Gry wydane przez Mogul Communications
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Annihilator 2
Annihilator 2 jest sequelem gry Annihilator, w której musisz zdobyć jak najwięcej więźniów, jak można włączyć je do niewolników znalezionych na planetach w galaktyce Messier 31. W tym bocznym widoku poziomej strzelanki, w której ekran przewija się w lewo lub w prawo, jak poruszać się statkiem kosmicznym, musisz latać przez trzy etapy dla każdej planety, aby zebrać mieszkańców planety i wszystkich cudzoziemców muszą być zniszczone, aby przejść do następnego etapu. W pierwszym etapie musisz zniszczyć wszystkich kosmitów w przestrzeni kosmicznej, a podczas niszczenia ich musisz unikać dotykania ich lub stracisz jedno z trzech żyć. W następnym etapie musisz latać nad pasmem górskim i po raz kolejny musisz zniszczyć wszystkich cudzoziemców, aby przejść do następnego etapu, ale są pociski, które są uruchamiane w powietrzu, że musisz również uniknąć. Ostatnim etapem planety jest równina, a oprócz różnych obcych do wykorzystania, na powierzchni znajdują się mieszkańcy, których można zbierać. Po ukończeniu etapów przenosisz się na inną planetę i powtarzasz etapy od nowa.
Creators Revenge
Stwórca stworzył armię robotów i owadów, aby zniszczyć ziemię, jednocześnie zrzucając bomby na główne miasta na całym świecie. Masz za zadanie prowadzić czołg, aby zniszczyć Stwórcę, jednocześnie niszcząc większość jego armii, a także zniszczyć bombę, zanim zostanie zrzucona na miasto. Creators Revenge to sequel Metamorphosis i jest mieszanką pionowej strzelanki, w której ekran ciągle przewija się do góry, oraz jednoekranowej strzelanki. W pierwszym poziomie musisz jechać w górę ekranu, niszcząc jak najwięcej błędów, jak możesz, unikając lub strzelając do nich przed osiągnięciem defuser bomby neutronowej, aby zatrzymać bombę w drugim poziomie. Drugi poziom jest taki sam jak pierwszy, ale teraz trzeba unikać i strzelać pociski i zbiorniki, a kiedy dojdziesz do końca tego poziomu, zobaczysz bombę porusza się po ekranie i to musi być zniszczone.
Jeśli strzelać bomby, będzie przejść do czwartego poziomu, ale jeśli nie strzelać bomby, widać animowaną scenę miasta zniszczonego przez bombę, a teraz trzeba walczyć z mutantami, które wyszły z ruin miasta. Musisz biegać po ekranie strzelając do wszystkich mutantów, unikając jednocześnie bycia dotkniętym. Po zniszczeniu wszystkich mutantów, przejdziesz do czwartego i ostatniego poziomu, gdzie musisz zniszczyć Stwórcę. Ekran jest pełen robotów i trzeba je zniszczyć i unikać ich, próbując zdobyć skarb w lewym górnym rogu ekranu. Po zebraniu skarbu, ściana The Creator jest usuwany w prawym górnym rogu i wszystko, co musisz zrobić, to wejść do niego i zniszczyć go. Masz teraz ukończone poziomy i zacząć od poziomu pierwszego, aby spróbować zniszczyć The Maker po raz kolejny. Jeśli dotkniesz jakiegokolwiek insekta, rakiety, czołgu, mutanta lub robota, stracisz jedno z trzech żyć.
Fire Ant
Fire Ant to przełomowa gra na Commodore 64, wydana w 1983 roku. Opracowana przez legendarnego programistę Davida Balla i opublikowana przez Telecomsoft, Fire Ant zrewolucjonizowała gatunek strzelanek dzięki innowacyjnej rozgrywce i oszałamiającej grafice.
W Fire Ant gracze wcielają się w samotnego astronautę poruszającego się po zdradliwym terenie pełnym wrogich mrówek ognistych. Cel gry jest prosty – przetrwać jak najdłużej, niszcząc jak najwięcej mrówek ognistych. Jednak to pozornie proste założenie zostaje podniesione przez wysoki poziom trudności gry i dynamiczną rozgrywkę.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów Fire Ant jest jego grafika. Mimo że gra została wydana w 1983 roku, oferuje żywą i szczegółową grafikę, która wciąż pozostaje aktualna. Od misternych szczegółów mrówek ognistych po tętniący życiem krajobraz – każdy element został starannie wykonany, aby zapewnić wciągającą rozgrywkę. Kolory i płynne animacje w grze dodatkowo zwiększają jej atrakcyjność wizualną.
Rozgrywka w Fire Ant jest tym, czym gra naprawdę błyszczy. Gracze muszą poruszać się po poziomo przewijanym krajobrazie, omijając przeszkody i strzelając do nieustępliwych mrówek ognistych. To, co czyni rozgrywkę tak wyjątkową, to fakt, że krajobraz stale się zmienia, prezentując nowe wyzwania i niespodzianki przy każdej rozgrywce. To utrzymuje graczy w napięciu i sprawia, że każda gra wydaje się świeża i ekscytująca.
Oprócz imponującej grafiki i dynamicznej rozgrywki, Fire Ant jest również rozpoznawany dzięki wyjątkowemu dźwiękowi i muzyce. Muzyka kompozytora Roba Hubbarda doskonale uzupełnia intensywną i szybką akcję gry, dodając dodatkową warstwę głębi do rozgrywki.
Sukces Fire Ant na Commodore 64 jest ewidentny w jego szerokiej popularności i uznaniu krytyków. Gra otrzymała po premierze wiele nagród i wyróżnień, umacniając jej miejsce w historii gier. Innowacyjna rozgrywka, oszałamiająca grafika i wyjątkowy dźwięk wyznaczają standardy dla przyszłych strzelanek.
Kongo Kong
Kongo Kong to jednoekranowa platformówka inspirowana grą zręcznościową Donkey Kong, w której kontrolujesz strażaka próbującego uratować dziewczynę przetrzymywaną jako zakładniczkę przez zbiegłego goryla z miejskiego ZOO na kilku poziomach. Musisz uruchomić w poprzek platform podczas wspinaczki po drabinach, aby dotrzeć do goryla, unikając różnych stworzeń i obiektów. Stworzenia przybierają różne formy, a wśród przedmiotów znajdują się beczki i siekiery. Jeśli dotkniesz jednej z nich, stracisz jedno z trzech żyć. Kiedy dotrzesz do dziewczyny, wychodzisz z ekranu i przechodzisz do następnego poziomu, aby spróbować uratować ją ponownie. Istnieją również różnej wielkości szczeliny, które można przeskoczyć, ale jeśli są zbyt duże, można chwycić się ruchomej liny, aby je usunąć. W późniejszych poziomach musisz zbierać klucze, aby otworzyć drzwi.
Labyrinth of the Creator
Po próbie zniszczenia 'The Creator' w Creators Revenge, próbujesz ponownie zniszczyć go w jego silnie strzeżonej twierdzy w tym widoku z góry przesuwny ekran gry labirynt. Stwórca jest w zamkniętej komorze i trzeba poruszać się po twierdzy przez wiele wyjść na każdym ekranie w poszukiwaniu trzech kluczy, aby odblokować pokój, który zawiera źródło zasilania, które utrzymuje komorę zamknięte. Klucze muszą być zbierane w kolejności, a każdy klucz otwiera pomieszczenie, w którym znajduje się następny klucz. Po zebraniu wszystkich trzech kluczy, możesz otworzyć pomieszczenie zawierające źródło energii i zniszczyć je, zanim wejdziesz do komnaty zawierającej Stwórcę i zniszczysz go.
W każdej chwili możesz zobaczyć mapę, na której zaznaczone jest położenie kluczy, źródła zasilania oraz komnaty zawierającej Stwórcę. W niektórych pomieszczeniach znajduje się kilka stworzeń, które można ominąć lub zastrzelić, a jeśli dotkniesz jednego z nich, stracisz jedno z dziesięciu żyć. Jeśli zostaniesz w pomieszczeniu zbyt długo, pojawi się stwór, który będzie podążał za Tobą, aż je opuścisz, ponieważ nie można go zastrzelić. Niektóre pomieszczenia są wypełnione wodą, której nie można dotknąć i można ją przekroczyć tylko wtedy, gdy znajdziesz łódkę. Przedmioty bonusowe są porozrzucane po całej twierdzy i można je zbierać za punkty bonusowe.
Ludwig's Lemon Lasers
Ludwig's Lemon Lasers, wydana w 1982 roku na VIC-20, to klasyczna gra, często uznawana za jedną z pierwszych strzelanek na tę platformę. Gra stworzona przez Russa Wetmore'a charakteryzuje się kolorową grafiką, wymagającą rozgrywką i wyjątkowymi założeniami, które odróżniają ją od innych gier tamtych czasów.
Gra opowiada o przygodach Ludwiga, odważnego i zdeterminowanego rolnika kosmicznego, któremu powierzono zadanie obrony swojej farmy cytryn przed inwazją obcych. Używając swojego sprawdzonego pistoletu laserowego, Ludwig musi odeprzeć fale najeźdźców z kosmosu, którzy są zdeterminowani, aby ukraść jego cenne cytryny. W miarę postępów w grze obcy stają się coraz trudniejsi do pokonania, co sprawia, że rozgrywka staje się coraz bardziej intensywna i uzależniająca.
Jedną z wyróżniających się cech Ludwig's Lemon Lasers jest żywa i szczegółowa grafika. Gra wykorzystuje ograniczoną paletę kolorów VIC-20, tworząc oszałamiający wizualnie świat wypełniony wyraźnymi i jasnymi kolorami. Dbałość o szczegóły i unikalny projekt kosmitów dodają grze dodatkowego uroku, sprawiając, że gra w nią jest przyjemnością nawet kilkadziesiąt lat po jej pierwszym wydaniu.
Jeśli chodzi o rozgrywkę, Ludwig's Lemon Lasers jest dynamiczna i wymagająca. Sterowanie jest łatwe do nauczenia, ale trudne do opanowania, co sprawia, że jest to gra, która zapewnia graczom poczucie spełnienia, gdy pomyślnie pokonają falę kosmitów. Gra oferuje również różne poziomy trudności, przeznaczone zarówno dla zwykłych, jak i hardcorowych graczy.
Jednym z najciekawszych aspektów Lemon Lasers Ludwiga jest ścieżka dźwiękowa. Muzyka w tle gry to chwytliwa i optymistyczna melodia, która dodaje ogólnej atmosfery i emocji podczas rozgrywki. Jest to świadectwo kreatywności i innowacyjności twórców gier z początku lat 80., którzy musieli w dużym stopniu polegać na ograniczonych możliwościach dźwiękowych, aby zapewnić niezapomniane wrażenia z gry.
Mimo że Ludwig's Lemon Lasers wydano ponad 30 lat temu, nadal ma oddaną rzeszę fanów i po dziś dzień pozostaje zabawną i wymagającą grą. To świadectwo niezmiennej atrakcyjności klasycznych gier wideo i pomysłowości ich twórców. Dziedzictwo gry przetrwało do dziś, ponieważ często pojawia się na listach najlepszych gier na VIC-20 i jest uważana za obowiązkową pozycję dla entuzjastów gier retro.
Mushroom Alley
Mushroom Alley, wydana w 1983 roku na Commodore 64, to klasyczna gra w stylu arcade, która przetrwała próbę czasu. Dzięki prostej, ale wciągającej rozgrywce, Mushroom Alley podbija serca graczy od dziesięcioleci.
Założenia gry są proste – gracz kieruje postacią, która musi przedostać się przez labirynt pełen grzybów, wrogów i innych przeszkód. Celem jest zebranie wszystkich grzybów na każdym poziomie, unikając lub pokonując wrogów po drodze. Gracz może także zdobywać ulepszenia, takie jak dodatkowe życia i przyspieszenia, które pomogą mu w podróży.
To, co sprawia, że Mushroom Alley jest naprawdę wyjątkowa, to urocza i kolorowa grafika. Twórca gry, Jeff Bruette, miał doświadczenie w projektowaniu graficznym i widać to w każdym pikselu gry. Żywe kolory i szczegółowe ikonki sprawiają, że gra jest przyjemna wizualnie i zwiększa ogólne wrażenia.
Oprócz grafiki gra posiada także wpadającą w ucho ścieżkę dźwiękową, która doskonale uzupełnia rozgrywkę. Optymistyczne melodie dodają grze poczucia pilności, sprawiając, że gracze czują się bardziej zaangażowani w swoją misję zbierania grzybów. To idealna ścieżka dźwiękowa do gry wymagającej szybkiego refleksu i strategicznego myślenia.
Jedną z najbardziej zauważalnych cech gry jest projekt poziomów. Każdy poziom jest unikalnie zaprojektowany z różnymi wyzwaniami i wrogami, dzięki czemu gra jest świeża i ekscytująca za każdym razem, gdy gracz awansuje na nowy poziom. Ta różnorodność rozgrywki gwarantuje, że gracze na każdym poziomie umiejętności będą mogli czerpać przyjemność z gry i za każdym razem będą doświadczać innych wrażeń.
Mushroom Alley oferuje także rozgrywkę dla dwóch graczy, pozwalając znajomym dołączyć do zabawy i rywalizować o jak najlepszy wynik. Ta funkcja wyprzedziła swoje czasy w 1983 roku i dodała do gry nowy poziom interakcji społecznych. Jest to świadectwo niezmiennej atrakcyjności gry i jej zdolności do jednoczenia ludzi.
Pomimo wydania prawie cztery dekady temu, Mushroom Alley pozostaje ukochaną grą wśród entuzjastów gier retro. Prosta, ale wymagająca rozgrywka, urocza grafika i ścieżka dźwiękowa oraz ogólna nostalgiczna atmosfera sprawiają, że jest to ponadczasowy klasyk, którym będą się cieszyć przyszłe pokolenia. Więc odpal swój Commodore 64 i dołącz do zabawy w Mushroom Alley!
Pollywog
Gra VIC-20 „Pollywog” została wydana w 1983 roku i szybko stała się ukochanym klasykiem wśród graczy tamtej epoki. Opracowana przez Psion Software i opublikowana przez Commodore, „Pollywog” była platformówką z przewijaniem bocznym, która oferowała graczom wciągające i wymagające wrażenia.
Gra opowiada historię młodego Pollywoga, małego wodnego stworzenia, udającego się w podróż mającą na celu znalezienie drogi powrotnej do domu. Gracz wciela się w pollywoga, poruszając się po różnorodnych poziomach wypełnionych przeszkodami i wrogami. Grafika gry, choć ograniczona możliwościami VIC-20, była żywa i wciągająca, dodając grze ogólnego uroku.
Jednym z najbardziej unikalnych aspektów gry „Pollywog” jest mechanika rozgrywki. Gracz musi wykorzystać zdolność pollywoga do skakania i pływania, aby pokonać wyzwania, takie jak unikanie drapieżników i poruszanie się po podwodnych jaskiniach. W miarę jak gracz przechodzi kolejne poziomy, poziom trudności wzrasta, zapewniając prawdziwie dynamiczną rozgrywkę. Gra zawierała również limit czasowy dla każdego poziomu, dodając dodatkową warstwę wyzwań.
Tym, co naprawdę odróżnia „Pollywog” od innych platformówek tamtych czasów, jest dodanie łamigłówek. W trakcie gry gracze muszą rozwiązywać zagadki, aby móc się rozwijać. Niezależnie od tego, czy chodzi o odkrycie, jak otworzyć bramę, czy znalezienie ukrytego klucza, te łamigłówki dodają do rozgrywki element strategii i krytycznego myślenia.
Kolejną cechą wyróżniającą „Pollywog” jest ścieżka dźwiękowa. Muzyka w grze, skomponowana przez Roba Hubbarda, stanowi chwytliwy i pasujący dodatek do rozgrywki, wzmacniający ogólną atmosferę gry. Efekty dźwiękowe, choć ograniczone, są również dobrze wykonane, zwiększając poczucie zanurzenia.
„Pollywog” po premierze zebrał pozytywne recenzje, a krytycy chwalili wciągającą rozgrywkę i uroczą grafikę. Zyskała także kultową popularność wśród graczy, którym podobał się jej wymagający, ale uzależniający charakter. Sukces gry doprowadził do stworzenia portów na inne platformy, takie jak Commodore 64 i ZX Spectrum.
