Gry wydane przez Panda Entertainment Technology Co., Ltd.
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Baoxiao Duobiqiu
Dodgeball autorstwa Panda Entertainment parodiuje własną grę Panda's Sango Fighter i inne chińskie legendy.
Jest to gra dodgeball - hardkorowa gra, w której celem jest trafienie w zawodników drużyny przeciwnej - po 3 graczy z każdej strony. Kiedy masz już piłkę, musisz spróbować uderzyć ją tak mocno, jak to możliwe przeciwko drużynie przeciwnej, zazwyczaj poprzez bieganie, skakanie, a następnie uderzanie piłki w nieszczęsnych przeciwników. Z drugiej strony, jeśli druga drużyna ma piłkę, musisz jej uniknąć lub ją złapać. Grafika jest w stylu SD (tępo zakończone ciała, duże głowy). Gra posiada wiele unikalnych mocy specjalnych i zabawnych zakończeń. Głównym problemem jest to, że gra jest bardzo trudna, ponieważ można kontrolować tylko jedną postać w tym samym czasie, podczas gdy twoi koledzy z drużyny, kontrolowane przez komputer, chodzić głupio. Mimo to, jest zabawna i wybitnie grywalna.
Sango Fighter
Sango Fighter, wydany w 1993 roku, to klasyczna gra DOS, która przenosi graczy w czasie do starożytnych Chin. Ta bijatyka toczy się w czasach Trzech Królestw i przedstawia losy słynnych postaci historycznych walczących o dominację nad krainą. Opracowana przez Panda Entertainment Technology gra Sango Fighter była jedną z pierwszych chińskich gier wydanych na całym świecie i od tego czasu zyskała kultową popularność wśród graczy.
W grze występuje różnorodna obsada postaci, każda z unikalnym stylem walki i specjalnymi ruchami. Od nieustraszonego wojownika Guan Yu po przebiegłego stratega Zhuge Lianga – gracze mogą wybrać swoją ulubioną postać, z którą będą walczyć. Godna pochwały jest dbałość o szczegóły podczas tworzenia tych postaci, a każda z nich dokładnie odzwierciedla swoje historyczne odpowiedniki pod względem wyglądu i ruchów. Dodaje to grze dodatkowej warstwy autentyczności, czyniąc ją obowiązkową pozycją dla miłośników historii.
Tym, co odróżnia Sango Fighter od innych gier walki, jest unikalna mechanika rozgrywki. W przeciwieństwie do większości gier walki, w których gracze mają ustawiony pasek zdrowia, Sango Fighter wykorzystuje trzyczęściowy pasek energii. Każda sekcja reprezentuje różne części ciała – głowę, tułów i nogi. W miarę jak gracze otrzymują obrażenia, ich umiejętności stają się mniej skuteczne, co sprawia, że kluczowe znaczenie ma opracowanie strategii i celowanie w określone części ciała, aby pokonać przeciwników. Dodaje to dodatkową warstwę złożoności do gry, czyniąc ją ekscytującym i wymagającym doświadczeniem.
Oprócz standardowego trybu jeden na jednego, Sango Fighter oferuje także tryb zręcznościowy, w którym gracze mogą walczyć z szeregiem przeciwników, aby osiągnąć postęp w grze. Posiada również tryb rywalizacji dwóch graczy, pozwalający znajomym na rywalizację ze sobą. Gra oferuje także różnorodne areny, każda z unikalnymi zagrożeniami i przeszkodami, co dodaje bitwom dodatkowego poziomu emocji.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów Sango Fighter jest grafika i dźwięk. Pomimo wydania w 1993 roku, grafika gry jest bardzo szczegółowa, a animacje postaci płynne. Ścieżka dźwiękowa zawiera tradycyjną chińską muzykę, która doskonale uzupełnia scenerię gry, zwiększając ogólne wrażenia.
Sango Fighter była grą przełomową w swoich czasach, przybliżając chińską kulturę i historię globalnej publiczności. Jej sukces doprowadził do powstania wielu sequeli i spin-offów, ugruntowując pozycję ukochanej klasyki w społeczności graczy. Choć może nie ma efektownej grafiki i zaawansowanej rozgrywki współczesnych gier walki, jej urok i nostalgia nadal przyciągają graczy nawet dzisiaj.
Tough Guy
Tough Guy trafił na konsole MS-DOS w 1995 roku, przenosząc rozgrywkę arcade do skromnej ery tekstowej. Gra przenosi gracza w sam środek bijatyki z perspektywy bocznej, gdzie pięści liczą się bardziej niż finezja, a przetrwanie zależy od wyczucia czasu przeciwnika. Sprite'y są wyraziste, animacje chwytliwe, a ogólny ton sprawia wrażenie surowego i ulicznego, jakby każdy korytarz był stworzony do szybkiego odbicia ciosu. Nawet gdy ekran przewija się płynnie, napięcie pozostaje wysokie, ponieważ nie da się swobodnie przedzierać przez tłumy.
Sterowanie w systemie DOS jest bezpośrednie: klawisze strzałek służą do sterowania, a przyciski akcji do atakowania, skakania i chwytania improwizowanego ekwipunku. Zdrowie regeneruje się powoli, więc szybkie wymiany ciosów są bezpieczniejsze niż wymiana ciosów, a kilku przeciwników sygnalizuje ataki krótkimi przerwami. Nabierasz rozpędu, zadając kolejne ciosy, ale gra karze również brawurę, stawiając czoła zagrożeniom środowiskowym, takim jak kolce, platformy do zniszczenia i wąskie półki. Prawdziwą lekcją staje się opanowanie dystansu, a nie wciskanie przycisków.
Postęp jest stopniowany, a każdy poziom wprowadza inny rytm zagrożeń. Niektóre pokoje sprzyjają walce wręcz na krótkim dystansie, podczas gdy inne zmuszają do doskoku, skoków i zmiany pozycji przed nadejściem kolejnej fali. Starcia z bossami wyróżniają się, ponieważ wymagają rozpoznawania schematów: obserwuj, jak przebiegają ich ataki, a następnie wślizgnij się pod nie lub zaatakuj podczas odzyskiwania równowagi. Brak rozbudowanej fabuły sprawia, że rozgrywka pozostaje na pierwszym planie, zamieniając każde przejście w test wytrzymałości i nerwów.
Wizualnie, prezentacja to klasyczny DOS-owy sznyt: ograniczona paleta barw, masywne sylwetki i ruch, który jest natychmiast czytelny nawet na starzejących się monitorach. Tła przewijają się bez rozpraszających ozdobników, dzięki czemu uderzenia, błyski pocisków i efekty broni wyróżniają się wyraźnym kontrastem. Scena dźwiękowa opiera się na chropowatych uderzeniach i dynamicznych, perkusyjnych rytmach, a muzyka zapada w pamięć bez zbytniego rozpędzania się. Poziom trudności rośnie nierównomiernie, co oznacza, że po płynnym przejściu możesz czuć się zbyt pewnie, ale nagłe zagęszczenie tłumu lub ciasne tempo skoków może cię przytłoczyć.
Wydana w okresie, gdy gracze PC gonili za natychmiastowością, gra nie dąży do nowoczesnego szlifu, lecz do powtarzalności rozgrywki. Dla nowicjuszy korzystających z emulatorów głównym wyzwaniem jest poprawna konfiguracja kart dźwiękowych i upewnienie się, że gra uruchamia się ze stabilną częstotliwością odświeżania. Po uruchomieniu, najlepszym podejściem jest uczenie się gry po kolei, analizując, gdzie można zwabić wrogów w pułapki. Takie podejście zmienia brutalne widowisko w zaskakująco taktyczną bijatykę i wyjaśnia, dlaczego tytuł ten wciąż pojawia się w kręgach nostalgicznych gier nocnych, często rok po roku.
Xi You Ji
The Journey to the West to gra typu beat'em up z widokiem z boku.
Film oparty jest na starożytnej chińskiej powieści o tej samej nazwie, w której buddyjski mnich Xuanzang wyrusza na zachód, aby odzyskać święte teksty. W podróży towarzyszy mu trzech protektorów. Jest to przedstawione na ekranie tytułowym. W związku z tym, w grze są trzy postacie do wyboru z dominujących bojowników zwierząt, którzy udają się na pielgrzymkę do Indii, jak opisano w powieści. W trybie dla jednego gracza, każdy z nich maszeruje od lewej do prawej po przewijanym tle, w którym musisz pokonać po drodze różnego rodzaju demony. Gra posiada trzy poziomy trudności: łatwy, średni i trudny. Gracz ma trzy życia, z którymi może uzyskać jak najwyższy wynik.
Gra posiada kilka angielskich słów w sekcji ustawień, 'General Midi'; 'Soundblaster', etc., ale cała reszta tekstu jest w (tradycyjnym) języku chińskim, nie ma opcji użycia innego języka. Jest to gra dla jednego lub dwóch graczy, może być rozgrywana przez dwóch graczy korzystających z klawiatury, ale gamepad jest również obsługiwany. W grze jest muzyka, ale nie ma tablicy wyników.
