Calamari Cubes 2 zadebiutowało w 1997 roku jako osobliwy debiut na rynku gier logicznych DOS. Zapowiadano je jako kontynuację, ale gra sprawiała wrażenie raczej eksperymentu studyjnego niż próby zdobycia pieniędzy, zamieniając efektowny marketing na namacalny, niekonwencjonalny design. Głównym założeniem gry są podwodne kostki, którymi rządzi fizyka i inteligencja inspirowana kałamarnicami. Każdy poziom wymaga od graczy ułożenia grupy kostek w taki sposób, aby aktywować płyty naciskowe, odblokowywać trasy lub zamykać drzwi przed nadciągającymi zagrożeniami. Atmosfera skłania się ku retro-morskiej fantazji, z koralowymi ścianami, migoczącymi snopami światła i cierpliwym rytmem, który skłania do bardziej przemyślanego myślenia niż do gorączkowych odruchów.
Serce kontynuacji tkwi w choreografii łamigłówek. Kostki przesuwają się po szklanych torach, gdy naciska się je ostrożnie, a prądy wiją korytarz niczym przebiegły kompozytor. Gracze muszą jednocześnie żonglować wieloma celami: układać jednostki, aby naciskać ukryte przełączniki, nawlekać klawisze, aby otwierać przejścia, i wyczuć czas, aby unikać kolczastych jeżowców wyłaniających się z dna morskiego. Pływalność dodaje sprytnego akcentu, gdy cięższe bloki toną, a lżejsze unoszą się ku powierzchni, zamieniając proste pchnięcia w namacalny rachunek różniczkowy. Klawiatura pozostaje głównym instrumentem, a precyzyjne ruchy strzałek kierują każdym wymierzonym krokiem. Dokładnie tak.
Wizualnie gra opiera się na masywnych pikselowych bohaterach i mieniącej się batysferze kolorów. Gra wykorzystuje paletę barw VGA, która skłania się ku turkusowi i koralowcom, z ciemnymi konturami, które nadają każdej kostce wrażenie ciężkości, nawet gdy znajduje się ona na ruchomych platformach. Sprite'y preferują modułowe kształty, dzięki czemu każde stworzenie wzmacnia wrażenie żywego oceanu, a nie statycznego tła. Oprawa dźwiękowa podkreśla nastrój za pomocą chwytliwych melodii chiptune i efektownych efektów, które przypominają pękające bąbelki w cichym akwarium. Ogólny efekt jest pomysłowy, a jednocześnie powściągliwy, czarujący w swojej upartej, niskiej fikcji.
Wydanie nigdy nie zyskało rozgłosu, ale zyskało lojalnych fanów wśród miłośników łamigłówek, którzy oceniają grę raczej pod kątem pomysłowości niż efektowności. Wydanie oferowało zwarty pakiet pomysłów, nagradzający cierpliwość i eksperymenty – mały kamień milowy w późnej erze DOS, kiedy projektanci wciąż naciskali na sprzęt, aby ujawniał eleganckie mechanizmy. Wywołało to kilka hołdów i dyskusji o speedrunach, a gracze wymieniali się wskazówkami dotyczącymi optymalnych tras i sekretnych komnat odkrywanych metodą prób i błędów. W przytulnych archiwach przetrwało jako osobliwe przypomnienie, że wyobraźnia może zwyciężyć nad flashem i pamięcią.
Pobierz grę
Możliwe, że oferujemy wiele plików do pobrania,
jeśli dostępne są różne wersje.
