Gry stworzone przez In Visio, SARL
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Les Guignols De L'Info...Le Jeu !
W 1995 roku gracze Windows we Francji otrzymali osobliwą dawkę pop-satyry w postaci Les Guignols De L'Info...Le Jeu!. Tytuł jest odnogą słynnego telewizyjnego programu parodiującego Les Guignols de l'Info, w którym marionetki karykaturują polityków i media z szelmowskim pazurem. Zamiast po prostu zapakować program jako nowość, gra stara się przełożyć tę chaotyczną energię telewizyjną na interaktywny format, zmieniając bieżące wydarzenia w coś, co można szturchać, szturchać i punktować na własnych warunkach.
Wizualnie gra nawiązuje do niepowtarzalnej estetyki lalek i absurdu „kopiuj-wklej”, który sprawił, że transmisja była niezapomniana. Projekty postaci wydają się zaczerpnięte ze skeczy komediowych, a nie z dopracowanej animacji, dlatego ekran ma celowo nierówny, plakatowy charakter. Menu i elementy interfejsu nawiązują do praktycznych konwencji oprogramowania Windows z połowy lat 90.: nawigacja za pomocą myszy, proste panele i dynamiczny rytm sprzyjający dostępności. Dźwięk jest również kluczowym elementem, z sygnałami dźwiękowymi i fragmentami wokalnymi, które mają brzmieć jak puenty, wzmacniając wrażenie uczestniczenia w tym samym rodzaju kpin z redakcji, jakie program oferuje co wieczór.
Jeśli chodzi o rozgrywkę, gra funkcjonuje mniej jak tradycyjna, jednowątkowa przygoda, a bardziej jak sekwencja humorystycznych wyzwań. Gracze są zazwyczaj proszeni o szybkie reakcje, wybór opcji lub wykonanie krótkich zadań, które nawiązują do komediowej struktury programu: zaaranżuj sytuację, eskaluj absurd, a następnie opakuj ją w świadomy uśmiech. Humor jest z natury aktualny, więc wyniki i informacje zwrotne kładą nacisk na wyczucie czasu, ironię i widowiskowość reakcji, a nie na głęboką symulację. Taka konstrukcja sprawia, że sesje są lekkie, co czyni je odpowiednimi do krótkich, przypominających przełączanie kanałów, aby złapać kolejny fragment.
Technicznie rzecz biorąc, Les Guignols De L'Info...Le Jeu! należy do przejściowej ery gier na PC, kiedy twórcy równoważyli tradycyjne konwencje GUI z bogatszą prezentacją multimedialną. Oczekiwania co do wydajności były skromne w porównaniu z późniejszymi generacjami, jednak tytuł wciąż sprawia wrażenie, jakby należał do rewolucji systemu Windows – w której gry coraz częściej zakładały wielozadaniowe środowisko pulpitu, a użytkownik czuł się komfortowo, klikając na ekranach warstwowych. Ta specyficzna dla epoki faktura stanowi część jej dzisiejszego uroku, nawet jeśli współczesny sprzęt czasami wymaga cierpliwości, aby oprogramowanie działało płynnie.
Jej reputacja stała się regionalną ciekawostką i kultowym artefaktem: grą, która uchwyca specyficzny gatunek francuskiej kultury satyrycznej i zachowuje go w interaktywnej formie. Choć nigdy nie stała się światowym kamieniem węgielnym tego medium, pozostaje fascynującym przykładem tego, jak telewizyjny humor można przeprojektować w mechanikę rozgrywki, nie poprzez imitację dramatu, ale poprzez odtworzenie wrażenia oglądania, jak autorytety zostają zdegradowane. Dla historyków katalogu Windows jest to przypomnienie, że nawet ulotne, mainstreamowe momenty mogą pozostawić po sobie niespodziewanie uporczywe cyfrowe ślady.
Les Guignols de l'Info: Le Cauchemar de PPD
W 1996 roku, na komputerach PC z systemem Windows 3.x, gra Les Guignols de l'Info: Le Cauchemar de PPD stała się irytującą ciekawostką. Oparta na uniwersum kultowego serialu telewizyjnego, gra łączy w sobie zjadliwą satyrę i przygodową zagadkę, oferując podróż przez medialny krajobraz, w którym każda karykaturalna postać nosi polityczną maskę. Gracz podąża za bohaterem, który wędruje za kulisami świata informacji przesiąkniętego propagandą i medialnym szumem, a wszystko to okraszone jest zjadliwym czarnym humorem.
Rozgrywka opiera się na tradycji point-and-click, z przejrzystym interfejsem typowym dla epoki. Gracze zbierają wskazówki, łączą przedmioty i inicjują dialogi, które ujawniają sekrety i nieporozumienia. Humor wynika z ciętych dialogów, parodii studia filmowego i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Zagadki ożywiają fabułę, nie opierając się na uciążliwej mechanice, a gracz postępuje zgodnie z tekstowymi wskazówkami, a nie hiperrealistyczną grafiką.
Wizualnie gra charakteryzuje się prostymi sprite'ami i żywą paletą barw, typową dla produkcji na system Windows 3.x. Tła przywodzą na myśl studia telewizyjne, nocne ulice i migające ekrany, a przerywniki filmowe bazują na stylizowanych animacjach. Ścieżka dźwiękowa składa się z prostych pętli MIDI, które podkreślają gagi i sygnały alarmowe. Ogólnie rzecz biorąc, estetyka jest celowo karykaturalna, eksponując kukiełki i ich psotne miny, co wzmacnia satyryczny charakter uniwersum.
Na szczególną uwagę zasługuje kontekst produkcji. Gra powstała w czasach, gdy Les Guignols przenikał już kulturę popularną, a interaktywne przygodówki poszukiwały nawiązań do telewizji. Początkowy odbiór był umiarkowany, ale gra szybko zyskała status kultowej, docenianej przez kolekcjonerów i fanów satyry politycznej. Jej zwięzłość, mechanika i trzeźwe spojrzenie na media czynią ją rzadkością, dodatkowo wzmocnioną ograniczoną dostępnością i nostalgiczną atmosferą.
Nightmare od PPD ilustruje epokę, w której cyfrowy humor i cykl informacyjny spotykały się na zakurzonym, starym ekranie. To uderzający przykład współpracy między światem gier wideo a rynkiem komputerowym, dowodzący, że śmiała koncepcja mogła rozkwitnąć na komputerach domowych tamtych czasów. Dla entuzjastów gra ta pozostaje cennym świadectwem francuskiej sceny gier wideo lat 90., fragmentem pamięci, który przypomina nam, że satyra mogła być ucieleśniona w uroczo rustykalnym interfejsie.
