Gry wydane przez Commodore Business Machines, Inc
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
A Bee C's
A Bee C's, gra na Commodore 64 z 1983 roku, osiągnęła niemal legendarny status wśród fanów komputerów 8-bitowych. Gra była produktem brytyjskiego programisty Paula Kelly'ego, który był również znany ze swojego opartego na oprogramowaniu portu Elite na C64.
Założenie A Bee C's było dość proste, ale bardzo uzależniające: na każdym poziomie gracz otrzymał duże pole kropek i miał za zadanie pozbyć się ich, unikając wrogich „pszczół”. Za pomocą joysticka gracze musieli kierować swoją pszczołą o nazwie „C” wokół pola gry, aby pochłonąć kropki – ale musieli być ostrożni, ponieważ każda pszczoła wroga mogła wywołać reakcję łańcuchową, a jeśli gracz ich dotknął , był to natychmiastowy „koniec gry”.
Graficznie A Bee C's z pewnością nie była najbardziej zaawansowaną grą na C64, ale jej prosta animacja i użycie kolorów (większość wczesnych poziomów wykorzystywała biało-żółtą kolorystykę) nadały grze niezapomniany wygląd. Efekty dźwiękowe były również imponujące, z pojedynczym brzęczącym dźwiękiem odpowiadającym każdej wrogiej pszczole i wysokim dźwiękiem „crunch”, gdy gracz zebrał kropkę.
Głównym punktem sprzedaży A Bee C's była jego struktura poziomów; każdy poziom miał różne wyzwania, a ostatecznym celem było ukończenie „odbicia wirowania” w każdym scenariuszu. Oznaczało to, że gra miała niezwykle wysoki poziom powtarzalności, a jednocześnie nadal utrzymywała zainteresowanie gracza; za każdym razem, gdy pokonali poziom, otrzymywali nowe łamigłówki i wyzwania do wykonania.
Nic dziwnego, że dzięki prostej, ale wymagającej rozgrywce, zapadającej w pamięć grafice i powtarzalności, A Bee C's stała się klasyczną grą 8-bitową. Gra nadal ma oddaną grupę fanów i można ją znaleźć na różnych stronach internetowych, oferując fanom możliwość ponownego przeżycia emocji związanych ze zbieraniem kropek i unikaniem wrogich pszczół.
Black Max
W roku 1982 ukazała się jedna z najbardziej lubianych i kultowych gier na komputer VIC-20 – Black Max. Ta strzelanka dla jednego gracza, stworzona przez firmę Epyx, zabrała graczy w ekscytującą podróż przez I wojnę światową jako pilot dwupłatowca. Dzięki zaawansowanej grafice i dynamicznej rozgrywce Black Max szybko stał się ulubieńcem fanów i ugruntował swoje miejsce w historii gier.
Tytuł gry jest ukłonem w stronę jednego z najgroźniejszych niemieckich asów I wojny światowej, Maxa Immelmanna. Gracz wciela się w Black Maxa, utalentowanego niemieckiego pilota. Mając do wykonania różnorodne misje, gracze muszą wykorzystać swoje umiejętności latania i strategiczne myślenie, aby przechytrzyć i pokonać wrogich pilotów w intensywnych bitwach powietrznych. Proste, ale wymagające założenia gry sprawiły, że jest ona dostępna dla graczy w każdym wieku i na każdym poziomie doświadczenia w grach.
Jednym z kluczowych czynników wyróżniających Black Max była imponująca grafika. Jak na grę wydaną w 1982 roku, Black Max charakteryzowała się szczegółową i realistyczną grafiką, dzięki czemu gracze mieli wrażenie, jakby naprawdę szybowali po niebie. W grze wykorzystano także paletę kolorów VIC-20, dodając do rozgrywki żywy i dynamiczny element. Dbałość o szczegóły grafiki była wówczas niespotykana i pomogła jeszcze bardziej zanurzyć się w grze przedstawiającej I wojnę światową.
Kolejnym wyróżniającym się aspektem Black Max była dynamiczna i realistyczna rozgrywka. Oprócz typowych walk powietrznych i bitew powietrznych gracze musieli także pokonywać przeszkody, takie jak budynki i drzewa, co stanowiło dodatkowy poziom wyzwania. W grze pojawiły się także różne typy samolotów wroga, każdy z własnymi, unikalnymi mocnymi i słabymi stronami. Dzięki tej różnorodności rozgrywka była świeża i ekscytująca, dzięki czemu gracze będą wracać po więcej.
Black Max miał także zapadającą w pamięć ścieżkę dźwiękową z towarzyszącymi efektami dźwiękowymi, które zwiększały wciągające wrażenia z gry. Od ryku silników po odgłosy wystrzałów z karabinu maszynowego – dźwięk w grze został fachowo stworzony, aby przenieść graczy na scenę. Połączenie imponującej grafiki, dynamicznej rozgrywki i wciągającego dźwięku sprawiło, że Black Max to gra na najwyższym poziomie, nawet jak na dzisiejsze standardy.
Sukces gry doprowadził do jej wydania na innych platformach, takich jak Commodore 64 i 8-bitowa rodzina komputerów Atari. Dało to także początek sequelowi, który ukazał się w 1983 roku, zatytułowanym Ace of Aces. Chociaż Black Max może wydawać się stosunkowo prosty w porównaniu do współczesnych gier, nie można zaprzeczyć jego wpływowi na branżę gier i lojalną rzeszę fanów. Nawet dzisiaj Black Max jest ciepło wspominany jako jedna z najważniejszych gier na VIC-20 i zapracował na swoje miejsce w historii gier jako pionier w gatunku strzelanek.
Blueprint
Blueprint to charakterystyczny tytuł, który pojawił się na Atari 2600 w 1983 roku, opracowany przez innowacyjne umysły z 20th Century Fox Video Games. Ta gra platformowa wyróżnia się nie tylko rozgrywką, ale także kreatywnym podejściem, czerpiąc inspirację ze skomplikowanego świata budownictwa i architektury. Gracze wcielają się w rolę robotnika fizycznego, którego zadaniem jest rozwiązywanie zagadek konstrukcyjnych, co jest odświeżającą koncepcją, która pobudza zarówno wyobraźnię, jak i ducha rozwiązywania problemów.
Podstawowa mechanika Blueprint koncentruje się na poruszaniu się po labiryntowej strukturze, w której gracz musi zbierać różne klocki, aby ukończyć wyznaczony plan. Cel jest prosty, ale wymagający: zebrać odpowiednie komponenty, jednocześnie zmagając się z przeszkodami, które obejmują, ale nie ograniczają się do niebezpiecznych przeszkód i przebiegłych przeciwników. To połączenie strategicznego myślenia i zręcznej kontroli jest przykładem bogatego, interaktywnego doświadczenia, jakie było w stanie dostarczyć Atari 2600.
Wizualnie Blueprint przyjmuje czarująco prostą estetykę, właściwą wielu tytułom Atari tamtych czasów. Grafika wykorzystuje minimalną paletę, a postacie składają się z podstawowych kształtów, ale udaje im się przekazać zachwycający poziom osobowości. Nie jest niczym niezwykłym napotkanie małych szczegółów, które nasycają każdy etap poczuciem życia, czyniąc rozgrywkę bardziej angażującą. Ponadto projekt dźwiękowy uzupełnia elementy wizualne, z chwytliwymi melodiami i kapryśnymi efektami dźwiękowymi, które podnoszą poziom wrażeń z gry.
W miarę jak gracze przechodzą przez poziomy, poziom trudności wzrasta, wymagając szybkich refleksów i strategicznej przewidywalności. Każdy blueprint przedstawia swój własny, unikalny zestaw wyzwań, od zróżnicowanych zachowań wrogów po coraz bardziej złożone układy. Ta rosnąca intensywność trzyma graczy w napięciu, zapewniając, że nuda rzadko jest czynnikiem. Atrakcyjność Blueprint leży w jego zdolności do tworzenia napiętej, ale przyjemnej atmosfery, jednocześnie zachęcając graczy do krytycznego myślenia, co czyni go idealnym wyborem dla fanów rozwiązywania łamigłówek i gier platformowych.
Choć może nie cieszy się takim samym uznaniem jak inne kultowe tytuły z tej epoki, Blueprint stanowi cenny dodatek do biblioteki Atari 2600. Jego pomysłowa mechanika rozgrywki, w połączeniu z pomysłowym motywem, oferuje doświadczenie, które zasługuje na ponowne odkrycie. W miarę jak krajobraz gier wideo ewoluuje, urok i kreatywność ucieleśnione przez Blueprint służą jako przypomnienie prostych radości, które można znaleźć w prostszych korzeniach gier. Jego unikalne podejście do rozwiązywania problemów i rozgrywki z pewnością znajdzie oddźwięk zarówno u nostalgicznych graczy, jak i nowicjuszy.
Brennball
Brennball, wydana w 1982 roku dla VIC-20, to mniej znana, ale bardzo wciągająca gra, która dała graczom szansę przeżycia dreszczyku emocji związanej z szybką grą w piłkę bezpośrednio na domowym komputerze. Opracowany przez Miltona Bradleya i oparty na popularnej niemieckiej grze o tej samej nazwie, Brennball połączył szybką akcję ze strategiczną rozgrywką, aby stworzyć wyjątkowe i wciągające doświadczenie dla graczy.
Założenia Brennball są proste: dwie drużyny graczy rywalizują ze sobą w wyścigu o punkty poprzez uderzanie piłką w cele. Jednak nie dajcie się zwieść prostocie – ta gra wymaga precyzyjnego wyczucia czasu, szybkiego refleksu i strategicznego umysłu, aby osiągnąć sukces. Dzięki różnorodnym poziomom i wyzwaniom Brennball utrzymuje graczy w napięciu, gdy próbują przechytrzyć i wymanewrować swoich przeciwników.
Jednym z najbardziej ekscytujących aspektów Brennball jest różnorodność przeszkód i zagrożeń, które gracze muszą pokonać, aby dotrzeć do swoich celów. Należą do nich ściany, ruchome bloki, a nawet paleniska, obok których gracze muszą ścigać się, w przeciwnym razie ryzykują utratę piłki. Dodaje to do gry dodatkową warstwę trudności i ekscytacji, ponieważ gracze muszą stale dostosowywać się do zmieniającego się otoczenia i opracowywać nowe strategie.
Ale tym, co naprawdę wyróżnia Brennball spośród innych gier tamtych czasów, jest tryb wieloosobowy. Możliwość gry ze znajomymi lub członkami rodziny dodaje grze zupełnie nowy poziom zabawy i rywalizacji. Nic nie przebije uczucia zdobycia punktu przeciwko znajomemu lub wykonania odważnej obrony, aby zapewnić sobie zwycięstwo. Dzięki prostemu sterowaniu i wciągającej rozgrywce Brennball jest idealną grą na wieczór z przyjaciółmi lub rodziną.
Pomimo swojego wieku grafika Brennball jest zaskakująco szczegółowa i dobrze zaprojektowana jak na grę wydaną w 1982 roku. Ruchy graczy są płynne i realistyczne, a różne poziomy są atrakcyjne wizualnie i wyraźne. Jest oczywiste, że Milton Bradley włożył wiele przemyśleń i wysiłku w ogólny projekt gry, zapewniając graczom atrakcyjne wizualnie wrażenia.
Niestety Brennball nigdy nie osiągnął powszechnej popularności i uznania jak inne gry z tamtej epoki. Jednak dla tych, którzy mieli szczęście natknąć się na ten klejnot, szybko stał się on ulubionym i pozostawił niezatarte wrażenie. Dzięki wciągającej rozgrywce, wymagającym poziomom i opcji dla wielu graczy, Brennball wytrzymuje próbę czasu jako solidna i wciągająca gra na VIC-20.
Car Chase
Car Chase to klon gry zręcznościowej Head-On. Jest to gra wyścigowa rozgrywana z perspektywy top-down, w której samochód gracza automatycznie posuwa się do przodu na torze składającym się z czterech pasów, a gracz może przyspieszać i zwalniać, a także zmieniać pasy w środku każdej prostej. Zadaniem gracza jest zebranie wszystkich punktów, które są rozrzucone dookoła, ale jest to utrudnione przez utknięte samochody poruszające się w przeciwnym kierunku do gracza i próbujące zderzyć się z nim. Gra kończy się po trzech kolizjach, a poziom zostaje ukończony, gdy wszystkie punkty zostaną zebrane. Jeśli graczowi uda się przejść dwa poziomy, a na trzecim zostanie mu mniej niż dziesięć punktów, zostaną one zamienione na diamenty, gdy przejedzie po nich samochód SI. Są one warte dodatkowe punkty, gdy zostaną zebrane.
Circus
Circus, kultowy tytuł wydany w 1983 roku na Commodore 64, szybko stał się podstawą panteonu klasycznych gier wideo. Opracowana przez szanowaną firmę Games by Apollo, ta zachwycająca gra w stylu arcade rozbudziła wyobraźnię graczy swoim kapryśnym motywem skupionym wokół występu cyrkowego. Założenie jest proste, ale angażujące: gracze kontrolują parę akrobatów, którzy muszą skakać z jednego trapezu na drugi, wykonując śmiałe akrobacje, unikając upadków i wypadków. Ta prosta koncepcja w połączeniu z kolorową grafiką i zachwycającymi efektami dźwiękowymi stworzyła ekscytujące doświadczenie, które spodobało się szerokiej publiczności.
Konfiguracja Circus jest uroczo prosta. Gracze używają joysticka do manewrowania swoimi akrobatami, wykonując skoki z jednego huśtającego się trapezu na drugi. Każdy udany skok zdobywa punkty, zachęcając tym samym gracza do łączenia kolejnych przechwytów. Wyzwanie polega nie tylko na właściwym wyczuciu czasu skoków, ale także na pokonywaniu różnych przeszkód, które się pojawiają, w tym wyzwania wysokości i huśtania, gdy trapez oscyluje tam i z powrotem. W miarę postępów graczy gra staje się trudniejsza, wprowadzając nową dynamikę i wymagając szybszych refleksów, co zwiększa emocje związane z rywalizacją.
Charakterystycznym aspektem gry Circus jest jej żywa 8-bitowa grafika, która pomimo swojej prostoty wypełnia ekran poczuciem radości i energii. Postacie wyrażają żywe animacje podczas skoków, wzmacniając ogólne emocje rozgrywki. Od jaskrawo kolorowych namiotów po żywą publiczność, każdy element wizualny harmonijnie współpracuje, przenosząc graczy do tętniącej życiem atmosfery cyrku. Ta dbałość o szczegóły wizualne pomogła ugruntować pozycję gry Circus nie tylko jako gry, ale także jako rozrywkowego doświadczenia, które znalazło oddźwięk zarówno u dzieci, jak i dorosłych.
Ścieżka dźwiękowa, choć ograniczona przez ówczesną technologię, znacząco przyczyniła się do uroku gry. Wesołe dzwonki i efekty dźwiękowe odtwarzane, gdy akrobaci lądowali na trapezie lub gdy spadali, dodawały warstw radości i zaangażowania. Te sygnały dźwiękowe przeplatały się z wizualnym pokazem, tworząc urzekające środowisko, wzmacniając poczucie zanurzenia w świecie cyrku.
Circus pozostaje nostalgicznym przypomnieniem wczesnej ery gier, stanowiąc świadectwo prostego, ale skutecznego projektowania gier. Uosabiał ducha zabawy i rywalizacji, który definiował wiele gier z tamtych czasów, a jego trwały wpływ można dostrzec w późniejszych tytułach, które czerpały inspirację z jego angażującej mechaniki. Dzisiaj Circus nie tylko przywołuje miłe wspomnienia u tych, którzy w niego grali, ale także stanowi istotny element historii gier, prezentując innowacyjność i kreatywność, które charakteryzowały erę Commodore 64.
Cosmic Jailbreak
Cosmic Jailbreak to gra strzelanka, z twistem. Podobnie jak w Space Invaders, gracz kontroluje czołg u dołu ekranu, ma kilka bunkrów, w których może się ukryć, i musi strzelać do obcych na boisku. Główna różnica polega na tym, że tym razem kosmici nie tyle najeżdżają, co próbują uratować swoich przyjaciół przestępców, którzy są zamknięci w więzieniu w centrum ekranu.
Obcy będą przemieszczać się z jednej strony ekranu w kierunku więzienia. Każdy obcy, który dotrze do tego więzienia, usunie jedną cegłę. Po usunięciu wystarczającej ilości cegieł, więźniowie uciekną i gra się skończy.
DragonsDen
W DragonsDen grasz jako Den, rycerz uzbrojony we włócznię na latającym koniu.
Sterowanie jest proste, przesuń joystick w lewo i prawo, użyj przycisku joysticka, aby latać wyżej, zazwyczaj koń automatycznie zapada się pod ziemię.
Gra podzielona jest na 6 etapów. W etapie 1 musisz użyć swojej włóczni, aby uderzyć smocze jaja na ziemi, po trafieniu ich jaja wykluwają się i małe smoki latają i atakują cię. Po trafieniu we wszystkie jajka, otrzymasz włócznię. Uderz raz włócznią w smoki, aby je zabić. 5 jajek, 5 małych smoków.
Drugi etap przenosi Cię do katakumby, gdzie ekran przewija się z lewej do prawej, a pająki przecierają Ci drogę. Unikaj ich. Trzeci etap jest bardzo podobny; tym razem latające ptaki przecierają ci drogę, podczas gdy wirujące ostrze unosi się pod sufitem. Unikaj ostrza i unikaj lub zabijaj ptaki. Następnie w etapie 4 musisz unikać strzałek, aż dotrzesz do końca katakumb.
Tam, w etapie 5 czeka na Ciebie ogromne smocze jajo. Smok w środku musi wydostać się z jaja. Zabij latające ptaki swoją włócznią, aby rozbić jajo i uwolnić smoka. Na koniec, w etapie 6 musisz czterokrotnie przebić smoka włócznią, aby go zabić. Jeśli jesteś w stanie pokonać tego latającego smoka, to opanowałeś poziom 1. Gra powtarza się około 4 lub 5 razy, potwory stają się bardziej agresywne, gra nabiera tempa, aż do momentu, gdy stajesz twarzą w twarz z ostatecznym smoczym bossem. Pokonaj go, a on zakocha się w Twoim latającym koniu.
