Gry wydane przez EMI Records Limited
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Gorillaz: Geep Simulator
Na początku boomu na komputery osobiste zespół Gorillaz spróbował czegoś zabawnego poza teledyskami: Gorillaz: Geep Simulator pojawił się na Windowsie w 2001 roku, zamieniając kreskówkową nonszalancję w arcade'ową zabawę. Pomysł jest tak absurdalny, że wraca do uroku, a całe doświadczenie sprawia wrażenie promocyjnego żartu, który jakimś cudem w końcu się podoba. Graczom, którzy pamiętają najnowsze wydania CD, oferuje tę samą nowość, ale z chaosem sterowanym myszką zamiast błyszczących magazynów.
Wizualnie gra opiera się na jasnym, szkicowym stylu, który pasuje do komiksowego charakteru serii. Kierujesz Geepem, imitacją hybrydy, przez małe etapy wypełnione przedmiotami codziennego użytku i absurdalnymi przeszkodami. Poziomy przypominają miniaturowe place zabaw: pokój staje się wesołym miasteczkiem, róg ulicy zmienia się w pole bitwy slapstickowej fizyki. Nawet bez głębokiej fabuły, humor szybko się pojawia, ponieważ każda interakcja zachęca do eksperymentowania.
Sterowanie jest proste. Sterujesz, przyspieszasz i popychasz stworzenie za pomocą prostych komend na ekranie, a prawdziwa frajda polega na sprawianiu kłopotów: wytrącaniu przedmiotów, przechodzeniu przez dziwnie rozmieszczone bariery i układaniu obiektów, aż zawalą się z satysfakcjonującym hukiem. Niektóre segmenty nagradzają szybkość, inne precyzję, jak na przykład zaganianie celów, zanim skończy się czas. Ponieważ silnik fizyczny jest wyrozumiały, a jednocześnie nieprzewidywalny, powtarzanie prób sprawia wrażenie mniej powtarzania, a bardziej improwizacji.
Projektowanie dźwięku czerpie ze świata duetu, wykorzystując dynamiczne pętle i rozpoznawalne klimaty produkcji, a następnie remiksując je w momentach gry, zamiast traktować muzykę jako tło. Efekty cząsteczkowe są skromne, ale paleta kolorów jest wyrazista, a animacje wyglądają żywo nawet na sprzęcie z początku XXI wieku. Wersja na Windowsa jest lekka w porównaniu z późniejszymi ekstrawaganckimi grami 3D, więc działa na starzejących się systemach z mniejszymi problemami, choć mogą być potrzebne poprawki w zakresie kompatybilności.
W momencie premiery gracze byli przyciągani przez nowość, jaką było kontrolowanie maskotki serii, jednak urok gry tkwił w krótkich, dynamicznych sesjach. Można szybko wykonywać zadania, a następnie wracać do gry, by powalczyć o wyższe wyniki lub odkryć nowe sposoby na przełamanie schematu poziomu. Ta filozofia projektowania sprawiła, że gra na stałe zapisała się w pamięci fanów Gorillaz. Dziś stanowi ona kapsułę czasu eksperymentów z przełomu wieków, dowodząc, że markowa rozrywka czasem się sprawdza, gdy całym sercem oddaje się beztrosce.
Dla współczesnych nowicjuszy poszukiwanie odpowiedniego instalatora i ustawień rozdzielczości ma znaczenie, ale po uruchomieniu sterowanie klawiaturą lub myszą wydaje się intuicyjne. Spróbuj poeksperymentować z narożnikami i kątami odbicia; gra nagradza ciekawość bardziej niż biegłość.
NoodleFight
NoodleFight na Windows (2001) przenosi graczy na arenę slapstickowych walk, gdzie szybkie reakcje i szybkie myślenie decydują o zwycięstwie. Akcja rozgrywa się w serii tematycznych sal walki – jasnych, kreskówkowych lokacji z kolorowymi tłami, podskakującymi rekwizytami i zagrożeniami zaprojektowanymi z myślą o komicznym chaosie, a nie realizmie. Runda po rundzie zawodnicy walczą na kompaktowych polach bitewnych, zaprojektowanych tak, aby ruch, pozycja i wyczucie czasu były w centrum każdego starcia.
Rozgrywka koncentruje się na kontrolowaniu wojownika-makarona i atakowaniu przeciwników atakami opartymi na makaronie, które łączą się w sekwencje dzięki pędowi. Gracze manewrują po arenie, celując, wykonując szybkie ruchy i aktywując ruchy specjalne, gdy tylko pojawi się okazja. Walka opiera się na wykrywaniu trafień i synchronizacji ciosów: lekkie ataki przeradzają się w silniejsze, a kontrola kierunkowa pomaga graczom kierować potyczkami, unikać nadchodzących ciosów i przygotowywać kontynuacje. Pomiędzy wymianami, zmiana pozycji ma znaczenie – wiele pojedynków nagradza graczy, którzy kontrolują przestrzeń, zapędzają przeciwników w narożnik, aby uniknąć przeszkód, lub zmuszają ich do przewidywalnych ruchów.
Podstawowa mechanika kładzie nacisk na responsywność i czytelną animację. Ataki mają wyraźne okresy przygotowawcze i regeneracji, co pozwala na prowokowanie reakcji i skuteczne kontry. Ruch obejmuje krótkie serie, pozwalające na skrócenie dystansu lub ucieczkę, a także ostrożne zachowanie odstępów, aby uniknąć przygwożdżenia przez powtarzające się ciosy. Gra obsługuje również rundowy przebieg rozgrywki, w którym zdrowie i odrzucenie wpływają na to, jak długo zawodnicy mogą utrzymać presję, zanim wycofają się, aby odzyskać siły i zresetować taktykę.
Wizualnie NoodleFight wykorzystuje czysty, kreskówkowy styl z wyrazistymi konturami i żywymi kolorami, nadając każdemu zawodnikowi elastyczny, gumowaty wygląd. Ramiona i części ciała Noodle'a delikatnie rozciągają się podczas zamachów i uników, wzmacniając komiczny efekt każdego ciosu. Elementy sceny, takie jak skrzynie, wirujące dekoracje i zabawne efekty otoczenia, reagują na akcję, dzięki jasnym błyskom cząsteczek i przerysowanym wskazówkom ruchowym, które sprawiają, że bitwy łatwo śledzić z chwili na chwilę.
Dźwięk wzmacnia ton dzięki energicznym, energicznym utworom i efektom dźwiękowym zsynchronizowanym z uderzeniami, doskokami i ruchami specjalnymi. Dźwięki uderzeń są ostre i sprężyste, a wskazówki dotyczące wyboru i rundy wykorzystują proste, energiczne tony, aby utrzymać tempo. Dla graczy doświadczenie jest szybkie, rytmiczne i natychmiastowe: mecze nagradzają ćwiczenie wyczucia czasu, opanowanie odstępów i naukę schematów przeciwników, a kulminacją są szalone, wizualnie satysfakcjonujące bijatyki makaronowe.
