Gry wydane przez Hardware Not Included
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Pune
Pune, tytuł z ery DOS wydany w 1995 roku, pozostaje osobliwym przypisem w annałach gier retro. Akcja gry, rozgrywająca się w rozległym subkontynentalnym mieście, wyobrażonym przez poszarpane piksele i przykurzoną paletę barw, łączy w sobie przygodę, eksplorację i nutę politycznej intrygi. Gracze wcielają się w kuriera, który odkrywa spisek skrywany na targowiskach, w świątyniach i zaułkach. Tempo gry faworyzuje dryfowanie i odkrywanie zamiast natychmiastowej gratyfikacji, zachęcając do cierpliwej radości zamiast sprintu. Twórcy dążyli do stworzenia klimatu, w którym każdy zakątek kryje wskazówkę lub plotkę czekającą na odkrycie.
Rozgrywka toczy się jako hybryda skradania, śledztwa w stylu point-and-click i nawigacji opartej na siatce. Bohater porusza się z precyzją, skanując drzewa dialogowe, zakurzone dokumenty i stragany handlarzy w poszukiwaniu wskazówek. Zagadki rodzą się z niedopasowanych znaczników czasu, sfałszowanych map i strażników patrolujących trasy, które wymagają wyczucia czasu, a nie brutalnej siły. Walka schodzi na dalszy plan; Konflikty przypominają raczej pecha niż triumfy, zachęcając do sprytnych uników i improwizacji. Interfejs nagradza ciekawość: gracze robią notatki, sprawdzają instrukcje i łączą w całość fragmentaryczne zeznania, aż prawda wyjdzie na jaw. System punktacji skłania graczy do etycznych wyborów, a nie zwykłej chciwości.
Technicznie rzecz biorąc, Pune działa na autorskim silniku, który wyciska kolory z umiarkowanej palety i zachowuje ostre sylwetki na sprzęcie z pewnego rocznika. Tła dryfują między placami targowymi, zalanymi monsunem zaułkami i ukrytymi klatkami schodowymi, renderowane z wykorzystaniem sprytnego ditheringu, który maskuje ograniczenia epoki. Projekt dźwiękowy łączy uliczny hałas otoczenia z oszczędnymi muzycznymi akcentami, które podkreślają napięte momenty, nie przytłaczając umysłu. Rezultatem jest ścieżka dźwiękowa nastrojowa, a nie melodia – osobliwość, która wydaje się analogowa i namacalna. Dla graczy wygląd staje się sztuczką pamięci, pamiątką nocy spędzonych wpatrzonych w migoczący ekran. Jej atmosfera zachęca zarówno do cichej nauki, jak i do swobodnej zadumy.
Odbiór po premierze był stonowany z powodu zatłoczonych rynków i wyśrubowanych wymagań systemowych, jednak Pune zyskało grono fanów wśród koneserów, którzy cenią budowanie świata bardziej niż brutalną akcję. W retrospektywnych esejach krytycy opisują grę jako azyl dla dusz eksploracyjnych i studium przypadku tworzenia świata na ograniczonej przestrzeni. Jej wpływ ujawnia się w tytułach niezależnych, które preferują nastrój, fakturę i narrację, prowadząc graczy przez labiryntowe miasto, a nie liniową ścieżkę. Zachowane kopie, próby emulacji i społeczności retro utrzymują miasto w ruchu, zapraszając nowych czytelników do odkrywania tego, czym, według przewidywań twórców gier z lat 90., mogłyby się stać.
