Gry stworzone przez Novotrade Software Kft.
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Caesar the Cat
Gracze kontrolują Caesar the Cat, który musi powstrzymać myszy przed zjedzeniem jedzenia w spiżarni. Można to zrobić poprzez kontakt z myszy tak, że Caesar ma je w ustach, a następnie przynosząc je do drzwi spiżarni, która pojawia się z boku ekranu, gdy to zrobisz. Istnieją trzy rodzaje myszy, a ilość punktów, które dostaniesz za zabranie ich do drzwi spiżarni zależy od tego, który typ złapiesz, z najwyższym wynikiem myszy jest dość trudny do złapania. Gracze mogą przytrzymać przycisk ognia, aby zwiększyć prędkość Cezara, aby łatwo złapać myszy, ale muszą również unikać uderzania w słoiki w szafie.
Podczas gry jest licznik, który odlicza czas. Czas wzrasta za każdą mysz, którą gracz z powodzeniem doprowadzi do drzwi spiżarni, ale spada, gdy myszy całkowicie zjedzą jedzenie, gdy gracze przewrócą słoiki lub gdy spróbują przejść przez ekran gry. Gra kończy się, gdy licznik czasu osiągnie zero.
Cyborg Justice
Jesteś członkiem Agencji Jedności Galicyjskiej na rutynowym patrolu w głębokim kosmosie, gdy twój statek patrolowy zostaje uszkodzony po przypadkowym przejściu przez burzę meteorytów i zaczyna tracić kontrolę, rozbijając się na pobliskiej planecie i tracąc przytomność. Następną rzeczą, którą znasz, jest przeszukiwanie złomu i spawanie stali w celu wytworzenia części broni. Stałeś się cyborgiem niewolnikiem w fabryce amunicji Federacji Cydrek, pokręconą maszyną z ludzkim mózgiem, niezdolnym do zrozumienia swojej sytuacji, zamglonym przez cybernetyczne programowanie, aż pewnego dnia twoja ludzka strona zaczyna się wreszcie przebijać. Pamiętasz wszystko i zdajesz sobie sprawę, że Federacja Cydrek buduje armię, aby wziąć na G.U.A. i trzeba go powstrzymać. Musisz wziąć na całej Federacji przy użyciu nowego ciała cybernetycznego i powstrzymać ich przed przejęciem wszechświata.
Możesz stworzyć do 216 różnych kombinacji cybernetycznych części ciała, aby rozrywać, rozdzierać i spalać swoich przeciwników do poddania się, a nawet wykorzystywać zniszczone części swoich powalonych wrogów i umieszczać je w swoim ciele. Możesz również zagrać w trybie Arcade, gdzie stawiasz czoła kolejnym falom przeciwników, aż do ostatecznego zniszczenia Twojego cyborga, lub nawet zagrać w trybie kooperacji z przyjacielem. W grze dostępnych jest aż pięć poziomów, od powierzchni roślin, przez centrum dowodzenia Cydreka, aż po futurystyczną dżunglę.
Ecco Jr.
Ecco Jr. jest prequelem do Ecco the Dolphin, osadzonym w jego dzieciństwie. Wraz z przyjaciółmi, wielorybem Tarą i delfinem Kitneyem, Ecco wyrusza na poszukiwanie legendarnego błękitnego wieloryba. Wydany po dwóch głównych grach Ecco, ten tytuł jest skierowany do młodszych dzieci z uproszczoną rozgrywką, bez trudności innych gier Ecco. Gra zawiera również wiele edukacyjnych faktów na temat delfinów.
W tym samym podwodnym świecie gracze wybierają jedną z trzech postaci, aby rozwiązać serię wyzwań. Wszystkie one obejmują nieszkodliwą eksplorację i rozwiązywanie małych zagadek bez wrogów i brutalnej gry. Bohaterowie muszą wykorzystać swoje umiejętności, aby zlokalizować zwierzęta, stado koników morskich, odzyskać zagubioną piłkę lwa morskiego, przepłynąć przez pierścienie i zlokalizować glify. Po wykonaniu głównych zadań należy zlokalizować duży glif, aby ukończyć poziom. Postacie mogą być zmieniane w dowolnym momencie gry, ale wszystkie mają te same umiejętności. Jeden przycisk służy do wysyłania impulsu sonarowego w celu zlokalizowania obiektów, podczas gdy drugi zasila zwierzę. Większość poziomów zajmuje mniej niż minutę, a w sumie jest ich osiemnaście.
Ecco the Dolphin
Ecco the Dolphin jest rzadką wersją Windows 95 pierwszej gry firmy SEGA z klasycznej serii, która rozpoczęła się na SEGA Master System w 1992 roku i nadal jest silna, z sequelami na konsolach Playstation 2 i Dreamcast.
Niewątpliwie najbardziej wyjątkowa gra, jaką kiedykolwiek stworzyła SEGA, Ecco the Dolphin to urocza gra action-adventure, która nazywa siebie "symulatorem delfina" i udaje jej się to w wielkim stylu: możesz robić prawie wszystko, co delfin robi w prawdziwym życiu, np. łowić ryby, wypływać na powierzchnię, by oddychać, używać fajnego biologicznego sonaru i wykonywać akrobacje na wodzie, by zaskoczyć przyjaciół i wrogów. W przeciwieństwie do większości gier akcji, historia Ecco jest całkiem interesująca i rozwija się z ekscytującymi zwrotami akcji po drodze. Jako Ecco, jesteś jedynym delfinem zdolnym do uratowania życia Asterite, twojego mistycznego mentora, który został rozerwany przez Królową Wiru. Aby tego dokonać, musisz przemierzyć 100 milionów lat w czasie i przestrzeni za pomocą atlantydzkiego wehikułu czasu. Gra zawiera ponad 25 poziomów podwodnej eksploracji, z których każdy jest pięknie wyrenderowany. Swoboda poruszania się, w przeciwieństwie do gier platformowych, jest niemal nieograniczona: przez większość czasu możesz nie spieszyć się z eksploracją ogromnego poziomu, podziwiając widoki i dźwięki, jednocześnie unikając naturalnych drapieżników delfina i innych niebezpieczeństw. W grze jest wiele niespodzianek, a mieszanka zagadek w stylu przygodowym jest gustowna i płynna. Nie chcę opisywać zagadek za bardzo, żeby nie zepsuć jednego z najprzyjemniejszych aspektów tej gry, więc wystarczy powiedzieć, że możesz stukać w glify, aby uzyskać wskazówki, jak osiągnąć cel każdego poziomu, a czasami wystarczy tylko sonar w odpowiednim miejscu ;) Gra jest dość trudna, ale trudność polega raczej na wymyślaniu, co zrobić, niż na czymś, co wymaga nadludzkiego refleksu. Oznacza to, że fani gier eksploracyjnych/przygodowych powinni znaleźć w Ecco wciągającą grę, która jest odświeżającą odmianą od normy. Jeśli lubisz kreatywne gry akcji, lub po prostu unikalne gry w ogóle, to ta nierozsądna gra zasługuje na miejsce w Twojej kolekcji. W 1995 roku SEGA zleciła firmie Novotrade konwersję gry w wersji SEGA CD (która sama w sobie stanowiła znaczne ulepszenie w stosunku do wersji SEGA Genesis) do formatów Windows 95 i 3.1. Wersja na PC charakteryzuje się lepszą grafiką niż jej konsolowe odpowiedniki (256 vs 64 kolory), pełną ścieżką dźwiękową i materiałami wideo z wersji CD Ecco: The Tides of Time firmy SEGA, a nawet wielojęzyczną obsługą. Oznacza to, że wersja na PC jest prawdopodobnie najlepszą wersją pierwszej gry z serii: poprawnym i kompetentnym ujęciem jednej z najlepszych gier firmy SEGA. Dwa kciuki w górę, zdecydowanie w górę!
Uwaga: Ten plik do pobrania jest wersją CD-rip, która zawiera wszystkie efekty dźwiękowe i materiały wideo z gry 'downscalowane' przez DivX (z pewną utratą jakości). Możesz dostać (znakomitą) ścieżkę dźwiękową na CD w dziale muzycznym Caverns of Hope, najlepszej strony fanów Ecco w Internecie.
Ecco: The Tides of Time
Kontynuacja gry Ecco the Dolphin, w której Ecco udało się zniszczyć Vortex. Niestety, okazuje się, że Vortex Queen podążyła za nim na Ziemię i skończyła niszcząc Asterite. Wszystkie oceany świata są zagrożone, a w rzeczywistości są już skazane na zagładę.
Aby odzyskać Asteryt i ostatecznie pokonać Królową Wiru, Ecco będzie musiał po raz kolejny zmierzyć się z falami czasu, które podzieliły się na dwie możliwe przyszłości, tę normalną i tę mroczną, zdominowaną przez Królową Wiru.
Ecco: The Tides of Time charakteryzuje się jeszcze lepszą grafiką niż jego poprzednik, a także wprowadza nowy tryb rozgrywki, w którym kamera podąża za delfinem od tyłu zamiast z boku.
Evander Holyfield's "Real Deal" Boxing
Evander Holyfield's 'Real Deal' Boxing to symulacja boksu. Holyfield jest jedynym licencjonowanym bokserem, pozostali są fikcyjni. Zamiast fantazyjnego podejścia, jak w przypadku Mike Tyson's Punch-Out! deweloperzy zdecydowali się na bardziej strategiczny symulator. W przeciwieństwie do swojego odpowiednika z Genesis, gra jest rozgrywana z perspektywy pierwszej lub trzeciej osoby, z wojownikami zwróconymi bezpośrednio do siebie. Gracz może wybrać, czy chce oglądać walkę ze swojego punktu widzenia, czy z punktu widzenia przeciwnika ("jego oczami").
Gracze mogą rozegrać szybką walkę pokazową lub przejść przez tryb kariery, używając stworzonego przez siebie zawodnika, by awansować do 15-osobowego rosteru i walczyć z samym Holyfieldem. Podczas tworzenia postaci, gracze mogą wybrać głowę boksera, kolor skóry, rogi i włosy, atrybuty fizyczne i psychiczne. Atrybuty fizyczne to dominująca ręka, siła, szybkość, regeneracja i wytrzymałość. Mentalne atrybuty to styl (awanturnik, tancerz, bokser i unikający), instynkt zabójcy (niski, średni lub wysoki) oraz ulubione ciosy (jabs, proste lub haki na głowę lub tułów, po jednym na każdą rękę). Pomiędzy walkami tryb kariery oferuje kilka ćwiczeń, dzięki którym zawodnik może poprawić swoje statystyki.
Gracze mogą wybrać tryb widoku (normalny lub odwrócony), trzy rodzaje schematów sterowania, długość rund (do czterech minut) oraz długość walki (do 12 rund).
Exo Squad
Exo Squad to gra wideo z 1995 roku wydana na konsolę Genesis, oparta na popularnym animowanym serialu telewizyjnym o tym samym tytule. Ta gra akcji typu side-scrolling, stworzona przez Appaloosa Interactive, stawia graczy w sytuacji Neo-Sapiens, genetycznie zmodyfikowanych superżołnierzy, walczących ze zbuntowaną Exo-Flotą.
Gra opowiada tę samą historię, co serial telewizyjny, osadzoną w odległej przyszłości, gdzie ludzkość skolonizowała wiele planet i stworzyła służalczą rasę Neo-Sapiens. Kiedy wybucha bunt Neo-Sapiens, gracze przejmują kontrolę nad J.T. Marsh, przywódca Exo-Squadu, walczący o odzyskanie kontroli nad Układem Słonecznym. Gra pozostaje wierna motywom akcji, przygody i intryg politycznych serialu, zapewniając wciągającą i wciągającą historię.
Jedną z najważniejszych cech Exo Squad jest unikalna mechanika rozgrywki. Gracze kontrolują różnorodne postacie, każdą z własnymi zdolnościami i bronią, pokonując poziomy pełne wyzwań platformowych i spotkań z wrogami. Gra zawiera także bitwy z bossami przeciwko potężnym Neo-Sapiens, co dodaje dodatkową warstwę wyzwań i emocji.
Grafika Exo Squad robi wrażenie, szczególnie jak na 16-bitową grę wydaną w 1995 roku. Postacie są bardzo szczegółowe, a środowiska zróżnicowane, od dystopijnych miast po obce krajobrazy. W grze pojawiają się także przerywniki filmowe wykorzystujące animowane kadry z serialu telewizyjnego, dzięki czemu mamy wrażenie prawdziwej adaptacji materiału źródłowego.
Pomimo swoich mocnych stron, Exo Squad po premierze nie zyskało uznania, na jakie zasługiwało. Trudność gry, zwiększając jej atrakcyjność dla niektórych graczy, mogła zniechęcić innych. Jednak dla fanów serialu lub tych, którzy szukają wyzwań i pełnych akcji wrażeń, Exo Squad to ukryty klejnot, w który zdecydowanie warto zagrać. Połączenie wciągającej fabuły, wyjątkowej rozgrywki i imponującej grafiki sprawia, że jest to wyjątkowy tytuł na konsoli Genesis i pozycja obowiązkowa dla fanów serialu.
Ghost Hunt
Wydana w 1983 roku Ghost Hunt była przełomową grą na kultowy komputer Commodore 64. Ta gra, stworzona przez Activision, zapraszała graczy do świata nadprzyrodzonej tajemnicy i upiornych przygód. Dzięki wyjątkowej rozgrywce i imponującej jak na tamte czasy grafice Ghost Hunt szybko stał się kultowym klasykiem wśród entuzjastów C64.
Założenia gry były proste, ale intrygujące – wcielasz się w łowcę duchów, którego zadaniem jest chwytanie różnych widm nawiedzających nawiedzoną rezydencję. Uzbrojony w niezawodny pistolet protonowy, musisz poruszać się po niesamowitych korytarzach rezydencji, unikając pułapek i rozwiązując zagadki, aby przejść do następnego poziomu. Każdy poziom stanowił inne wyzwanie, ponieważ napotykałeś różne duchy o unikalnych zdolnościach.
Jedną z głównych zalet Ghost Hunt była imponująca grafika. Dzięki szczegółowym duszkom i płynnej animacji gra naprawdę ożywiła nawiedzoną rezydencję. Atmosferyczne efekty dźwiękowe i zapadająca w pamięć ścieżka dźwiękowa również dodały całości przerażającej atmosfery, sprawiając, że gracze czują się naprawdę zanurzeni w upiornym świecie gry. Dbałość o szczegóły grafiki i dźwięku odróżnia Ghost Hunt od innych gier swoich czasów.
Ale tym, co naprawdę wyróżniało Ghost Hunt, była innowacyjna rozgrywka. W przeciwieństwie do innych gier, które opierały się na powtarzalnych czynnościach, Ghost Hunt wymagał od graczy strategicznego myślenia i dostosowywania się do różnych wyzwań. Duchy w grze nie były tylko bezmyślnymi wrogami, których należało pokonać – każdy z nich miał swoje unikalne mocne i słabe strony. Aby skutecznie je schwytać, gracze musieli znaleźć najskuteczniejszy sposób wykorzystania swojego działa protonowego, dodając do rozgrywki element strategii i rozwiązywania problemów.
Społeczność C64 i krytycy chwalili Ghost Hunt za wciągającą rozgrywkę i imponujące aspekty techniczne. Została nawet nagrodzona tytułem „Najlepszej gry przygodowej” na Europejskich Targach Komputerowych w 1984 roku. Sukces gry doprowadził do powstania kontynuacji, Ghost Hunt II, która rozwinęła rozgrywkę i historię oryginału.
Ghost Hunt nadal jest ukochaną grą wśród entuzjastów gier retro. Jej dziedzictwo żyje dzięki przeróbkom i ponownym wydaniom na różnych platformach, umacniając jej miejsce w historii gier wideo. A dla tych, którzy dorastali, grając na Commodore 64, Ghost Hunt pozostaje nostalgiczną i cenioną częścią ich gier.
Impossible Mission II
Wydana w 1988 roku na system DOS, Impossible Mission II pojawiła się w zatłoczonym świecie pecetów z końca lat osiemdziesiątych, gdzie sprytne hybrydy trzymały graczy w napięciu. Ta kontynuacja bazowała na poprzednim, szalonym połączeniu akcji i rozwiązywania zagadek, oferując rozległą fortecę do infiltracji zamiast pojedynczego zestawu pomieszczeń na polu bitwy. Gracze musieli stawić czoła serii zamkniętych komnat, zmieniającym się korytarzom i wyjącym alarmom. Tempo pozostało szybkie, zachęcając do szybkich refleksów i uważnej obserwacji. Ton skłaniał się ku zabawie i lekko głupkowatości, jednak projekt wymagał skupienia, cierpliwości i talentu do dostrzegania ukrytych mechanizmów ukrytych za banalnymi powierzchniami. Wyzwania nagradzały uważną obserwację.
Rozgrywka łączyła zręcznościowy impuls z intelektualnymi łamigłówkami. Każda komnata skrywała mechanizm lub zagadkę, która mogła zresetować postęp, jeśli została źle potraktowana, a czyhające roboty i pułapki wystawiały gracza na próbę wyczucia czasu i nerwów. Zagadki obejmowały od rozpoznawania wzorców po łamanie kodów, a niektóre wymagały użycia prostych narzędzi do otwarcia drzwi lub rozbrojenia zamka. Eksploracja nagradzała ciekawość, ale czas zawsze gnał naprzód, zmieniając zwyczajne badanie w wyścig z czasem. Triki w postaci haseł zamiast niekończących się stanów do zapisu, nadawały strategii poczucie konsekwencji. Odpowiedzi były namacalne również na przewodowym joysticku.
Wizualnie tytuł flirtował z epoką dzięki ostrym, ostrym sprite'om i odważnej kolorystyce, która emanowała elegancją późnych lat osiemdziesiątych. Środowiska gry były zróżnicowane – od lśniących reżyserek po zadymione korytarze, gdzie cienie wiły się pod migoczącymi lampami. Udźwiękowienie opierało się na sygnałach dźwiękowych i syntezowanych głosach, które podkreślały alarmy i triumfy, zapewniając słyszalne punkty orientacyjne podczas szaleńczych sesji. Sprzęt DOS tamtych czasów mógł wymagać optymalizacji, ale gra nadal oferowała czytelne mapy i błyskawiczne reakcje. Opcje sterowania obejmowały sterowanie klawiaturą i podstawową obsługę joysticka, zachęcając do eksperymentów i pozwalając graczom dostosować tempo do własnych preferencji. Jej dziwactwa wciąż intrygują kręgi retro.
Ze współczesnego punktu widzenia tytuł stanowi przejście między surową, arcade'ową szybkością a bardziej przemyślaną architekturą łamigłówek. Krytycy w prasie gamingowej zwrócili uwagę na jej niewielkie wyzwania i chęć karania za błędne ruchy – cechy, które zachęcały graczy do powrotu po jeszcze jedną próbę. Fani pamiętają nowość, jaką było rozwiązanie zamkniętego pokoju przed upływem limitu czasu, oraz poczucie podboju, jakie towarzyszyło bezbłędnemu przejściu. Choć nie tak ceniona jak jej starsza siostra, ta wersja na DOS-a zdobyła sobie miejsce w rozległym gobelinie gier komputerowych lat osiemdziesiątych, będąc przypomnieniem kreatywnej śmiałości w obliczu ograniczeń technicznych.
