Gry stworzone przez Philips Interactive Media, Inc.
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Arcade Classics
Arcade Classics pojawił się w 1996 roku jako część inicjatywy Philips CD-i, mającej na celu połączenie kina domowego z pamięcią automatów. Zestaw zawierał przemyślaną kompilację uwielbianych gier na automaty, zgranych na płycie kompaktowej i dostosowanych do multimedialnego zamysłu CD-i. Zamiast pojedynczej gry, płyta zapraszała graczy do małego salonu gier, wyposażonego w łatwe w obsłudze menu i emulację wielkości ekranu. Pomysł polegał na uchwyceniu emocji związanych z naciśnięciem przycisku start w słabo oświetlonym salonie gier, wykorzystując jednocześnie mocne strony CD-i, takie jak płynny ruch wideo i jasna, płynna paleta barw. Gra sprawiała wrażenie osobliwego mostu między epokami.
Od momentu załadowania płyty materializowało się kompaktowe centrum arcade'owego klimatu. Zestaw gier stawiał na tempo i natychmiastowość, faworyzując szybkie rundy, które nagradzały wyczucie czasu i pamięć bardziej niż skrupulatne planowanie. Grafika nawiązywała do odważnych sylwetek i neonowych konturów automatów na automaty z lat 80., a oprawa dźwiękowa przekształcała trzeszczące sygnały dźwiękowe w użyteczne stereo, nadając każdemu tytułowi niepowtarzalny charakter. Jakość emulacji różniła się w zależności od tytułu – niektóre gry zostały wiernie przeniesione na platformę CD-i, a inne przypominały raczej dalekich kuzynów, którzy wciąż uczą się chodzić na ekranie w salonie. W rezultacie urok gry został złagodzony przez sporadyczne niedociągnięcia.
Interakcja skłaniała się ku wyrozumiałej prostocie. Standardowy kontroler CD-i obsługiwał większość akcji za pomocą kierunkowego sterowania i kilku przycisków, zachęcając graczy do rzucania się w wir szybkich, arcade'owych erupcji bez technicznego bagażu. Niektóre tytuły umożliwiały grę w dwie osoby, zamieniając salon w miniaturową salę gier, podczas gdy inne wymagały cierpliwej praktyki od samotnego gracza. Menu pauzy i wskaźniki na ekranie oferowały cenne wskazówki, jednak rytm gry mógł się gubić, gdy spadała liczba klatek na sekundę lub gdy gra wymagała szybkiej płynności na ekranach. Pomimo dziwactw, pakiet pozostał przystępny zarówno dla dociekliwych nowicjuszy, jak i nostalgicznych weteranów.
Z perspektywy czasu Arcade Classics jawi się jako osobliwy artefakt eksperymentów z połowy lat 90. Gra próbowała połączyć arkadowy styl z wyczuciem kina domowego, zamieniając automaty na automaty na błyszczące płyty i zajmując miejsce w salonie. Rezultatem jest kapsuła czasu, która przypomina nam, jak twórcy zmagali się z ograniczeniami emulacji, opóźnieniami i duszą gry, która rozwija się dzięki szybkiej, precyzyjnej akcji. Dla kolekcjonerów i historyków oferuje namacalną więź z epoką, w której ponowne wydanie klasycznych gier na nowym sprzęcie było ekscytujące. Kompilacja pozostaje małym, niedoskonałym skarbem, godnym zapamiętania i niezobowiązującej powtórki.
Name That Tune
Name That Tune to gra CD-i wydana w 1993 roku, która zrewolucjonizowała sposób włączania muzyki do gier wideo. Opracowany przez Philips Interactive Media i opublikowany przez American Video Entertainment, wprowadził do świata gier klasyczny program telewizyjny o tej samej nazwie. Ta gra była przełomowym dodatkiem do biblioteki CD-i, oferując wyjątkowe i zabawne wrażenia graczom w każdym wieku.
Koncepcja Name That Tune była prosta, ale wciągająca – gracze musieli w określonym czasie odgadnąć tytuł odtwarzanej piosenki. Dokonano tego za pomocą opcji wielokrotnego wyboru, dzięki czemu są one dostępne również dla osób niebędących muzykami. Gra obejmowała szeroką gamę gatunków muzycznych, od popu po klasykę, zapewniając wszechstronne wrażenia. Każda poprawna odpowiedź zapewniała graczom punkty, a celem było zgromadzenie jak największej liczby punktów i wygranie gry.
Tym, co odróżniało Name That Tune od innych gier CD-i, było wykorzystanie prawdziwych teledysków. W miarę postępów w grze gracze byli nagradzani pełnometrażowymi teledyskami za prawidłowe odpowiedzi. Dodało to zupełnie nowy poziom rozrywki i sprawiło, że gra stała się bardziej interaktywna i wciągająca. W grze pojawił się także gospodarz, Randy West, który dodał zabawny i dynamiczny element, dostarczając wskazówek i komentarzy przez całą grę.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów Name That Tune była obszerna baza danych muzycznych zawierająca ponad 1000 utworów z różnych dekad. Zapewniło to wysoką wartość powtarzalności gry, ponieważ gracze zawsze mogli wrócić po więcej i sprawdzić swoją wiedzę. Dorosłym dostarczyło to także dobrej zabawy i nostalgii, ponieważ mogli ponownie przeżyć swoje ulubione piosenki z przeszłości.
Grafika i jakość dźwięku w Name That Tune były na najwyższym poziomie, zgodnie z oczekiwaniami po grze CD-i. Teledyski były w wysokiej rozdzielczości, a rozgrywka charakteryzowała się płynnymi przejściami i zabawnymi animacjami. System CD-i pozwolił na płynną integrację muzyki i grafiki, zapewniając graczom niezapomniane wrażenia z gry.
Name That Tune otrzymało pozytywne recenzje zarówno od krytyków, jak i graczy. Chwalono ją za wyjątkową i wciągającą rozgrywkę, a także imponujący wybór muzyki. Zdobyła także nagrodę „Najlepsza gra muzyczna” od Electronic Gaming Monthly w 1993 roku. Pomimo sukcesu gra nie doczekała się żadnych sequeli, co czyni ją jedyną w swoim rodzaju perełką w bibliotece CD-i.
The Ultimate Noah's Ark
The Ultimate Noah's Ark to gra CD-i, która została wydana w 1994 roku i do dziś pozostaje wyjątkowym i zabawnym tytułem. Ta gra, opracowana i opublikowana przez Wisdom Tree, zabiera graczy w podróż przez biblijną historię Arki Noego, stawiając ich w roli samej słynnej postaci.
W swej istocie The Ultimate Noah's Ark to gra logiczna, która łączy w sobie elementy strategii i akcji. Celem jest prowadzenie Noego przez różne poziomy, zbieranie i ratowanie zwierząt, które należy zabrać na pokład arki, zanim nadejdzie potop. Może to wydawać się prostym zadaniem, ale gracze muszą omijać przeszkody i unikać wrogów, takich jak lwy, niedźwiedzie, a nawet satyry.
Grafika The Ultimate Noah's Ark robi wrażenie jak na swoje czasy, z żywymi i kolorowymi tłami oraz dobrze narysowanymi duszkami. Gra zawiera także przerywniki filmowe, które opowiadają historię biblijną, zapewniając graczom dodatkową warstwę immersji. Równie imponująca jest ścieżka dźwiękowa z chwytliwymi, optymistycznymi melodiami, które poprawiają wrażenia z rozgrywki.
Jedną z najbardziej godnych uwagi cech gry jest unikalna mechanika rozgrywki. W przeciwieństwie do tradycyjnych gier logicznych, The Ultimate Noah's Ark wymaga od graczy używania różnych obiektów w swoim otoczeniu do rozwiązywania zagadek. Na przykład gracze mogą używać ognia, aby odstraszyć wrogów lub zbudować mosty z bali. Dzięki temu rozgrywka staje się świeża i utrzymuje zaangażowanie graczy.
Gra oferuje różne ulepszenia i bonusy, które gracze mogą zbierać na każdym poziomie. Należą do nich ogryzki zapewniające dodatkowe życie, zegary zatrzymujące czas i złote jabłka zapewniające niezwyciężoność. Te ulepszenia nie tylko sprawiają, że gra jest przyjemniejsza, ale także dodają element strategii, ponieważ gracze muszą zdecydować, kiedy z nich skorzystać.
Pomimo wydania ponad 25 lat temu, The Ultimate Noah's Ark nadal pozostaje grą przyjemną i wymagającą. W rzeczywistości zyskała kultową popularność wśród graczy retro i jest uważana za ukryty klejnot wśród tytułów CD-i. Wartość powtórki jest również wysoka, ponieważ gracze mogą spróbować pobić swoje poprzednie wyniki lub ukończyć grę w krótszym czasie.
