Gry stworzone przez Holodream Software
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
F17 Challenge
Trzecioosobowa gra wyścigowa z prawdziwymi samochodami i torami Formuły 1, która stanowiła pierwszą próbę Team 17 w tym gatunku.
Istnieją dwa tryby gry, Arcade i Normal: w trybie Arcade musisz zakończyć w pierwszej trójce za każdym razem, podczas gdy w trybie Normal gromadzisz odpowiednie punkty, niezależnie od jednego lub dwóch złych wyników. Istnieją 3 poziomy trudności, a liczba okrążeń jest zmienna.
Na trasie znajdują się 22 samochody (do wyboru masz Ferrari, Williams, McLaren i Benetton), a kontakt z nimi (lub z krawężnikami czy barierami drogowymi) powoduje uszkodzenie Twojego samochodu. Może to być na tyle poważne, że będziesz musiał zjechać do boksu w celu naprawy (jeśli nie zdążysz zjechać do boksu i będziesz miał dalszy kontakt, możesz być zmuszony do wycofania się z wyścigu). Unikanie wolniejszych samochodów, do których dojedziesz, może być kluczowe.
Flash Gordon: Il Rapimento di Dale
Flash Gordon: Il Rapimento di Dale to gra DOS, która ożywia jedną z najbardziej kultowych postaci science fiction w ekscytującej i pełnej akcji przygodzie. Ta gra, wydana w 1994 roku, oddaje esencję ukochanej serii Flash Gordon i zanurza graczy w świat niebezpieczeństw i emocji.
Gra opiera się na fabule filmu „Flash Gordon: Space Soldiers” z 1936 roku, w którym tytułowy bohater musi uratować swoją ukochaną, Dale'a Ardena, ze szponów złego cesarza Minga Bezlitosnego. Gracze wcielają się w Flasha i muszą poruszać się po różnych poziomach, walcząc ze sługami Minga i rozwiązując zagadki, aby dotrzeć do Dale i ocalić ją przed pewną zagładą.
Grafika Flash Gordon: Il Rapimento di Dale może wydawać się przestarzała jak na dzisiejsze standardy, ale w momencie premiery była na najwyższym poziomie. Gra łączy w sobie elementy 2D i 3D, tworząc imponujące wizualnie wrażenia. Tła są pięknie szczegółowe, a projekty postaci są wierne klasycznemu komiksowemu stylowi Flasha Gordona.
Jedną z wyróżniających się cech tej gry jest jej ścieżka dźwiękowa. Ścieżka dźwiękowa, skomponowana przez weterana branży Jeroena Tela, doskonale uzupełnia intensywną i szybką rozgrywkę. Każdy poziom ma swój własny, niepowtarzalny motyw, co zwiększa wciągające doświadczenie przebywania w innym świecie na każdym poziomie.
Sama rozgrywka jest mieszanką platformówki, rozwiązywania zagadek i walki. Gracze muszą wykorzystać zwinność i siłę Flasha, aby poruszać się po zdradliwych krajobrazach, jednocześnie wykorzystując jego działo promieniowe do pokonywania wrogów i przeszkód. Łamigłówki są dobrze zaprojektowane i wymagają odrobiny strategicznego myślenia do rozwiązania, co dodaje rozgrywce dodatkową warstwę wyzwań.
Flash Gordon: Il Rapimento di Dale oferuje także tryb wieloosobowy, w którym dwóch graczy może połączyć siły i wspólnie podjąć przygodę. Ta funkcja wyprzedziła swoje czasy i zwiększyła trwałość gry, ponieważ gracze mogą nadal cieszyć się nią ze znajomym.
Chociaż gra może wydawać się krótka i zawiera tylko 10 poziomów, każdy z nich jest wypełniony wystarczającą liczbą wrogów i przeszkód, aby zapewnić graczom zaangażowanie i rozrywkę. Ostatni poziom, na którym Flash musi zmierzyć się z Mingiem w ostatecznej rozgrywce, jest ostatecznym sprawdzianem umiejętności i refleksu.
Mandrake: L'Ombra del Cobra
Mandrake, czarodziej, wyrusza na poszukiwanie swojego przyjaciela Lothara, który nagle zniknął. Na podstawie kilku wskazówek, które posiada, Mandrake podąża do bram ogromnej opuszczonej rezydencji. Nie wie, że jest to tajna siedziba jego starego wroga, Kobry.
Mandrake L'Ombra del Cobra (Cień Kobry) to gra przygodowa stworzona przez Mandrake the Magician, włoskiego wydawcę komiksów. Gracz, wcielający się w postać Mandrake'a, porusza się po nieruchomym, dwuwymiarowym ekranie. Oprócz poruszania się, interakcji z przedmiotami i rozmawiania z ludźmi, Mandrake musi czasem używać magii do walki. W grze można grać wyłącznie za pomocą klawiatury, choć możliwe jest także częściowe sterowanie za pomocą myszy. Jednak, podobnie jak w Holodreamowym Flashu Gordonie, kursor nie podświetla obiektów, więc konieczne jest polowanie na piksele.
Nebula Fighter
Nebula Fighter to świetlisty relikt z epoki DOS-a z końca lat 90., kompaktowe arcade'owe marzenie odziane w pikselowy pył i neony. Premiera w 1997 roku umieściła ją w samym środku zatłoczonej potyczki strzelanek shareware, jednak coś w jej tempie i brzmieniu sprawiło, że gra wydawała się wyjątkowa. Statek sunie przez aksamitną, czarną pustkę, unikając bursztynowych asteroid i rozbłysków słonecznych, a pulsująca syntezatorowa ścieżka dźwiękowa wznosi się i opada z każdym atakiem na kosmos. Oprawa wizualna skłania się ku ostrym kwadratom wektorowym i gęstym warstwom paralaksy, nadając głębi korytarzom, które wydają się zarówno klaustrofobiczne, jak i nieskończone. Gra zachęca do immersji dzięki oszczędnemu, efektownemu projektowi.
Głównym tematem gry są przetrwanie i reakcje łańcuchowe. Gracze pilotują kompaktowy statek uzbrojony w lasery, pociski i okazjonalne specjalne serie zdobywane za wysokie wyniki. Wrogowie maszerują w zwartych formacjach, lawirując między gruzami i falami uderzeniowymi, nagradzając precyzję w wyczuciu czasu, a nie brutalną siłę. Dopalacze dryfują w małych kapsułach, których blask sugeruje ukryte zagrożenia; ich zbieranie może przechylić szalę w stronę nasycenia lub zaoszczędzić skąpe zasoby energii. Statek prowadzi się z wyczuwalną lekkością, sterując klawiaturą lub joystickiem, podczas gdy systemy osłon migoczą pod wpływem nacisku, a przeładowania pojawiają się niczym ostrożne oddechy przed burzą.
Projektowanie poziomów opiera się na kontraście i rytmie. Akcja Nebula Fighter toczy się na przemian w klaustrofobicznych pasach asteroid i rozległych równinach mgławic, a każdy obszar skrywa unikalne zagrożenia, takie jak burze magnetyczne, tunele czasoprzestrzenne czy studnie grawitacyjne, które szarpią statkiem. Starcia z bossami urozmaicają podróż ogromnymi przeciwnikami, którzy wymagają rozpoznawania wzorców i precyzyjnej choreografii uników. System punktacji nagradza pęd, łącząc udane uniki z bezlitosną skutecznością. Graficznie gra oferuje kilka żywych palet barw, które kontrastują z ciemnym tłem, a ścieżka dźwiękowa łączy metaliczne dźwięki perkusji z kosmicznym dronem, aby podtrzymać puls.
Nebula Fighter zajmuje osobliwą niszę wśród późnych strzelanek DOS. Pokazuje, jak skromny budżet, skupiona koncepcja i przemyślane tempo poziomów mogły przyćmić bardziej efektowne dema. Nawet dziś miłośnicy retro gier dyskutują o optymalnym wyposażeniu, konwersji na DOSBoxa i drobnych, fanowskich remiksach ścieżki dźwiękowej inspirowanych anime. Kompaktowy pakiet zachęca do eksperymentów, zachęcając graczy do wyciśnięcia każdej klatki akcji ze starzejącego się sprzętu. Choć nie jest to powszechnie znana marka, stanowi ona przypomnienie, że ambicje 32-bitowe nie zawsze górowały nad czystym arcadeware, oferując okno na kreatywny moment, gdy blask, determinacja i determinacja ponownie spotkały się na orbicie. Każda sesja pozostawia po sobie trwały blask zapomnianych galaktyk.
Top Wrestling
Top Wrestling to indywidualna gra w zapasy. Gracz wybiera jednego z szesnastu zapaśników i musi albo pokonać wszystkich pozostałych zapaśników w turnieju, albo pokonać wybranego przez siebie przeciwnika w pojedynczym meczu.
Zapaśnicy, których można wybrać, są wzorowani na zapaśnikach WWF i sławach z epoki, takich jak Hulk Hogan, Sierżant Slaughter, Brutus Beefcake i Shawn Michaels, a także na postaciach oryginalnych. Wszyscy zapaśnicy wykonują te same ruchy, nie ma specjalizacji ani technik różnicujących. Są tu ciosy, kopnięcia na kolana, kopnięcia z wyskoku i techniki rzutów. Możesz także wykonać upadek nurkujący, czyli upadek z uchwytu, gdy przeciwnik znajduje się na ziemi.
Tryb pojedynczej walki pozwala na rywalizację w trybie wieloosobowym. Podczas turnieju można zapisać grę na dysku.
