Gry stworzone przez Antares
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Clone
W 1997 roku na zatłoczony rynek wdarł się tytuł na system Windows o nazwie Clone, obiecujący mózgi ponad siłę i bardziej ponury klimat science fiction niż wiele gier akcji z tamtej epoki. Zaoferował zwartą przygodę zbudowaną wokół zaskakującego pomysłu naukowca, który odkrywa, jak tworzyć klony samego siebie i musi poruszać się po labiryntowym ośrodku, aby zapobiec katastrofie. Gra pojawiła się w okresie przejściowym dla gier PC, kiedy nowy sprzęt wymuszał szczegółowość tekstur i liczbę wielokątów, jednak twórcy nadal opierali się na przemyślanym projektowaniu poziomów i namacalnym rozwiązywaniu zagadek, aby udźwignąć doświadczenie. Zagadki wymagały od graczy obserwowania schematów, a nie tylko klikania w jaskrawą przemoc.
Rozgrywka koncentruje się na paradoksie duplikacji – nie wystarczy po prostu zebrać kopie, trzeba je tylko ułożyć. Na ekranie wyświetlany jest główny awatar i kilka klonów, które można wysłać do pociągania za dźwignie, stania na przełącznikach, noszenia kluczy lub blokowania zagrożeń. Każdy klon odzwierciedla podzbiór akcji z oryginału, więc czas i kolejność są kluczowe. Wyzwanie polega na układaniu akcji w oddzielnych osiach czasu na jednym poziomie, co zmusza gracza do równoległego myślenia. Ruch wydaje się przemyślany i precyzyjny, a sterowanie klawiaturą i myszką nagradza staranne planowanie, a nie czysty refleks. Krzywa uczenia się nagradza cierpliwość i ciekawość bardziej niż szybkość.
Wizualnie Clone skłania się ku industrialnemu futuryzmowi – labiryntowi chromowanych korytarzy, migoczących świetlówek i surowych cieni, które potęgują napięcie. Paleta barw jest stonowana, ale wyrazista – zielenie, turkusy i szarości sygnalizują niebezpieczeństwo lub odkrycie. Projekt dźwiękowy łączy mechaniczne szumy z oszczędnymi dźwiękami otoczenia i powściągliwą ścieżką dźwiękową fortepianu lub syntezatora, która unosi się po każdym wyjściu. Historia rozwija się poprzez wskazówki środowiskowe i urywane nuty, a nie poprzez nachalną narrację, pozostawiającą pole do interpretacji. Ogólna prezentacja wydaje się być migawką gier na PC, łączących ambicje z ograniczeniami sprzętowymi i sprytnym skryptowaniem, a także dla doświadczonych fanów łamigłówek.
Odbiór był mieszany, ale pełen szacunku – niektórzy gracze chwalili brawurową koncepcję, podczas gdy inni uznali ciągi logiczne za frustrująco niejasne. Z czasem gra Clone zyskała kultowy status wśród miłośników łamigłówek, ceniących nieliniową progresję i zagadki logiczne, których nie da się rozwiązać prostymi solucjami. Jej wpływ można dostrzec w późniejszych tytułach, które eksperymentują z mechaniką klonowania, zagadkami opartymi na czasie i wieloma agentami na ekranie. Choć nie jest to przebój kinowy, stanowi świadectwo eksperymentów z końca lat 90., kiedy to twórcy nie poprzestali na samej akcji, wplatając pomysły w samą istotę rozgrywki.
