Gry stworzone przez Entertainment & Computer Products Pty. Ltd.
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Bojo
Bojo pojawił się na Commodore 64 w 1988 roku jako czarujący dziwak wśród gier arcade. Jego świat to niewielki plac zabaw, gdzie zwinny bohater o imieniu Bojo przeskakuje przez ekrany, unika ekscentrycznych wrogów i kolekcjonuje osobliwe drobiazgi. Ton gry łączy w sobie kaprys z wyzwaniem, co jest znakiem rozpoznawczym gier na komputery domowe z końca lat 80., w których osobowość ceniono na równi z wydajnością. Gracze za pomocą joysticka lub klawiatury kierowali Bojo przez wąskie korytarze i otwarte komnaty, odkrywając ukryte ścieżki, które nagradzały eksplorację. Oprawa graficzna gry opiera się na wyrazistych duszkach, kontrastowych kolorach i kreskówkowych znakach, które prawie nic nie mówią o tym, co czeka gracza.
Rozgrywka opiera się na precyzyjnym wyczuciu czasu i zagadkach. Każdy etap oferuje sprytne przeszkody i prostą platformówkę, zmuszając gracza do myślenia, podczas gdy nerwy wystawiane są na próbę przez nagłe spadki, obracające się ostrza i przełączniki zmieniające układ. Sekretne drzwi i alternatywne ścieżki zachęcają do powtarzania wizyt, zmieniając krótkie sesje w dłuższe poszukiwania skarbów. Wrogowie poruszają się z żwawym rytmem, a zderzenia wydają satysfakcjonujący odgłos z głośników zasilanych przez SID po trafieniu. Wzmocnienia pojawiają się jako osobliwe artefakty, oferując tymczasowe wzmocnienia lub ujawniające skróty. Tryb offline w tamtej epoce oznaczał brak możliwości zapisywania gry; wielu graczy rejestrowało postępy poprzez powtarzające się trasy i zdobywanie punktów.
Technicznie rzecz biorąc, Bojo nosi swoją epokę na dłoni. Palety kolorów są wyraziste, duszki dzielą przestrzeń ekranu, pozostawiając niewiele miejsca na szczegóły tła, a migotanie jest częstym problemem, gdy wiele obiektów rywalizuje o ten sam budżet pikseli. Ścieżka dźwiękowa, chór sygnałów dźwiękowych i melodyjne trzaski, sugeruje muzyczny potencjał Commodore 64, nie uciekając jednak do wielkiej orkiestracji. Ładowanie to charakterystyczny rytuał, przerywany taśmą lub energicznie uruchamiany z dysków, a ekrany ładowania wyświetlają prosty szkic przed wznowieniem akcji. Pomimo ograniczeń, gra emanuje osobowością dzięki osobliwemu projektowi poziomów i charakterystycznemu poczuciu humoru.
Bojo stało się ciekawostką dla fanów retro i konserwatorów, migawką tego, jak pomysłowe pomysły mogły zabłysnąć w sztywnej obudowie. Środowiska emulacyjne pamiętają je raczej ze względu na jego osobliwy urok niż wzniosłe ambicje, jednak te drobne zakamarki radości zainspirowały późniejsze platformówki logiczne i projekty fanów. Kolekcjonerzy cenią nienaruszone grafiki opakowań, instrukcje sugerujące intencje twórców i wspomnienie gry, która obnosiła się z pomysłowością na pierwszy rzut oka. Dla współczesnych graczy powrót do Bojo oferuje okno na późną epokę, w której krótkie przygody mogły wydawać się osobiste i dziwne, przypominając, że ograniczenia pobudzają wyobraźnię.
Calvin
Calvin, wydany w 1987 roku na Commodore 64, jest kapryśnym świadectwem kreatywności i uroku wczesnych gier wideo. Opracowany przez znany zespół z firmy programistycznej Axlon, Calvin nie jest po prostu kolejną grą platformową; ucieleśnia pomysłowe podejście do rozgrywki, które oczarowało pokolenie graczy. Gra przedstawia uroczego protagonistę, Calvina, małą postać z zamiłowaniem do przygód, która wyrusza na wyprawę pełną kolorowych krajobrazów i dziwacznych wrogów.
W swojej istocie Calvin jest zakorzeniony w gatunku platformowym, sprytnie łącząc elementy akcji i rozwiązywania zagadek. Gracze poruszają się po żywych poziomach, każdy z nich pieczołowicie opracowany, aby rzucić wyzwanie ich zręczności i dowcipowi. Gra wprowadza różne przeszkody i wrogów, wymagając od graczy skakania, unikania i wykorzystywania szeregu ulepszeń, aby przejść dalej. Niezależnie od tego, czy prześlizgujesz się obok irytujących stworzeń, czy opanowujesz trudne sekcje platformowe, gracze muszą stosować strategiczne myślenie, aby pokonać niezliczone wyzwania, z którymi mierzy się Calvin. Skomplikowany projekt każdego poziomu zachęca do eksploracji i nagradza ciekawość, zachęcając graczy do odkrywania ukrytych perełek.
Jedną z wyróżniających się cech Calvina jest jego czarujący styl artystyczny. Żywa grafika to uczta dla oczu, wciągając graczy do fantastycznego świata pełnego fantazji. Każde tło jest przesiąknięte kolorową paletą, która wzmacnia zabawową atmosferę gry. Ponadto zachwycające efekty dźwiękowe i chwytliwa ścieżka dźwiękowa jeszcze bardziej wzmacniają wciągające wrażenia, wywierając znaczące wrażenie podczas rozgrywki. Ogólna jakość estetyczna Calvina podoba się nie tylko dzieciom, ale także wywołuje nostalgię u starszych graczy, którzy z rozrzewnieniem wspominają swoje pierwsze przygody na Commodore 64.
Historia Calvina jest myląco prosta, ale angażująca. Gracze znajdują się w lekkiej narracji, która kręci się wokół przyjaźni i dążenia do odkrycia siebie. Podczas gdy Calvin porusza się po angażujących środowiskach, spotyka wiele czarujących postaci, z których każda przyczynia się do narracji. To podejście do opowiadania historii wzmacnia poczucie więzi, sprawiając, że każdy triumf wydaje się znaczący, gdy gracze prowadzą swoją postać przez próby i udręki.
Calvin zajmuje szczególne miejsce w krajobrazie gier retro. Jako produkt swoich czasów, uosabia kreatywnego ducha końca lat 80., kiedy twórcy gier rozwijali się dzięki innowacyjnym pomysłom, a nie kinowej narracji. Jego zabawny design, angażująca rozgrywka i czarująca estetyka nadal znajdują oddźwięk wśród entuzjastów gier retro. Calvin jest świadectwem potencjału gier komputerowych nie tylko jako rozrywki, ale jako płótna dla wyobraźni i kreatywności. Dla tych, którzy mają szczęście doświadczyć tej zachwycającej podróży, Calvin pozostaje cenionym wspomnieniem, które podkreśla magię wcześniejszych epok gier.
Humanoids
The rok w 2850 REKLAMA. Kapitan Gryo jest uwięziony na planecie Vulso, i musi znaleźć sposób, aby dostać się do jego Super Star Cruiser, który jest zablokowany przez ogromne metalowe drzwi. Te drzwi są otwierane przez wpisanie czteroliterowego hasła, ale aby do nich dotrzeć, Gyro musi przejść przez trzy środowiska, mierząc się z robotami, kometami, UFO, kosmitami i smokami blokującymi mu drogę, strzelając do nich wiązką laserową, aby je zniszczyć. Począwszy od drugiego środowiska, Gyro używa różnych rodzajów transportu, w tym opływowego motocykla i skutera wodnego.
Po dotarciu do końca każdego środowiska, otrzymuje wskazówki, jakie jest hasło. Po dotarciu do metalowych drzwi, ma ograniczony czas na wprowadzenie hasła lub cała planeta eksploduje.
Metron
Metron, wydany w 1987 roku, to bardzo niedoceniana, pełna akcji gra na Commodore 64. Opracowana przez Jukkę Tapanimäki i opublikowana przez Epyx, ta strzelanka z przewijaniem zyskała wierną rzeszę fanów, mimo że została przyćmiona przez inne popularne tytuły swoich czasów. Metron zabiera graczy w międzygalaktyczną podróż pełną trudnych wrogów, wciągającej rozgrywki i uzależniających ścieżek dźwiękowych.
Akcja gry rozgrywa się w odległej przyszłości, gdzie planeta Metron zostaje zaatakowana przez złą rasę obcych, imperium Xylon. Jako gracz wcielasz się w utalentowanego pilota, którego zadaniem jest obrona Metronu przed inwazją. Mając do wyboru trzy różne statki kosmiczne, każdy z unikalnym zestawem broni i umiejętności, musisz przejść przez 32 poziomy intensywnych bitew, unikając śmiercionośnych przeszkód i ognia wroga.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów Metrona jest jego grafika. Grafika 3D gry, choć uproszczona jak na dzisiejsze standardy, wyprzedziła swoje czasy i zapewniła poczucie głębi i zanurzenia rzadko spotykane w innych grach na Commodore 64. Dbałość o szczegóły w projektowaniu różnych statków wroga i różnorodne tła każdego poziomu dodają rozgrywce warstwę autentyczności.
Rozgrywka w Metron jest szybka i pełna wyzwań, a wrogowie atakują cię ze wszystkich stron. Różnorodność wrogich statków i ich wzorców ataków sprawia, że gra jest wciągająca i sprawia, że żaden poziom nie jest taki sam. Wzmocnienia są również rozproszone po poziomach, zapewniając tymczasowe zwiększenie szybkości, siły ognia i tarcz, dodając element strategii do gry.
Jedną z charakterystycznych cech Metrona są jego epickie ścieżki dźwiękowe. Piosenka przewodnia gry, skomponowana przez Jori Olkkonena, to arcydzieło, które zanurza graczy w futurystyczny świat Metron. Szybkie i energetyczne melodie towarzyszące każdemu poziomowi podnoszą poziom rozgrywki i czynią ją jeszcze bardziej uzależniającą.
Pomimo swojej pierwszej premiery ponad 30 lat temu, Metron nadal pozostaje silną i przyjemną grą. Połączenie wymagającej rozgrywki, imponującej grafiki i epickich ścieżek dźwiękowych stanowi świadectwo jej trwałego uroku. Dzięki wyjątkowej scenerii science-fiction i nieprzerwanej akcji Metron to pozycja obowiązkowa dla każdego entuzjasty gier retro.
Ollo
Ollo była przełomową grą wydaną na Commodore 64 w 1987 roku przez Firebird Software. Łączyła w sobie elementy rozwiązywania zagadek, przygody i akcji, tworząc wyjątkowe wrażenia z gry, które podbiły serca graczy na całym świecie. Gra stworzona przez Kena Calluma i Davida Seala osadzona została w futurystycznym świecie, w którym gracze wcielili się w Ollo, robota poszukującego zagubionych komponentów na odległej planecie.
Tym, co wyróżniało Ollo spośród innych gier tamtych czasów, była innowacyjna i wymagająca rozgrywka. Rozgrywka została podzielona na trzy etapy, każdy z własnym tematem przewodnim i zestawem zagadek do rozwiązania. W pierwszym etapie gracze musieli zebrać brakujące części Ollo rozsiane po całej planecie. Drugi etap polegał na ponownym złożeniu elementów, a w ostatnim etapie gracze musieli przeprowadzić Ollo przez labirynt, aby znaleźć drogę powrotną do domu.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów Ollo była oszałamiająca grafika i dźwięk. Gra charakteryzowała się szczegółową i żywą grafiką, której towarzyszyła futurystyczna i wpadająca w ucho ścieżka dźwiękowa, która poprawiała ogólne wrażenia z gry. Efekty dźwiękowe również były na najwyższym poziomie, co dodało grze dodatkowej warstwy immersji.
Łamigłówki w Ollo były trudne i wymagały połączenia krytycznego myślenia i szybkiego refleksu. Od strategicznego unikania wrogów po używanie różnych obiektów i narzędzi – gracze musieli zachować czujność, aby przejść grę. Dzięki temu Ollo stała się wciągającą i wciągającą grą, która wciągała graczy na długie godziny.
Kolejnym godnym uwagi aspektem Ollo była otwarta rozgrywka. Gracze mieli swobodę eksplorowania różnych środowisk i rozwiązywania zagadek na swój własny sposób. To poczucie wolności i odkryć zwiększyło wartość gry, ponieważ gracze mogli stale znajdować nowe sposoby na ukończenie wyzwań.
W grze wprowadzono także opcję gry wieloosobowej, pozwalającą dwóm graczom na zmianę tur i rywalizację o jak najlepszy wynik. Ta funkcja dodała do gry aspekt społecznościowy, dzięki czemu idealnie nadaje się do wspólnej zabawy rodzeństwa, przyjaciół, a nawet rodziców.
