Spellen uitgegeven door Siemens Nixdorf
Selecteer een uitgever om diens spellen te bekijken.
Wij bieden een volledige lijst van alle uitgegeven spellen.
Bernie
In Bernie kruip je in de huid van Bernie, een kleine, vastberaden lastpak die zich een weg baant door een reeks kronkelende omgevingen vol gevaar en afleiding. De levels ontvouwen zich terwijl Bernie zich een weg baant door binnengangen, steegjes en rommelige gebouwen, die zijn vormgegeven als een dicht, doolhofachtig geheel. Het doel is om de volgende gemarkeerde uitgang te bereiken, terwijl je te maken krijgt met rondlopende vijanden, geactiveerde obstakels en getimede gevaren. Vooruitgang hangt af van snelle bewegingen, slimme positionering en zorgvuldig gebruik van de beperkte hulpmiddelen die Bernie bij zich heeft.
De gameplay legt de nadruk op responsieve, actiegerichte besturing. Bernie kan zich in alle richtingen bewegen, over lage hindernissen springen en interactie hebben met objecten die hij onderweg tegenkomt. Gevechten beginnen wanneer vijanden dichterbij komen of actief worden rond bepaalde zones, waardoor de speler aanvallen moet ontwijken, moet counteren met een combinatie van offensieve acties of vijanden naar gevaarlijke plekken moet lokken. De game toont een eenvoudige statusweergave van Bernie's toestand en een indicatie op het scherm van de doelrichting, terwijl verzamelbare items – zoals tijdelijke krachtboosts, munitie-achtige voorraden en bonus-pickups – de speler aanmoedigen om de game te verkennen en meerdere keren te spelen.
De gameplay combineert rechttoe rechtaan gevechten met het oplossen van omgevingsproblemen. Sommige passages vereisen precieze sprongen op richels of bewegende platforms, terwijl andere passages vereisen dat je wisselt tussen verschillende paden om blokkades te vermijden die worden veroorzaakt door machines, vallende objecten of geblokkeerde routes. Checkpoints worden gebruikt om herhaling te voorkomen en de speler moet vaak de risico's afwegen tegen de beloning: het pakken van items kan later alternatieve routes openen, maar te lang blijven hangen kan leiden tot nieuwe vijanden of het activeren van vallen. De moeilijkheidsgraad neemt toe door snellere vijandelijke patronen, strakkere timing op de platforms en levels met meer obstakels.
Visueel gebruikt Bernie kleurrijke, cartoonachtige sprites en dikke contouren om de bewegingen leesbaar te houden te midden van drukke achtergronden. De DOS-presentatie kenmerkt zich door vloeiend scrollen en scherpe frame-animaties, waarbij objecten zoals pijpen, kratten, automaten en straatmeubilair visuele textuur creëren zonder de navigatie te belemmeren. De belichting en het kleurcontrast zijn afgestemd op helderheid, waardoor gevaarlijke gebieden zoals geëlektrificeerde vloeren, bewegende zaagtanden of vallend puin gemakkelijker te herkennen zijn. De variatie in de omgeving komt tot uiting in wisselende kleurenpaletten en opvallende elementen in de campagne.
De audio versterkt het komische, hectische tempo met levendige muziekthema's en krachtige geluidseffecten die getimed zijn op beweging, botsingen, schakelaars en gevaar. Wanneer de actie toeneemt, houdt de soundtrack de vaart erin, terwijl vijandelijke geluiden en aanvalssignalen de speler helpen instinctief te reageren. De algehele ervaring is snel, toetsenbordgestuurd en gebouwd rond het leren van de patronen van elk level – spelers die een balans weten te vinden tussen verkenning, timing en snelle reacties om Bernie naar de uitgang te leiden, worden beloond.
Menateus
Menateus verscheen in 1996 als Windows-game, in een tijdperk waarin pc-gaming zich snel afwendde van DOS en overstapte naar een wereld waarin de muis centraal stond en multitasking mogelijk was. De titel neemt een nichepositie in binnen die transitie: het wordt minder herinnerd als een blockbuster en meer als een merkwaardig artefact dat liefhebbers opgraven om te zien hoe kleine teams experimenteerden met het nieuwe platform. Zelfs met de schaarse gedetailleerde archieven is het feit dat de game bewaard is gebleven veelzeggend, omdat de opzet genoeg persoonlijkheid had om spelers lang na de release nog over de game te laten praten.
Vanuit het praktische oogpunt van die tijd wordt Menateus doorgaans benaderd via het gevoel van de interface in plaats van via flitsende spektakels. Windows-titels uit het midden van de jaren 90 leunden vaak op eenvoudige menu's, klikbare interactie en systemen die er comfortabel uitzagen binnen het bureaublad in plaats van daarbuiten. Verslagen uit retrokringen suggereren een focus op stabiele navigatie, duidelijke feedback tijdens acties en een tempo dat aandacht meer beloont dan snelle reacties. De presentatie legt de nadruk op overzichtelijke omgevingen en gebruiksgemak, het soort ontwerp dat oudere games draaglijker maakt.
Speelsessies worden doorgaans omschreven als doelgericht, waarbij spelers tijd besteden aan het beheren van hun voortgang, het opnieuw bezoeken van gebieden en het ontcijferen van wat er vervolgens moet gebeuren. Als het verhaal indirect wordt verteld, gebeurt dit via sfeer en kleine hints, niet via constante uitleg. Gevechten, voor zover aanwezig in dit soort avonturengames, draaien minder om spektakel en meer om methode: kies een aanpak, leer het gedrag van de vijand kennen en ga ervoor. De moeilijkheidsgraad ligt meestal rond het niveau van geduldig doorzetten, waarbij experimenteren onderdeel is van het plezier.
Technisch gezien behoort de game tot een generatie die nog steeds worstelde met configuratieproblemen. Het spelen ervan kan tegenwoordig compatibiliteitsinstellingen, eigenaardigheden van geluidsstuurprogramma's of resolutiewijzigingen met zich meebrengen, maar de moeite is het vaak waard, omdat het resultaat een momentopname is van de ontwerpprioriteiten uit een tijdperk vóór HD. Veel retro-gamers prijzen titels als deze vanwege hun tastbare momentum en omdat ze de speler niet overspoelen met moderne afleidingen. De soundtrack en geluidseffecten, hoewel beperkt door de hardware, worden over het algemeen herinnerd als functioneel en opvallend meeslepend.
Als een game uit het verleden is Menateus belangrijk omdat het een keerpunt weerspiegelt. Het laat zien wat ontwikkelaars probeerden toen Windows nieuwe mogelijkheden bood, maar ook nieuwe beperkingen: betrouwbare invoer, stabiel venstergedrag en interfaces die aansloten bij de dagelijkse computergewoonten. Die combinatie maakt het een fascinerend studieobject en tevens een waardevolle tijdcapsule voor iedereen die graag vergeten games met een authentiek karakter ontdekt.
