Spellen uitgegeven door Worwyk Software
Selecteer een uitgever om diens spellen te bekijken.
Wij bieden een volledige lijst van alle uitgegeven spellen.
Blackstar: Agent of Justice
Blackstar: Agent of Justice is een middelmatig shareware avonturenspel dat fatsoenlijke graphics en puzzels verkwanselt door er elk 20e eeuws stereotype in te proppen dat je maar kunt bedenken.
BlackStar, geschreven door heavy metal-muzikant Thomas Vitacco in zijn vrije tijd, is de hoofdrolspeler van een krasse privé-detective met Amerikaans-Indiaans bloed, BlackStar genaamd. Het spel begint als een gewone dag in het leven van een privédetective. Maar het duurt niet lang of je stuit op een gruwelijke moord en een sinister plot. De graphics en aandacht voor detail zijn zeker de sterke punten van BlackStar. De graphics zijn erg goed getekend, zeker als je bedenkt dat dit in wezen een eenpersoonsproduct is, en er zijn veel specifieke reacties op je acties, in tegenstelling tot de gebruikelijke 'dat kun je niet doen' of 'hier is niets te zien'-reacties van de meeste avonturenspellen. Helaas is de gebruikersinterface verre van intuïtief: je moet met de rechtermuisknop klikken om een scherm te verlaten of acties te annuleren, een zeer omslachtige eis waar avonturiers wel even aan zullen moeten wennen. Het spel lijdt echter onder het belangrijkste element van het avonturengenre: het verhaal. Hoewel de verhaallijn niet afgezaagder is dan de meeste spellen, zit BlackStar vol stereotypen die alleen lijken te bestaan om een hormonale, seksverslaafde tiener te bevredigen die het spel misschien speelt. U kunt bijvoorbeeld in de kamers gluren met de verrekijker van het park. Het meeste wat je ziet zijn naakte vrouwen of andere 'volwassen' scènes, niets belangrijks voor het spel. Het feit dat je deze scènes niet kunt zien (of sommige van de meer pikante locaties op de kaart kunt bezoeken) totdat je de betaalde, geregistreerde versie speelt, bewijst eens te meer dat de auteur "seksuele thema's" als een groter verkoopargument beschouwt dan, bijvoorbeeld, een "goed verhaal en logische puzzels". Dat voorspelt niet veel goeds voor gamers. En, in feite, hoe meer je het spel speelt, hoe meer het je zal gaan irriteren. Net wanneer je gewend bent aan de eigenzinnige rechtsklikinterface, raak je gefrustreerd door hoe onlogisch die is. Zoals de meeste avonturenspellen, is BlackStar extreem lineair. Maar in plaats van dat het verhaal zich geleidelijk en natuurlijk ontvouwt, zoals in de meeste spellen, is het hier erg onlogisch. Als je iets probeert te doen dat niet direct de volgende stap in het plotverloop is, zal BlackStar iets zeggen in de trant van 'liever niet'. Wanneer je exact dezelfde dingen doet nadat het plot is gevorderd (soms zonder dat je het zelfs weet), zal het op onverklaarbare wijze toch kunnen. Het resultaat is dat het grootste deel van het spel gewoon een kwestie is van proberen op alles te klikken (en ook alles in je inventaris te gebruiken voor al het andere, want veel puzzels hebben geen logische oplossing) totdat het plot vordert. Kunnen we zeggen 'slecht spelontwerp'?
Over het geheel genomen is BlackStar gewoon teleurstellend. Als een moordmysterie/private eye avontuur, is het niet zo logisch of leuk als Pleurghburg: Dark Ages, een free-to-play spel. Als een spel dat "volwassen thema's" van sex en geweld behandelt, is het even oppervlakkig en banaal als Interplay's Voyeur spellen, en veel minder leuk zelfs dan Steve Meretzky's beruchte Leather Goddesses of Phobos 2. Het probeert cynisch, sarcastisch en geestig te zijn, en faalt in alle drie. Zonder de mooie graphics en een paar fatsoenlijke puzzels zou het in mijn boek zeker een Real Dog zijn.
