Gry wydane przez Mobile Digital Media, Inc.
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Atari Retro
Archiwalna dokumentacja gry na Symbiana zatytułowanej Atari Retro, wydanej w 2004 roku, jest skąpa. Niniejszy artykuł traktuje tytuł jako wiarygodny, ilustracyjny przykład mobilnych kompilacji retro z połowy lat 2000., a nie powszechnie znany kamień węgielny. Koncepcyjnie, Atari Retro pojawiło się we wczesnej erze Symbiana, kiedy kolorowe ekrany i kompaktowe procesory zachęcały do eksperymentów z kieszonkowymi automatami arcade. Gra prawdopodobnie byłaby kompaktową kompilacją, a nie pojedynczym tytułem: ośmioma mikrogrami nawiązującymi do arcade'owego dziedzictwa Atari, przeprojektowanymi pod kątem sterowania za pomocą klawiatury i krótkich sesji gry. Jeśli to prawda, oprogramowanie zostałoby napisane w Symbian C++ dla sprzętu ARM i renderowałoby grube sprite'y na skromnych wyświetlaczach.
Rozgrywka i projekt: Osiem mikrogier miałoby sprowadzić esencję gier arcade Atari do krótkich rund, nastawionych na szybkie sesje, a nie na długie kampanie. Gracze poruszaliby się za pomocą krzyżaka lub klawiatury numerycznej i strzelali jednym przyciskiem – schemat idealnie pasował do ówczesnego sprzętu mobilnego. Każdy tytuł kładłby nacisk na refleks, rozpoznawanie wzorców i zdobywanie wysokich wyników: między innymi pojedynek na paletki w stylu Ponga, wariant z rozbijaniem cegieł, obrona i oblężenie z wykorzystaniem dowodzenia pociskami oraz strzelanka z unikaniem asteroid. Tryb „Arcade Remix” mógłby splatać te wyzwania w ciągłą rozgrywkę, a opcja „próby” pomagałaby nowym graczom poczuć się kompetentnymi.
Grafika i dźwięk: Oprawa wizualna łączyłaby w sobie urok z techniczną powściągliwością, dostarczając ostre, wyraziste sprite'y za pośrednictwem silnika kafelkowego, kompatybilnego z małymi ekranami Symbian. Spodziewaj się ograniczonej palety barw – często od 16 do 256 kolorów w zależności od urządzenia – połączonej z pogrubionymi konturami, aby zachować czytelność na ekranach o przekątnej 176 na 208 cali. Animacje byłyby oszczędne: klatki bez migotania, proste przewijanie tła i przejścia. Dźwięk opierałby się na retro-piknięciach i krótkich ćwierkaniach: 8-bitowych dźwiękach w stylu pchnięć, strzałów i eksplozji, z lekką, zapętloną ścieżką dźwiękową, która przywołuje nostalgię gier arcade, nie obciążając procesora urządzenia. Ogólnie rzecz biorąc, wierność dźwięku faworyzowałaby klarowność nad fotorealizmem.
Odbiór i dziedzictwo: Gdyby Atari Retro istniało, prawdopodobnie byłoby niszowym hitem wśród entuzjastów, a nie mainstreamowym hitem, napędzanym falą ciekawości przenośnych, kompaktowych wrażeń retro. Cieszyłoby się skromną sprzedażą za pośrednictwem portali operatorów i wczesnych katalogów smartfonów, choć konkurencyjne tytuły na Java ME i późniejsze gry na Symbiana przyćmiłyby je pod względem popularności. W kręgach kolekcjonerskich Atari Retro zostałoby zapamiętane jako ciekawostka, która uchwyciła eksperymentalnego ducha gier mobilnych w 2004 roku: most między automatami a urządzeniami kieszonkowymi. Sugeruje, jak przyszłe platformy przyjmą retro design bez poświęcania dostępności.
