of Rage was snel en uitdagend en bood spelers urenlang entertainment. Spelers moesten zich een weg banen door hordes vijanden met behulp van een verscheidenheid aan wapens en magische aanvallen. De game bevatte ook baasgevechten die zowel opwindend als uitdagend waren. Het combineren van verschillende aanvallen en het beheersen van de vaardigheden van elk personage waren de sleutel tot succes in dit spel.
Wat Ax of Rage onderscheidde van andere games uit die tijd was de innovatieve multiplayer-modus. Spelers kunnen samenwerken met een vriend en samen het spel spelen, wat een extra laag spanning en plezier toevoegt aan de algehele ervaring. Deze functie werd zeer geprezen door zowel critici als spelers en droeg bij aan de populariteit en het succes van het spel.
Ondanks dat het meer dan 30 jaar geleden werd uitgebracht, blijft Ax of Rage een geliefde klassieker onder DOS-gamers. De boeiende gameplay, verbluffende beelden en onvergetelijke soundtrack hebben de tand des tijds doorstaan en blijven spelers tot op de dag van vandaag aantrekken. Of je nu een doorgewinterde speler bent of nieuw bij DOS-spellen, Ax of Rage is zeker een titel die de moeite waard is om te bekijken. Dus pak je wapens, verzamel je vrienden en begin aan een epische reis door een post-apocalyptische wereld vol gevaar, magie en de felbegeerde Gouden Bijl.
In 1984 werd het VIC-20-spel 'Bricks' uitgebracht, dat spelers boeide met zijn eenvoudige maar verslavende gameplay. Ontwikkeld door Joe Hellesen en uitgegeven door Commodore International, werd 'Bricks' al snel een favoriet bij fans en verstevigde het zijn plaats in de gamegeschiedenis.
'Bricks', ontworpen om te worden gespeeld op de VIC-20-computer, was een variatie op het klassieke spel 'Breakout', waarbij spelers een peddel besturen om een bal te laten stuiteren en stenen bovenaan het scherm te breken. 'Bricks' bracht echter nieuwe elementen op tafel, waardoor het opviel tussen andere spellen van zijn tijd.
Een van de unieke kenmerken van 'Bricks' was de mogelijkheid om de grootte van de paddle te veranderen, waardoor spelers meer controle kregen over de richting van de bal. Dit voegde een strategielaag toe aan het spel, omdat spelers de grootte van de paddle zorgvuldig moesten aanpassen om te voorkomen dat ze de bal missen of deze in een ongunstige richting laten stuiteren.
Een ander spannend aspect van 'Bricks' waren de bonusniveaus die om de paar rondes verschenen. Deze niveaus hadden verschillende ontwerpen en patronen van stenen, wat een verfrissende onderbreking van de standaard gameplay vormde. Bovendien voegde het vangen van power-ups die uit de stenen vielen een element van verrassing en opwinding toe aan het spel, omdat ze de voortgang van de speler konden helpen of belemmeren.
Bovendien waren de graphics en geluidseffecten van 'Bricks' indrukwekkend voor die tijd. De kleurrijke stenen en vloeiende animaties van de bal en de peddel dompelden spelers onder in het spel, terwijl de geluidseffecten bijdroegen aan de algehele ervaring. Er werd goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden van de VIC-20, waardoor 'Bricks' een visueel en hoorbaar bevredigend spel was om te spelen.
Zoals bij veel populaire spellen had 'Bricks' ook een systeem met hoge scores, waardoor spelers werden aangemoedigd om naar de eerste plaats op het klassement te streven. Dit competitieve aspect, gecombineerd met de verslavende gameplay, zorgde ervoor dat spelers terugkwamen voor meer, vastbesloten om hun eigen topscores te verbeteren of hun vrienden en familie uit te dagen.
In de rol van een heks moet je de zes ingrediënten verzamelen die nodig zijn om je aartsvijand, een kwaadaardige pompoen, te verslaan. Alle ingrediënten bevinden zich in ondergrondse gebouwen, die je alleen kunt betreden als je de bijbehorende sleutel vindt. De sleutels liggen op het oppervlak, en je moet met je bezem vliegen om ze te verzamelen.
De ondergrondse secties spelen zich af als een standaard schietspel, want de bezem heeft geen last van de zwaartekracht en kan kogels afvuren met behulp van zijn magische energie. Vleermuizen, vuurballen en zelfs meeuwen behoren tot de vele wezens die je proberen tegen te houden; contact kost je meer energie dan op ze schieten. Energie hervullingen zijn beschikbaar.
Als je eenmaal onder de grond bent, wordt het spel een test voor precisie-platformsprongen, waaronder een aantal Manic Miner-achtige blinde sprongen. De zes ondergrondse secties kunnen in verschillende volgorden worden voltooid, maar soms kom je op punten die niet kunnen worden voltooid zonder voorwerpen uit andere secties, zodat je veel moet backtracken. Hoewel je begint met negen levens, zullen ze in het begin niet lang duren.
Een boze heks heeft kwaad en duisternis gebracht in het betoverde bos, en heeft alles weggevaagd, op één onschuldige pompoen na. Zoals het gedicht op het instructieblad uitlegt, is de enige manier om de dingen recht te zetten, een lok van haar haar te vangen, die naar de ketel te brengen en een spreuk uit te spreken om de dingen ongedaan te maken.
Het besturen van de pompoen is in het begin moeilijk, omdat hij een zeer hoge stuit heeft, waarvan het exacte niveau kan worden veranderd met de 5-toets. De richting kan alleen worden veranderd als de bal op de grond is. Tegen vijanden botsen kost energie, en je krijgt alleen wapens als je in de magische poelen landt. De startposities zijn willekeurig, wat het in kaart brengen raadzaam maakt en de eerste uitdaging vergroot.
Vijanden respawnen echter snel, dus het enige wat je doet is wat tijd winnen om ze voorbij te komen. Andere kunnen niet worden neergeschoten, en moeten worden gepasseerd door het juiste voorwerp te bezitten, mogelijk een van de 5 die je uiteindelijk nodig zult hebben om de heks te verslaan.
Demoniak, uitgebracht door Loriciel in 1991, was een DOS-game die elementen van shoot 'em up- en racegames combineerde, waardoor het een innovatief en enigszins uniek pakket werd voor die periode. De unieke combinatie van genres hielp hem zeker opvallen, hoewel de primitieve beelden en het onhandige besturingssysteem doen denken aan veel games uit die tijd.
Het uitgangspunt van het spel is vrij eenvoudig: spelers kunnen ervoor kiezen om de rol van piloot of navigator op zich te nemen in een ruimtevaartrace door het universum. De speler moet negen moeilijkheidsgraden voltooien door met zijn schip door verraderlijk terrein te navigeren en vijanden te ontwijken of neer te schieten. Naarmate het spel vordert, kunnen upgrades en power-ups worden verzameld, waardoor de taak eenvoudiger wordt.
Wat Demoniak echter echt onderscheidt, is het levelontwerp en het gebruik van niet-lineariteit. Spelers moeten verschillende fasen doorlopen, maar hebben de vrijheid om verschillende paden te verkennen en te nemen. Bovendien bevatten de niveaus verborgen snelkoppelingen en geheime bonussen, die het spel aanzienlijk gemakkelijker kunnen maken als de speler ze zou kunnen ontdekken.
De visuals van Demoniak laten veel te wensen over, aangezien de gepixelde graphics er naar moderne maatstaven extreem gedateerd uitzien. De soundtrack is echter succesvoller, met pulserende en meeslepende synthpop die elk niveau begeleidt terwijl de speler door zijn schip navigeert.
Al met al was Demoniak een interessant DOS-spel dat de moeite van het bekijken waard is voor iedereen die geïnteresseerd is in het verkennen van de unieke eigenschappen van het combineren van verschillende genres. Ondanks de primitieve beelden en het onhandige besturingssysteem, maken het levelontwerp, de niet-lineariteit en de dreunende soundtrack het spel boeiend, met tal van geheimen die de speler kan ontdekken.
International 3D Tennis is een tennisspel met tien camerahoeken, 1 of 2 spelers, 64 verschillende computertegenstanders met 15 vaardigheidsniveaus, 72 toernooien gebaseerd op echte gebeurtenissen en 4 baanoppervlakken (gras, klei, tapijt en beton). U kunt 22 toernooien kiezen en een volledig tennisseizoen spelen. Andere functies zijn het leren spelen van topspin- en backspinballen, vier spelersvaardigheidsniveaus (amateur, semi-prof, pro en ace), tv-tennisthema's en de optie om op elk moment op te slaan. Het spel maakt gebruik van vector graphics die het een 3D look en feel geven.
Een ras van insectoïden zwerft door het heelal en koloniseert onbewoonde en allang dode planeten. Krachtschilden werden gemaakt om hun planeten te beschermen tegen constante arachnoïde aanvallen. De krachtschildgeneratoren moeten regelmatig worden opgeladen, een taak waarvoor een groep elite insectoïde krijgers werd opgericht. Rijdend op hun reptielen (Runners) patrouilleren zij door de koloniën, laden zij de generatoren op en vernietigen zij alle vijandige levensvormen die het schild zijn binnengedrongen.
Spelers moeten een van deze krijgers door de horizontaal scrollende levels leiden, vijandige levensvormen neerschieten en op zoek gaan naar schildgeneratoren die opgeladen moeten worden. Een radar bovenaan het scherm toont de positie van de speler, alsook de positie en status van de schildgeneratoren. Groene generatoren zijn stabiel, knipperende generatoren zijn onstabiel, en rode generatoren moeten worden opgeladen. Vijandelijke aanvallen putten de gezondheid van de krijger uit en kunnen hem van zijn gang brengen. Te voet is de krijger veel trager en kan hij niet veel lopen (de levels stoppen met scrollen), maar het is nodig om van de Runner af te stappen om de generatoren op te laden.
Shoot 'em up Construction Kit is meer een hulpprogramma dan een spel. Het stelt de gebruiker in staat een grote verscheidenheid aan schietspellen te maken met een eenvoudige set hulpprogramma's waarmee de speler alle sprites in het spel kan tekenen, animeren en verplaatsen, geluidseffecten en achtergronden voor vele levels kan maken, en de regels van het spel kan instellen.
Het pakket wordt compleet geleverd met 4 spelletjes die er al in zijn gemaakt, om de technieken te demonstreren. Deze omvatten: 'Slap and Tickle' (dat zich in de ruimte afspeelt), 'Outlaw' (een wildwestspel), 'Transputer Man' (met een sterke sci-fi setting) en 'Celebrity Squares'.
Squish was een revolutionair spel dat in 1984 werd uitgebracht voor de VIC-20, een homecomputersysteem ontwikkeld door Commodore. Dit spel werd snel populair vanwege het unieke concept en de verslavende gameplay. Squish, ontwikkeld door Garry Kitchen, was een van de eerste games die gebruik maakte van de geavanceerde technologie van de VIC-20, waardoor het een opvallende titel was in de begindagen van gaming.
Het uitgangspunt van Squish is eenvoudig maar uitdagend. De speler neemt de rol aan van een spin die zijn web probeert te verdedigen tegen binnendringende insecten. Het doel is om zoveel mogelijk bugs uit de weg te ruimen voordat ze het web bereiken en vernietigen. De game heeft verschillende moeilijkheidsgraden, waarbij er meer bugs verschijnen en sneller bewegen naarmate de speler vordert. Dit voegt een element van opwinding en spanning toe aan het spel, waardoor spelers scherp blijven.
Een van de opvallende kenmerken van Squish waren de graphics. Hoewel de VIC-20 niet bekend stond om zijn krachtige grafische mogelijkheden, slaagde Kitchen erin een esthetisch aantrekkelijk spel te creëren met levendige kleuren en vloeiende animaties. Dit was geen geringe prestatie gezien de beperkingen van het systeem op dat moment. De achtergrondmuziek, hoewel eenvoudig, was ook een leuke bijkomstigheid en droeg bij aan de algehele meeslepende ervaring.
Wat Squish echt uniek maakte, was het gebruik van een joystickcontroller, destijds een relatief nieuw concept in gaming. In plaats van het toetsenbord te gebruiken om de spin te besturen, konden spelers nu een joystick gebruiken, waardoor de gameplay intuïtiever en leuker werd. Deze innovatieve benadering van de besturing onderscheidde Squish van andere games uit die tijd en maakte de weg vrij voor toekomstige titels om dit voorbeeld te volgen.
Een ander aspect dat bijdroeg aan het succes van Squish was de verslavende werking ervan. Het spel was gemakkelijk op te pikken, maar moeilijk onder de knie te krijgen, waardoor spelers terug bleven komen voor meer. Het vereiste snelle reflexen, strategisch denken en een goede hand-oogcoördinatie, waardoor het een uitdaging was voor spelers van alle leeftijden. Het gevoel van voldoening nadat je met succes een reeks bugs had platgedrukt, was ongeëvenaard en hield spelers urenlang bezig.
Squish had ook een competitief element, omdat spelers hun hoge scores konden vergelijken met vrienden en familie. Dit leidde tot vriendschappelijke concurrentie en droeg bij aan de herspeelbaarheid van het spel. Kitchen's aandacht voor detail bij het creëren van een goed afgeronde en plezierige game-ervaring wierp zijn vruchten af, aangezien Squish een onmisbare titel werd voor VIC-20-bezitters.
Graaf Kameleon erkent het belang van het cricketspel voor de macht van het Britse Rijk, en weet dat een eenvoudige Rubber Beam om de stuiterende bal te dwarsbomen alles is wat nodig is om een einde te maken aan zijn macht. De speler bestuurt het team van burggraaf Stifflip, professor Braindeath, kolonel R G Bargie en juffrouw Primbottom, die hem proberen te stoppen.
Het grootste deel van het spel is gebaseerd op symbolen, en je kunt naar believen wisselen tussen de vier personages. De besturingsmogelijkheden worden in vulgaire Engelse termen beschreven, dus in plaats van met de personages te praten, worden ze "Chinwag" genoemd, en de gevechten worden "Fisticuffs" genoemd. Deze zijn een belangrijk aspect van het spel, omdat ze een snelle reactie en de juiste zetkeuze vereisen, vooral omdat het gebruik van de low blow het personage te vaak de das om doet.
