Gry wydane przez Kuma Computers Ltd.
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Argo Navis
Argo Navis to gra wideo o tematyce kosmicznej, która została wydana w 1985 roku na komputer Amstrad CPC. Gra ta, opracowana i opublikowana przez Imagine Software, opiera się na koncepcji podobnej do innych popularnych gier science fiction tamtych czasów, takich jak Elite i Mercenary. Jednak Argo Navis wyróżnia się wyjątkową rozgrywką i oszałamiającą grafiką, co czyni go wyjątkowym tytułem w świecie gier Amstrad CPC.
Akcja gry toczy się w odległej przyszłości, gdzie ludzkość z sukcesem skolonizowała galaktykę. Gracze wcielają się w pilota statku kosmicznego, poruszając się po rozległym przestrzeni kosmicznej, aby wykonać różne misje. Celem gry jest zebranie cennych zasobów, uniknięcie wrogiego ognia i przeszkód, a ostatecznie dotarcie do miejsca docelowego, jakim jest stacja kosmiczna Argo Navis.
Tym, co odróżnia Argo Navis od innych ówczesnych gier o tematyce kosmicznej, była imponująca grafika. Wykorzystując możliwości komputera Amstrad CPC, gra oferuje żywą i szczegółową grafikę, która w pełni zanurza graczy w świat science-fiction. Statki kosmiczne są misternie zaprojektowane, a różne planety i galaktyki są pięknie renderowane, dzięki czemu rozgrywka jest wciągająca wizualnie.
Rozgrywka w Argo Navis jest wymagająca i wymaga od graczy starannego opracowania strategii i dokładnego planowania swoich ruchów. Gra składa się z wielu poziomów, każdy z własnym zestawem wyzwań i wrogów. Gracze muszą poruszać się po polach asteroid, unikać ostrzału wroga i zbierać zasoby, aby zasilić swój statek. Poziom trudności wzrasta wraz z postępami graczy w grze, utrzymując ich w napięciu i zapewniając satysfakcjonujące poczucie spełnienia po ukończeniu.
Kolejną wyróżniającą cechą Argo Navis jest dynamiczna ścieżka dźwiękowa. Ścieżka dźwiękowa gry została skomponowana przez znanego weterana branży, Roba Hubbarda, i doskonale oddaje istotę podróży kosmicznych poprzez futurystyczne i optymistyczne melodie. Muzyka dodaje rozgrywce dodatkową warstwę immersji i sprawia, że ogólne wrażenia są przyjemniejsze.
Pomimo wydania ponad trzydzieści lat temu, Argo Navis pozostaje ukochaną grą wśród graczy Amstrad CPC. Unikalna rozgrywka, oszałamiająca grafika i dynamiczna ścieżka dźwiękowa nadal bawią i angażują graczy po dziś dzień. Sukces gry zaowocował także portami na inne popularne platformy, w tym ZX Spectrum i Commodore 64, dzięki czemu stała się ona dostępna dla szerszego grona odbiorców.
Buster Block
Buster Block to klasyczna gra MSX wydana w 1986 roku. Opracowana przez znanego japońskiego twórcę gier, firmę Hudson Soft, gra ta szybko stała się ulubioną grą fanów ze względu na wyjątkową rozgrywkę i wymagające poziomy. Była to jedna z pierwszych gier MSX, w której zastosowano unikalny kontroler Hudson Soft Joycard, który pozwolił graczom na bardziej precyzyjną kontrolę nad swoją postacią, Busterem.
Założenia Buster Block są proste, ale wciągające. Gracze wcielają się w Bustera, odważnego poszukiwacza przygód, który musi przedrzeć się przez szereg labiryntów wypełnionych przeszkodami i wrogami. Celem jest zebranie wszystkich skarbów na każdym poziomie, unikając lub pokonując wrogów. Brzmi łatwo, prawda? Pomyśl jeszcze raz.
Każdy poziom Buster Block ma na celu przetestowanie cierpliwości, umiejętności i strategii graczy. Wrogowie występują w różnych postaciach, takich jak duchy, nietoperze i kolczaste bloki, każdy z własnym zestawem ruchów i wzorami ataków. Ponadto labirynty są wypełnione pułapkami i ukrytymi ścianami, co utrudnia poruszanie się po nich. Gracze muszą wykorzystać swój spryt i umiejętności obserwacji, aby przejść przez każdy etap.
Jedną z wyróżniających się cech Buster Block jest unikalny system zasilania. Na wszystkich poziomach gracze mogą znaleźć ulepszenia, takie jak bomby do pokonania wrogów, tarcze niezwyciężoności i dodatkowe życia. Te ulepszenia dodają do gry dodatkową warstwę strategii, ponieważ gracze muszą zdecydować, kiedy i gdzie wykorzystać je na swoją korzyść. Gra umożliwia także graczom dodawanie własnych kodów wzmacniających, dodając kreatywnego aspektu rozgrywce.
Grafika Buster Block może wydawać się prosta według dzisiejszych standardów, ale w 1986 roku była na najwyższym poziomie. Gra charakteryzuje się żywymi kolorami i szczegółowymi ikonkami, dzięki czemu postacie i labirynty ożywają. Efekty dźwiękowe i muzyka również dodają nostalgicznego charakteru grze. Z każdym poziomem gracze słyszą odgłos swoich kroków, a ścieżka dźwiękowa zmienia się w zależności od intensywności rozgrywki.
Jednym z powodów, dla których Buster Block odniósł taki sukces, jest wartość powtarzalności. Dzięki ponad 50 poziomom, każdy z własnym, unikalnym układem i wyzwaniami, gracze mogą spędzać godziny próbując ukończyć grę. Trudność wzrasta również w miarę przechodzenia graczy przez kolejne poziomy, dzięki czemu jest to gra, z której mogą korzystać zarówno nowicjusze, jak i eksperci. Nawet po ukończeniu gry gracze mogą spróbować pobić swój najlepszy wynik lub rzucić wyzwanie znajomym, aby zobaczyć, kto najszybciej ukończy grę.
Coco Castle
W połowie lat 80. świat gier wideo zdominowała premiera kultowej konsoli do gier MSX. Wśród wielu gier, które podbiły serca graczy, była platformówka fantasy Coco Castle, wydana w 1984 roku. Ta gra, opracowana przez japońską firmę TandE Soft, zabrała graczy w przygodę przez mistyczny zamek pełen trudnych przeszkód, magicznych mocy i kolorowych grafika.
Założenie zamku Coco jest proste, ale intrygujące. Gracz wciela się w Coco, młodego rycerza poszukującego legendarnego skarbu ukrytego w murach zamku. Jednak Coco szybko zdaje sobie sprawę, że nie jest to zwykły zamek, gdyż strzeże go szereg mitycznych stworzeń i potężnych czarowników. Co gorsza, zamek jest pełen pułapek i zagadek, które należy rozwiązać, aby przejść do następnego poziomu.
Jednym z najbardziej atrakcyjnych aspektów Coco Castle jest jego wyjątkowa rozgrywka. W odróżnieniu od tradycyjnych platformówek, gra umożliwia graczom przełączanie się pomiędzy różnymi postaciami, z których każda posiada własne, specjalne zdolności. Na przykład Coco może skakać wyżej i władać mieczem, podczas gdy postać czarodzieja może latać i rzucać zaklęcia. Dodaje to do gry dodatkową warstwę strategii, ponieważ gracze muszą uważnie wybierać postać, której użyją w każdej sytuacji.
Grafika Coco Castle wyprzedziła swoje czasy, zwłaszcza biorąc pod uwagę ograniczenia konsoli MSX. Gra wykorzystuje żywą paletę kolorów i szczegółowe ikonki, które ożywiają mistyczny świat zamku. Muzyka w tle i efekty dźwiękowe również zwiększają wciągające wrażenia, tworząc atmosferę tajemniczości i przygody.
Jedną z wyróżniających się cech Coco Castle jest projekt poziomów. Każdy poziom jest starannie opracowany, aby zapewnić graczowi wymagające, ale przyjemne doświadczenie. Łamigłówki są sprytnie zaprojektowane i często wymagają połączenia umiejętności i intelektu, aby je rozwiązać. Szczególnie bitwy z bossami są atrakcją, ponieważ wymagają szybkiego refleksu i głębokiego zrozumienia umiejętności każdej postaci.
Coco Castle po premierze otrzymał pozytywne recenzje zarówno od krytyków, jak i graczy. Wciągająca rozgrywka, piękna grafika i wymagające poziomy sprawiły, że jest to pozycja obowiązkowa dla każdego właściciela MSX. Sukces tej gry doprowadził także do powstania dwóch sequeli, jeszcze bardziej ugruntowując jej miejsce w historii gier.
Darkwood Manor
Darkwood Manor to klasyczna gra MSX wydana w 1985 roku. Opracowana przez Firebird Software gra ta stanowi unikalne połączenie elementów przygodowych, horroru i rozwiązywania zagadek. Akcja rozgrywa się w upiornym dworku pełnym sekretów i tajemnic czekających na odkrycie.
Gra opowiada historię profesora Hugo Darkwooda, znanego archeologa, który otrzymuje tajemnicze zaproszenie do posiadłości Darkwood. Ciekawość bierze nad nim górę i postanawia przyjąć zaproszenie, ale zostaje uwięziony w rezydencji. Gracze wcielając się w profesora Darkwooda muszą poruszać się po posiadłości i znaleźć sposób na ucieczkę, odkrywając jednocześnie sekrety i niebezpieczeństwa, które się w niej czają.
Grafika Darkwood Manor jest prosta, ale efektowna. Monochromatyczna kolorystyka nadaje grze mroczny i niesamowity charakter, zwiększając ogólną atmosferę napięcia i tajemniczości. Ścieżka dźwiękowa gry również zwiększa napięcie dzięki przerażającym efektom dźwiękowym i zapadającym w pamięć melodiom, które zmieniają się w zależności od działań gracza.
Rozgrywka to połączenie przygodówki typu „wskaż i kliknij” oraz rozwiązywania zagadek. Aby osiągnąć postęp w grze, gracze muszą wykazać się sprytem i umiejętnościami rozwiązywania problemów. Od znajdowania ukrytych obiektów po rozwiązywanie skomplikowanych zagadek – Darkwood Manor trzyma graczy w napięciu dzięki swojej wymagającej rozgrywce. Gra zawiera również wiele zakończeń, w zależności od wyborów dokonywanych przez graczy w trakcie gry, co zwiększa wartość jej powtórki.
Jedną z wyróżniających się cech Darkwood Manor jest jego interaktywne środowisko. Podczas eksploracji posiadłości gracze natkną się na różne przedmioty i przedmioty, z którymi można wejść w interakcję. Niektóre z tych obiektów zawierają wskazówki lub klucze umożliwiające postęp w grze, podczas gdy inne mogą wywołać nieoczekiwane zdarzenia. Ten interaktywny element sprawia, że gracze są zaangażowani i wypatrują wszystkiego, co mogłoby pomóc im w ucieczce.
Pomimo swojego wieku rozgrywka w Darkwood Manor nadal pozostaje aktualna. Rzuca wyzwanie umiejętności krytycznego myślenia graczy i utrzymuje ich w pochłonięciu intrygującą fabułą gry. Poziom trudności jest również dobrze zbilansowany, dzięki czemu jest przystępny zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych graczy.
Fruity Frank
Fruity Frank, wydany w 1984 roku, wyróżnia się jako jeden z najbardziej czarujących tytułów na system komputerowy MSX. Ta gra platformowa oczarowała graczy swoją kapryśną grafiką i angażującą mechaniką rozgrywki, zapewniając jednocześnie przyjemną odskocznię od bardziej nastawionych na akcję tytułów z tamtej epoki. Twórcy gry stworzyli doświadczenie łączące elementy rozwiązywania zagadek i platformówki, prezentując techniczne możliwości MSX, a jednocześnie utrzymując przystępny i przyjemny interfejs dla graczy o każdym poziomie umiejętności.
Sercem Fruity Frank jest jej protagonista, urocza postać, której celem jest zebranie asortymentu kolorowych owoców rozrzuconych po tętniących życiem krajobrazach gry. Każdy poziom przedstawia wyjątkowe wyzwania, takie jak nawigowanie przez skomplikowane labirynty, unikanie kapryśnych wrogów i pokonywanie różnych przeszkód, które testują zręczność i strategię gracza. Projekt kładzie nacisk na eksplorację i nagradza graczy, którzy poświęcają czas na zebranie każdego kawałka owocu. Dzięki czarującej narracji wplecionej w rozgrywkę gracze są zmotywowani do doskonalenia swoich umiejętności w pogoni za ostateczną nagrodą.
Estetyka Fruity Frank to uczta dla oczu, pełna radosnych animacji i gamy żywych kolorów. Styl artystyczny przyczynia się do beztroskiego tonu gry, zapraszając graczy do kreskówkowego świata, w którym wyzwania są onieśmielające, ale podchodzą do nich z poczuciem zabawy. Żywiołowe melodie i efekty dźwiękowe dodatkowo wzmacniają czarującą atmosferę, tworząc wciągające doświadczenie, które oczarowuje graczy od samego początku. To wyjątkowe połączenie wizualizacji i dźwięku podnosi grę ponad prostą mechanikę, zamieniając ją w zachwycającą przygodę.
Wpływ Fruity Frank odbił się echem w społeczności graczy, ustanawiając ją jako klasyczny tytuł w bibliotece MSX. Chociaż jej pikselowa grafika może wydawać się przestarzała według dzisiejszych standardów, podstawowe elementy kreatywności i angażującej rozgrywki nadal znajdują oddźwięk u entuzjastów retro. Gracze często odnajdują nostalgię w prostym, ale skutecznym projekcie, przypominającym im o epoce, w której gry koncentrowały się bardziej na zabawie niż przytłaczającej złożoności.
Fruity Frank to coś więcej niż tylko gra; to migawka z przełomowego okresu w historii gier. Choć może nie zyskała powszechnego uznania niektórych współczesnych, jej nieprzemijający urok i pomysłowy design umacniają jej pozycję jako ukochanego klejnotu. Dla tych, którzy chcą zagłębić się w kapryśny świat Fruity Frank, zapewnia ona ujmujące i nostalgiczne doświadczenie, które przetrwa próbę czasu. Ten klejnot z lat 80. nadal pobudza wyobraźnię, zapraszając nowych graczy do odkrywania jego radosnych sekretów.
Galaxia
Galaxia, wciągająca gra w stylu arcade wydana w 1984 roku na Amstrad CPC, jest godnym uwagi wpisem w świecie klasycznych gier wideo. Ten tytuł oczarował graczy swoim innowacyjnym połączeniem akcji i strategii, angażując ich w szaleńczą walkę z falami obcych najeźdźców. Opracowany przez utalentowany zespół w Amstrad, wyróżniał się w epoce, w której domowe komputery szybko zyskiwały na popularności, a konkurencja ze strony różnych platform była zacięta.
W Galaxia gracze wcielali się w rolę pilota statku kosmicznego, którego zadaniem była obrona Ziemi przed nieustannym atakiem wrogich sił pozaziemskich. Mechanika rozgrywki była myląco prosta, ale oferowała głębię dzięki rosnącym poziomom trudności i różnorodności typów wrogów. Każdy statek kosmiczny posiadał unikalne zachowania, co stanowiło wyzwanie dla graczy w opracowywaniu konkretnych taktyk, aby je pokonać. Ta sprytna konstrukcja trzymała graczy w napięciu, zapewniając, że każda sesja gry była zarówno ekscytująca, jak i nieprzewidywalna.
Grafika Galaxii była imponująca jak na tamte czasy, wykorzystując żywe kolory i czarującą grafikę pikselową, aby stworzyć wciągające wrażenia wizualne. Statek kosmiczny i kosmici byli pięknie renderowani, a tła dodawały akcji głębi, nie odciągając uwagi od głównej rozgrywki. Gracze nie tylko byli zaangażowani w walkę z wymagającymi wrogami, ale także oczarowani estetyką gry, która ożywiła otoczenie kosmosu w imponujący sposób jak na sprzęt z początku lat 80.
Projekt dźwiękowy dodał kolejną warstwę immersji. Angażująca ścieżka dźwiękowa towarzyszyła szalonej akcji, podczas gdy efekty dźwiękowe wzmacniały momenty napięcia, takie jak bliskie spotkania lub udane zniszczenia wroga. Muzyka odegrała kluczową rolę w ustanowieniu atmosfery gry, podnosząc ogólne wrażenia z gry i wciągając graczy głębiej w międzygwiezdny konflikt. Każda wskazówka dźwiękowa przyczyniała się do poczucia bycia w środku galaktycznego pola bitwy.
Co więcej, Galaxia odegrała znaczącą rolę w kształtowaniu przyszłych tytułów w gatunku strzelanek. Jej zdolność do łączenia angażującej rozgrywki ze strategiczną głębią zainspirowała wielu deweloperów pod koniec lat 80. i na początku lat 90. Gracze, którzy wspominają Galaxię, często przypominają sobie nostalgię z nią związaną, podkreślając, jak utorowała drogę bardziej złożonym i dopracowanym strzelankom kosmicznym, które pojawiły się w kolejnych latach.
Hold Fast
Hold Fast to klasyczna gra Amstrad CPC wydana w 1984 roku, która nadal zajmuje szczególne miejsce w sercach wielu entuzjastów gier retro. Hold Fast, opracowany przez Novagen Software, stawia graczy w roli pilota kosmicznego z misją odzyskania ważnych informacji wywiadowczych z wrogiej obcej planety. Tym, co wyróżnia tę grę spośród innych gier o tematyce kosmicznej z tamtej epoki, jest wyjątkowa rozgrywka i wymagające zadania.
Gracze rozpoczynają swoją podróż w statku kosmicznym, skąd gra oferuje szeroką gamę misji, które należy ukończyć, aby móc przejść dalej. Misje te obejmują nawigację po zdradzieckich polach asteroid, unikanie ataków wroga, a ostatecznie lądowanie na obcej planecie i odzyskanie informacji wywiadowczych. Złożoność tych misji w połączeniu z ograniczonymi narzędziami i zasobami, którymi dysponuje gracz, zapewnia wciągającą i wciągającą rozgrywkę.
Jedną z wyróżniających się cech Hold Fast jest grafika, która jak na tamte czasy robiła wrażenie. Gra wykorzystuje kombinację grafiki 8-bitowej i grafiki wektorowej 3D, tworząc oszałamiające wizualnie i realistyczne środowisko kosmiczne. Od szczegółowego statku kosmicznego po kolorowe planety i galaktyki, grafika gry znacznie wyprzedzała swoje czasy i nadal dobrze się trzyma.
Rozgrywka w Hold Fast wymaga od graczy precyzji i szybkiego refleksu, gdyż jeden mały błąd może mieć katastrofalne skutki. Sterowanie statkiem kosmicznym jest również dość wyjątkowe, co zwiększa trudność gry. Jednak po ukończeniu każdej udanej misji gracze otrzymują ulepszenia i nowe narzędzia, dzięki którym ich podróże w kosmosie będą nieco łatwiejsze.
Oprócz wymagającej rozgrywki i imponującej grafiki, Hold Fast wyróżnia się także wciągającymi efektami dźwiękowymi i muzyką. Ścieżka dźwiękowa gry, skomponowana przez weterana branży Roba Hubbarda, dodaje kolejną warstwę głębi ogólnym rozgrywkom. Efekty dźwiękowe, od szumu silnika statku kosmicznego po eksplozje i odgłosy obcych, przyczyniają się do stworzenia poczucia realizmu i intensywności.
Jednym z powodów, dla których Hold Fast był w swoim czasie tak popularny, była jego wartość powtarzalności. Koncepcja otwartego świata gry pozwala graczom eksplorować misje i wykonywać je na różne sposoby, dzięki czemu każda rozgrywka jest wyjątkowa i nieprzewidywalna. To, w połączeniu z poziomem trudności gry, sprawiało, że gracze wracali po więcej, czyniąc ją kultową klasyką wśród użytkowników Amstrad CPC.
Kubus
Kubus to klasyczna gra MSX wydana w 1985 roku. Opracowana przez japońską firmę Compile, Kubus to gra logiczna, która rzuca wyzwanie graczom, aby rozwiązywać coraz trudniejsze układy kostek poprzez strategiczne ruchy i krytyczne myślenie. Szybko stał się popularnym tytułem wśród graczy MSX i nadal jest dobrze oceniany przez entuzjastów gier retro.
Jednym z najbardziej intrygujących aspektów Kubusa jest prostota rozgrywki. Celem jest umieszczenie wielokolorowej kostki na wyznaczonym polu bramkowym w określonej liczbie ruchów. Na pierwszy rzut oka może się to wydawać prostym zadaniem, ale wraz z postępem poziomów zagadki stają się coraz bardziej złożone i wymagają starannego planowania i precyzyjnych ruchów do rozwiązania. Ta równowaga prostoty i trudności sprawia, że Kubus jest tak uzależniający i atrakcyjny dla graczy w każdym wieku.
Oprócz rozgrywki Kubus znany jest również z jasnej i kolorowej grafiki. Pikselowana grafika gry stanowi ukłon w stronę 8-bitowej ery gier i dodaje jej uroku retro. Sama kostka oraz różne przeszkody i elementy tła są dobrze zaprojektowane, co zapewnia przyjemne wrażenia wizualne. Co więcej, ścieżka dźwiękowa gry, skomponowana przez legendarnego Yuzo Koshiro, to chwytliwy i optymistyczny chiptune, który zwiększa ogólną przyjemność z gry.
Kolejnym interesującym aspektem Kubusa jest włączenie edytora poziomów. Ta funkcja pozwala graczom tworzyć własne łamigłówki i udostępniać je innym, zwiększając wartość gry i aspekt społecznościowy. Dodatkowo wydano różne wersje gry dla różnych krajów, każda z własnym edytorem poziomów i gotowymi poziomami, zapewniając graczom jeszcze więcej zawartości.
Ogólny odbiór Kubusa był pozytywny, a krytycy chwalili jego wciągającą rozgrywkę, żywą grafikę i poziom wyzwania. Jej popularność doprowadziła także do powstania kilku sequeli i spin-offów, w tym wersji na Game Boya i remake'u 3D na PlayStation. Dla graczy MSX Kubus pozostaje ukochanym klasykiem i obowiązkowym tytułem w każdej kolekcji gier retro.
Ninja
W świecie klasycznych gier wideo tytułem wyróżniającym się wyjątkową rozgrywką i wciągającą fabułą jest Ninja na MSX, wydana w 1984 roku. Ta platformówka, opracowana i opublikowana przez Konami, zabrała graczy w ekscytującą przygodę, gdy tylko wkroczyli w świat rolę utalentowanego ninja.
Akcja Ninja rozgrywa się w feudalnej Japonii i podąża śladami młodego ninja, który próbuje uratować swoją dziewczynę porwaną przez złego przywódcę samurajów. Gra podzielona jest na siedem poziomów, z których każdy przedstawia coraz trudniejsze przeszkody do pokonania przez ninja. Od poruszania się po zdradliwych lasach po infiltrację zamku, gracze muszą wykorzystywać swoje umiejętności ninja, aby robić postępy w grze.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów Ninja jest mechanika rozgrywki. W przeciwieństwie do innych platformówek tamtych czasów, ta gra pozwala graczom kontrolować nie tylko ruchy ninja, ale także jego broń. Od rzucania shurikenami po używanie miecza – gracze mogą strategicznie używać tej broni do pokonywania wrogów i usuwania przeszkód. Dodatkowo gra zawiera unikalną mechanikę haka z liną, która dodaje rozgrywce dodatkową warstwę złożoności.
Grafika Ninja również była na najwyższym poziomie jak na swoje czasy. Gra wykorzystała pełny potencjał potężnych możliwości graficznych MSX, ożywiając żywe i szczegółowe środowiska, które naprawdę zanurzyły graczy w feudalnej japońskiej scenerii. Kultowe efekty dźwiękowe i muzyka również poprawiły ogólne wrażenia z gry, czyniąc ją naprawdę przyjemną i zapadającą w pamięć.
Jednym z elementów odróżniających Ninja od innych platformówek jest nacisk na skradankę i strategię. Jako ninja gracze muszą wykorzystać swój spryt i umiejętności, aby przekraść się obok wrogów i uniknąć wykrycia. Gra nagradza graczy za skradanie się i spryt, co czyni ją wyjątkową i oryginalną koncepcją na swoje czasy.
Ninja spotkała się już po premierze z uznaniem krytyków, chwalona za innowacyjną rozgrywkę, wciągającą fabułę i imponującą grafikę. Szybko stała się ulubienicą fanów, torując drogę dla przyszłych gier opartych na ninja i umacniając swoje miejsce jako klasyka w świecie gier wideo.
Dziesiątki lat później Ninja nadal zajmuje szczególne miejsce w sercach graczy i pozostaje popularnym wyborem dla kolekcjonerów gier retro. Ponadczasowa rozgrywka i wciągająca fabuła przetrwały próbę czasu, co czyni tę grę obowiązkową dla każdego fana klasycznych platformówek. Nic dziwnego, że Ninja jest wciąż pamiętana i szanowana przez wielu jako jedna z najlepszych gier MSX, jakie kiedykolwiek wydano.
North Sea Bullion Adventure
North Sea Bullion Adventure to gra, w której gracz wciela się w rolę kapitana holownika "Narwal", którego zadaniem jest odzyskanie złotego kruszcu. Poszukuje statku "HMS Bearheart", który został rozbity w czasie II wojny światowej. Ten statek zatonął na wodach Arktyki i podobno jest załadowany cennym ładunkiem. Musisz wyruszyć w morze, aby odzyskać ten ładunek.
Gra wykorzystuje parser tekstu do wprowadzania danych z klawiatury, z instrukcjami wyświetlanymi na ekranie i łącznie 20 unikalnymi poleceniami do wyboru. Znajdź wrak i odzyskaj zatopiony ładunek, zanim zabraknie Ci paliwa, tlenu i czasu. Gra nie ma wyraźnego zakończenia, a użytkownik sam decyduje, kiedy ją zakończyć. Ta niejednoznaczność może zmylić graczy, którzy nie przeczytali instrukcji.
