Gry stworzone przez Broadway Video, Inc.
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Saturday Night Live Goes Political
Saturday Night Live Goes Political trafiło w 1996 roku do grona użytkowników systemu Windows 3.x, w czasach, gdy komputery PC wciąż uruchamiały się z charakterystycznym blaskiem menedżera programów, a gry często mieściły się w schludnych panelach wypełnionych tekstem, dźwiękiem i efektownymi sprite'ami. Założenie gry opierało się na charakterystycznej metodzie produkcji: weź bzdury wielkości nagłówka, rozciągnij je do farsy i pozwól, by instynkty widzów zrobiły resztę. Zamiast traktować politykę jak uroczysty wykład, gra wykorzystuje satyrę jako joystick, zachęcając graczy do myślenia, śmiejąc się jednocześnie z absurdalnej choreografii kampanii, retoryki i publicznego oburzenia.
To, co sprawia, że gra wyraźnie oddaje ducha swojej epoki, to samo medium. W erze 16-bitowej interakcja polegała na klikaniu w menu, sterowaniu kursorem i przyswajaniu żartów za pomocą szybkich podpowiedzi i krótkich skeczy. Prezentacja zazwyczaj opiera się na urywanych dialogach, wyreżyserowanych gagach i szybkich punktach kontrolnych, które utrzymują tempo nawet wtedy, gdy ograniczenia techniczne wymuszają mniej oprawy wizualne. Nawet jeśli animacje wydają się skromne jak na współczesne standardy, humor pozostaje na pierwszym planie, rezygnując z kinowego widowiska na rzecz rozpoznawalnych rytmów i rytmu.
W praktyce „Saturday Night Live Goes Political” funkcjonuje jak tematyczny zbiór grywalnych fragmentów, a nie jak rozległy epos. Widz ma tendencję do przeskakiwania między zadaniami, które nagradzają dbałość o szczegóły i wyczucie politycznej gry słów: interpretacją wypowiedzi, podejmowaniem decyzji, które kształtują puentę, a odblokowywaniem fragmentów, które sprawiają wrażenie zakulisowych skeczy przeniesionych na ekran. Sukces zależy mniej od refleksu, a bardziej od uchwycenia perspektywy żartu, niezależnie od tego, czy dotyczy on medialnego manipulacji, haseł politycznych, czy teatralnego przedstawienia pewności.
Dla fanów atrakcyjność tkwi w lekkim zaproszeniu do zaangażowania się w dorosłe tematy, bez ciężaru, który zazwyczaj im towarzyszy. Można traktować go jako pudełko z ciekawostkami z boomu komediowego z połowy lat 90. lub jako migawkę tego, jak popularne marki telewizyjne eksperymentowały z interaktywną rozrywką. Niektórzy gracze uznali tempo rozgrywki za ujmujące, podczas gdy inni oczekiwali głębszej mechaniki, jednak niemal wszyscy pamiętali jego wyróżniającą cechę: komedię, która wydaje się skrojona na miarę klawiatury, a nie kanapy.
Długo po wycofaniu z użytku ostatniego systemu Windows 3, gra pozostaje ekscentrycznym artefaktem eksperymentów cross-mediowych. Znajduje się na styku komedii politycznej końca wieku i początków komputerów osobistych, udowadniając, że nawet przy ograniczonej grafice i prostym sterowaniu, błyskotliwy pomysł komediowy wciąż może się rozwinąć. Jeśli potraktować ją jak kapsułę czasu satyry stworzoną dla małych ekranów, oferuje dokładnie ten rodzaj psotnej, lekko chaotycznej zabawy, która uczyniła tamtą dekadę niezapomnianą.
