Gry stworzone przez Indescomp
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Bugaboo (The Flea)
Bugaboo (The Flea) to klasyczna gra wideo wydana na Commodore 64 w 1984 roku. Opracowana przez dkg Software gra ta podbiła serca graczy prostą, ale wciągającą rozgrywką i uroczą grafiką. Grę zaprojektował Tony Crowther, który pracował także nad innymi kultowymi grami, takimi jak Bruce Lee i Knucklebusters. Bugaboo szybko stało się hitem wśród użytkowników Commodore 64 i nadal jest pamiętane jako ulubiona gra z lat 80-tych.
Założenia Bugaboo są dość proste – gracze kontrolują małą pchłę, która porusza się po szeregu podziemnych jaskiń. Celem pcheł jest zebranie wszystkich granulek pożywienia, unikając różnych przeszkód, takich jak pająki, skorpiony i inne owady. W miarę jak pchła przechodzi kolejne poziomy, wyzwania stają się coraz trudniejsze, ale dostępne są także ulepszenia, które mogą jej pomóc. Należą do nich skrzydła umożliwiające latanie nad przeszkodami i niewidzialność umożliwiająca przemykanie obok wrogów.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów Bugaboo jest jego grafika. Gra wykorzystuje unikalną perspektywę izometryczną, która nadaje jej wygląd przypominający 3D. Kolory są jasne, a animacje pcheł i innych stworzeń niezwykle szczegółowe jak na grę wydaną w latach 80. Na uwagę zasługują także efekty dźwiękowe i muzyka, a wpadająca w ucho ścieżka dźwiękowa z pewnością pozostanie w głowie na długo po zagraniu.
Rozgrywka w Bugaboo jest zwodniczo prosta, ale aby odnieść sukces, wymaga szybkiego myślenia i precyzji. Pchła porusza się automatycznie, więc gracze muszą zaplanować jej skoki i strategicznie używać wzmocnień, aby przejść kolejne poziomy. Sterowanie jest responsywne i łatwe do nauczenia, dzięki czemu każdy może w nią grać i czerpać z niej przyjemność. Jednakże w miarę jak poziomy stają się coraz trudniejsze, gracze mogą być zmuszeni do wielokrotnego powtarzania niektórych sekcji, aby je opanować.
Bugaboo było również znane z wysokiego poziomu trudności, co zwiększało jego atrakcyjność wśród graczy. W przeciwieństwie do wielu współczesnych gier, które oferują wiele żyć i kontynuacji, Bugaboo zapewniało graczom ograniczoną liczbę żyć i nie zapewniało kontynuacji. Zwiększało to poczucie spełnienia po pomyślnym ukończeniu poziomu i sprawiało, że gracze starali się za każdym razem osiągać lepsze wyniki. Gra posiadała także edytor poziomów, umożliwiający graczom tworzenie własnych, wymagających poziomów i udostępnianie ich innym.
Fred
Gra „Fred” na Commodore 64, wydana w 1984 roku, wyróżnia się jako intrygujący element wczesnego krajobrazu gier. Opracowana przez mały zespół, Fred jest grą platformową, która oddaje istotę gier retro w sposób, który rezonuje zarówno z nostalgią, jak i nowością. Gracze poznają Freda, ekscentryczną postać, której przygody rozgrywają się w jasnym, kolorowym świecie pełnym różnych zagrożeń i wyzwań. Urok Freda tkwi nie tylko w rozgrywce, ale także w charakterystycznej, kreskówkowej grafice, która odzwierciedla artystyczne możliwości Commodore 64.
Jedną z godnych uwagi cech Freda jest jego prostota, oferująca zachęcające, ale wymagające doświadczenie dla graczy o różnym poziomie umiejętności. Gracze prowadzą Freda przez serię poziomów, z których każdy prezentuje unikalne przeszkody i wrogów. Mechanika rozgrywki jest prosta, dzięki czemu jest dostępna, jednak projekt poziomów wymaga precyzji i szybkich refleksów. Ta równowaga między wyzwaniem a dostępnością przyczyniła się do nieprzemijającej atrakcyjności gry. Responsywne sterowanie pozwala graczom na płynne poruszanie się Fredem po tętniących życiem środowiskach, od kapryśnych lasów po zdradliwe jaskinie.
Elementy audio Freda w znacznym stopniu przyczyniają się do ogólnej atmosfery. Ścieżka dźwiękowa gry wzmacnia poczucie przygody dzięki chwytliwym melodiom, które są zarówno angażujące, jak i zapadające w pamięć. Te pejzaże dźwiękowe tworzą wciągające doświadczenie, które wciąga graczy głębiej w świat Freda. Każdy efekt dźwiękowy, od dźwięku zbierania ulepszeń po odgłos zderzenia Freda z wrogami, został artystycznie opracowany, aby idealnie współgrać z elementami wizualnymi, pokazując dbałość twórców o szczegóły.
Pomimo upływu czasu Fredowi udało się utrzymać poziom uroku, który podoba się entuzjastom gier retro. Gra służy jako przypomnienie ery, w której platformówki stawały się dominującym gatunkiem. Chociaż grafika może teraz wydawać się prymitywna w porównaniu do współczesnych tytułów, pomysłowość i kreatywność projektu Freda pozostają imponujące. Niezapomniana postać Freda, z jego wyjątkową animacją i ekscentrycznym zachowaniem, umocniła swoją pozycję w panteonie klasycznych ikon gier.
Galactic Plague
Galactic Plague to gra strzelająca do obcych w duchu Space Invaders. W tej wersji na każdym ekranie znajduje się od 4 do 20 statków obcych o różnej różnorodności. Każda odmiana obcego porusza się w inny sposób, ale zawsze w dół i zazwyczaj z prędkością węzła, zrzucając bomby (często pojedynczy wróg może pokryć cały ekran bombami, prawie nieuchronnie powodując śmierć gracza). Statek sterowany przez gracza jest ograniczony do poruszania się wzdłuż dolnej części ekranu. Sekretem postępów w grze było więc poznanie wzorów obcych i nauczenie się, gdzie ustawić statek, aby zdjąć różne hordy bez bycia zmiażdżonym przez setki zrzucanych bomb lub zderzenia z obcym po osiągnięciu dolnej części ekranu, gdzie po prostu zwija się, aby pojawić się ponownie na górze.
Gracz ma tylko trzy życia i wielu graczy znalazło tę grę niezwykle trudne, jeśli nie całkowicie niemożliwe, po kilku ekranach, jednak gra może być zakończona. Istnieje około 50 różnych ekranów i po pokonaniu ostatniej fali wrogów, gra wraca prosto do ekranu #1.
Wrangler
„Wrangler” była grą MSX, która pojawiła się na rynku w 1985 roku i szybko rozeszła się w dużych ilościach. Ta gra w stylu labiryntu, opracowana przez firmę Active Mind, wymagała wielu umiejętności. Wcielamy się w kowboja, który za pomocą joysticka jeździ konno po ekranie, starając się przedostać do bezpiecznej strefy i nie dać się schwytać wrogom.
Grafika tego tytułu była jak na tamte czasy ponadprzeciętna. Sprite'y były bardzo szczegółowe, a cała gra miała unikalny westernowy motyw, który był dość urzekający. Kolory były żywe, a efekty dźwiękowe bardzo przyjemne dla ucha. Wszystko to sprawiło, że „Wrangler” był naprawdę przyjemnym doświadczeniem.
Rozgrywka polega na unikaniu przeszkód i zbieraniu bonusów. Bonusy te mają różne formy, takie jak serca przywracające zdrowie i tęczowe mosty, które tymczasowo umożliwiają bezpieczne przejście przez niebezpieczny teren. Istnieje wiele poziomów trudności, a każdy poziom zapewnia coraz większe wyzwanie.
Sukces „Wranglera” w dużej mierze zależy od refleksu użytkownika. Ponieważ wrogowie poruszają się szybciej, a przeszkody stają się coraz trudniejsze, gracz musi podejmować szybkie decyzje, aby robić postępy. Chociaż gra jest stosunkowo krótka, wymaga ogromnego skupienia i koncentracji, aby zebrać umiejętności, aby dotrzeć do końca.
Podsumowując, „Wrangler” był świetnym wydaniem, które zadowoliło graczy platformy MSX w 1985 roku. Podczas gdy inne tytuły z tamtej epoki miały prostszą rozgrywkę, ten wymagał wyjątkowego zestawu umiejętności, które przesunęły granice tego, czym jest gra w labirynt mógłby zapewnić. W związku z tym nadal pozostaje niezapomnianym klasykiem, który będzie świetną zabawą dla pokoleń graczy.
