Gry stworzone przez Pilot Entertainment, Inc.
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Air Battles: Sky Defender
Air Battles: Sky Defender ląduje w cieniu komputerów PC z połowy lat 2000., przyciągając graczy, którzy pragną dynamicznych wojen powietrznych, a nie tlących się symulatorów. Wydany w 2007 roku na system Windows, tytuł pozycjonuje się jako przystępna strzelanka powietrzna z nutą strategicznego zagrożenia. W otwierającym filmie widzimy panoramy miast wyłaniające się z horyzontu, a jednocześnie ryczy chór silników. Gracze obejmują dowództwo nad zwinnym myśliwcem, którego zadaniem jest obrona konwojów, przekaźników satelitarnych i baz lotniczych przed narastającą falą wrogich eskadr. Klimat gry łączy w sobie zręcznościową dynamikę z nutą wojennego zacięcia, oferując niemal w równym stopniu popęd i dyscyplinę.
Walka toczy się w serii zwartych misji, które nagradzają precyzję widoczności i szybki refleks. Gra skłania się ku zręcznościowym zagrywkom, a nie rozległemu realizmowi symulacyjnemu, jednocześnie szanując sterowanie samolotem, co zapewnia muskularny charakter, zachęcający do precyzyjnych skrętów i ciasnych podjazdów. Gracze zbierają wzmocnienia ciepła i osłon, wymieniają modułowe wyposażenie i rozmieszczają środki zaradcze, aby przechytrzyć wielostronnych napastników. W późniejszych rozdziałach niebo zagęszczają jednostki bossów, wymagające przebiegłych tras i flar wykorzystujących cienie terenu. Klimat kampanii zmienia się wraz z efektami pogodowymi i operacjami nocnymi, wprowadzając różnorodność do rutyny, która w przeciwnym razie mogłaby stać się monotonna i przewidywalna.
Graficznie gra oferuje masywne, wielokątne samoloty, szklane kokpity i horyzont, na którym szumią odległe miasta. Tekstury nieco przekłamują na starszym sprzęcie, ale ogólna prezentacja pozostaje czytelna i dynamiczna. Eksplozje rozkwitają niczym staccato fajerwerków, a smugi smugowe tworzą w powietrzu jasne, czytelne wzory. Projekt dźwiękowy zapewnia przekonujący wiatr, warkot silników i sporadyczne sygnały radiowe, które pozwalają graczowi poczuć się w samym środku sali operacyjnej. Wydajność skaluje się płynnie na komputerach klasy średniej, pozwalając graczom cieszyć się stabilną liczbą klatek na sekundę nawet podczas zatłoczonych walk powietrznych. Subtelna muzyka ambientowa podtrzymuje napięcie, nie przytłaczając natychmiastowych odgłosów strzałów.
Opinie na temat tytułu były mieszane, ale przychylne. Chwalono jego dyscyplinę w tempie, a jednocześnie zauważano pewne niedociągnięcia w sztucznej inteligencji i różnorodności misji. Dla graczy, którzy wychowali się na symulatorach kokpitu, przejście do wyrozumiałego tempa arcade było orzeźwiające, stanowiło odskocznię od onieśmielających symulatorów, które pochłaniały czas. Gra zbudowała małą, ale lojalną społeczność, dzięki wyzwaniom w postaci prób czasowych i przechwałkom na tablicy wyników, które sprawiały, że palce drżały jeszcze długo po napisach końcowych. Z perspektywy czasu, gra stanowi rześki hołd dla fantasy lotniczego z połowy dekady i przystępnego dreszczyku emocji związanych z walką. Pozostaje dziwnie uspokajająca dla fanów.
