Gry stworzone przez The Bit Bucket Brothers
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
Paranoid
W 1993 roku Paranoid pojawił się na MS-DOS z napiętą atmosferą wstrzymywanego oddechu. Zamiast celebrować głośny spektakl science fiction, popadł w klaustrofobiczny suspens, obsadzając gracza w roli samotnego agenta w ośrodku, gdzie każde światło wydaje się zbyt jasne, a każde przejście wygląda na odwracalne. Fabuła rozwija się poprzez fragmentaryczne odprawy, nagłe ostrzeżenia i podsłuchane rozmowy radiowe, więc spędzasz tyle samo czasu na wątpieniu w swoje rozkazy, co na dążeniu do kolejnego celu. Nawet komputery zdają się cię obserwować.
Ruch jest natychmiastowy i stabilny: sterujesz przez wąskie korytarze, obracając widok myszką, jednocześnie pokonując zakręty ostrożnymi, niemal metodycznymi krokami. Potyczki zależą od widoczności i wyczucia czasu, ponieważ wrogowie często pojawiają się jako szybkie, niebezpieczne sylwetki, a nie jako filmowe sceny. Zbierasz klucze, narzędzia i zakodowane wskazówki, a następnie cofasz się przez sekcje mapy, aż otoczenie wskoczy na swoje miejsce. Gra nagradza cierpliwość, ale karze wahanie nieustanną presją. Sygnały dźwiękowe pomagają przewidywać zagrożenia.
Technicznie rzecz biorąc, Paranoid działa w oparciu o renderowany programowo 3D, który na pierwszy rzut oka wydaje się surowy, ale projektanci wydobywają atmosferę z każdej tekstury korytarza i migoczącego światła panelu. Zmiany oświetlenia są subtelne, ale skupiają uwagę niczym snop światła latarki, odciągając gracza od ślepych zaułków. Gdy drzwi się zamykają, cisza staje się mechaniczna, przez co kroki i odległa elektronika wydają się złowieszcze. Wizualnie świat faworyzuje stonowane szarości i mdłą zieleń, zamieniając zwykłe maszyny w psychologiczny labirynt. Drobne usterki potęgują grozę.
Oprawa dźwiękowa niesie ze sobą wiele narracji, zamieniając cienkie sygnały dźwiękowe na przeciągłe alarmy i stłumione urywki głosu, które nigdy do końca nie milkną. Zamiast nieustannej strzelaniny, napięcie pojawia się w krótkich starciach, a następnie przeradza się w nagłą ciszę, która zmusza do wsłuchiwania się w sygnały z głośników. Zagadki opierają się na otoczeniu: ustawiasz przełączniki, interpretujesz kody i wydobywasz przedmioty z pomieszczeń, które wydają się identyczne, aż jeden panel się zdradzi. Ogólnie rzecz biorąc, wyzwanie wydaje się sprawiedliwe, choć sporadyczne wskazówki bywają irytująco ukryte.
Paranoid zasługuje na uznanie za to, jak śmiało stawia atmosferę ponad wydajność. Sterowanie wymaga wprawy, a przestarzała oprawa graficzna może frustrować współczesnych graczy, jednak podstawowy projekt wciąż wciąga gracza do przodu, zapewniając płynne przejście poziomów i nieustanne poczucie podejrzliwości. Nawet rozwiązując problem, nigdy nie czujesz się w pełni bezpiecznie, ponieważ gra nieustannie zmienia to, co wydaje ci się, że rozumiesz. Ten psychologiczny posmak jest powodem, dla którego weterani DOS-a wciąż polecają tę grę ze względu na jej przesiąknięte paranoją tempo i nastrój.
