Gry wydane przez Paragon Software Corporation
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Alien Fires: 2199 AD
Wciel się w rolę Władcy Czasu, rasy nieśmiertelnych istot, których zadaniem jest ochrona równowagi czasowej wszechświata przed chaosem i zniszczeniem, i udaj się na Koniec Galaktyki, aby powstrzymać doktora Samuela Kurtza przed podróżą do zarania dziejów i byciem świadkiem stworzenia wszystkiego, co istnieje.
Stwórz swojego Władcę Czasu, wybierając spośród wielu umiejętności, w tym Walkę, Celność, Dyplomację, Zręczność, Zręczność, Zręczność, Zrozumienie, Tropienie i Szybkość.
Charakteryzuje się kolorową, trójwymiarową grafiką oraz zdigitalizowaną rockową muzyką i efektami dźwiękowymi.
Guardians of Infinity: To Save Kennedy
Oryginalny w koncepcji, ale nieco wadliwe w wykonaniu, Guardians of Infinity posiada jedną z najbardziej oryginalnych i rozbudowanych fabuł kiedykolwiek przedstawionych w IF: musisz podróżować w czasie, aby zapisać prezydenta Kennedy'ego od zamachu, aby zapobiec katastrofalnej szczeliny czasoprzestrzennej w przyszłości.
Interfejs pozwala na wydawanie poleceń każdemu agentowi, który może zostać przydzielony do przekonania kogoś, obrabowania banku lub wykonania innych działań szpiegowskich. Interfejs jest nieco uciążliwy i mylący, ponieważ najpierw musisz zwrócić się do każdego agenta po imieniu i nie wiesz, z kim rozmawiasz, nie wspominając o tym, że czasami ich odpowiedzi ledwo mają sens. Jest też bardzo bezlitosny limit czasu, co sprawia, że oszczędzanie jest często koniecznością.
Polecamy tylko miłośnikom IF z dużą dozą cierpliwości i czasu. Zdecydowanie trzeba instrukcji do tej gry, jak to zawiera lokalizacje i harmonogramy różnych ludzi trzeba będzie przekonać, aby uniknąć JFK fatalny podróży.
MegaTraveller 1: The Zhodani Conspiracy
MegaTraveller 1: The Zhodani Conspiracy trafił na platformę DOS w 1990 roku jako ambitna próba przekształcenia science fiction w komputerową odyseję fabularną. Akcja rozgrywa się w napiętym fragmencie etapu Interstellar i przenosi gracza w mroźną politykę Trzeciego Imperium, gdzie działania wywiadowcze są równie ważne jak blastery. Ton gry jest naukowy i podejrzliwy, pełen manewrów, ukrytych bodźców i ciągłego poczucia, że wszyscy się obserwują. Zamiast po prostu miażdżyć potwory, gra wymaga od gracza myślenia strategicznego: zbierania dowodów, analizowania ludzi, zarządzania zasobami i decydowania, które ryzyko jest warte poniesienia.
W swojej istocie gra łączy w sobie poczucie swobodnego podróżowania z dynamiką misji. Wyznaczasz trasy w kosmosie, zajmujesz się logistyką na pokładzie statku i angażujesz się w operacje pozaziemskie, gdy wydarzenia rozprzestrzeniają się na planety lub stacje. Walka istnieje, ale jest tylko jednym z narzędzi w szerszym zestawie narzędzi, który obejmuje negocjacje, śledztwa i rozwiązywanie problemów. Statystyki, testy umiejętności i wybór wyposażenia kształtują rezultaty w sposób, który nagradza staranne planowanie. Nawet wczesne decyzje dotyczące szkolenia i wyposażenia mogą mieć później wpływ na to, jak sprawnie przekonasz sojuszników, unikniesz pułapek lub przeprowadzisz przesłuchanie bez wywoływania katastrofy.
Narracja koncentruje się na spisku Zhodani, który zagraża szerszej stabilności, a załoga gracza staje się ogniwem łączącym podejrzenia z demaskacją. Spotkania często ujawniają sprzeczne interesy: urzędników udających pomoc, rywali oferujących częściową prawdę i pośredników, którzy kierują cię w stronę plotek, które przynoszą im korzyści. Każda misja rozwija przypominający łamigłówkę łańcuch, łącząc motywy, miejsca i osie czasu, aż ogólny plan staje się niepokojąco jasny. To nie jest historia zbudowana wyłącznie na widowisku; to historia oparta na wnioskowaniu, której konsekwencje mogą być bolesne, gdy wybierzesz skróty.
Pod względem technicznym i stylistycznym gra odzwierciedla charakterystyczną dla swojej epoki filozofię projektowania. Interfejs i feedback są praktyczne, a jednocześnie atmosfera jest zaskakująco żywa dzięki błyskotliwemu scenariuszowi wydarzeń i poczuciu biurokratycznego strachu. Planowanie podróży, zarządzanie ekwipunkiem i rozwój drużyny zapewnią Ci zajęcie w przerwach między kluczowymi zadaniami. Choć niektórzy gracze mogą uznać tempo gry za celowo wymierzone, inni docenią metodyczny rytm, który odzwierciedla działania wywiadowcze.
Długo po premierze tytuł pozostaje ważnym punktem odniesienia w historii komputerowych gier RPG. Udowodnił, że surowa fantastyka naukowa może rozwijać się na sprzęcie DOS dzięki głębi, intrygom frakcji i taktycznemu podejmowaniu decyzji. Dla fanów międzygwiezdnych intryg, żwawych systemów i historii, w których prawdę się negocjuje, a nie znajduje, MegaTraveller 1 nadal wydaje się sprytnym reliktem, a nie przestarzałym artefaktem. Jego dziedzictwo jest żywe w sposobie, w jaki późniejsze gry RPG zapożyczyły jego połączenie misji, statystyk i napięć politycznych.
Space 1889
Space 1889, niezwykła gra DOS wydana w 1990 roku, przenosi graczy do alternatywnej wizji epoki wiktoriańskiej, w której technologia napędzana parą i eksploracja międzyplanetarna współistnieją. Opracowany przez Franka Chadwicka i jego zespół w Game Designers' Workshop, ten ambitny tytuł łączy elementy science fiction i tradycyjnych gier RPG, tworząc wyjątkowe doświadczenie, które pobudza wyobraźnię graczy. Osadzona na tle bogatego w szczegóły wszechświata gra zaprasza uczestników do wyruszenia w ekscytujące przygody na planetach Układu Słonecznego.
W tym świecie Ziemia stała się centrum potęgi przemysłowej, inspirując odważnych odkrywców do wypraw poza granice ich rodzimej planety. Innowacyjna mechanika rozgrywki pozwala graczom budować własne statki powietrzne, brać udział w walkach statek-statek i nawigować po rozległej gamie ciał niebieskich, takich jak Mars i Wenus. Estetyka gry jest przesiąknięta czarującym, ale surowym stylem gatunku steampunk, charakteryzującym się mosiądzem i technologią napędu parowego. Ta wyjątkowa prezentacja wizualna uzupełnia angażującą narrację, wciągając graczy do świata pełnego intryg, polityki i eksploracji.
Narracja w Space 1889 jest szczególnie godna uwagi, ponieważ przeplata historyczne postacie i wyobrażone wydarzenia z elementami fikcyjnymi. Gracze spotykają słynne osobistości tamtych czasów i mogą wpływać na ich opowieści poprzez podejmowane przez siebie wybory. Ta głębia narracji pozwala uczestnikom poczuć się jak bohaterowie rozwijającego się dramatu, w którym każda decyzja może prowadzić do nieprzewidzianych konsekwencji. Swoboda wędrowania po układzie słonecznym i interakcji z różnymi kulturami obcych dodaje warstw złożoności i wzmacnia ogólne zanurzenie.
Nie można przeoczyć skomplikowanych mechanizmów gry, które przyczyniają się zarówno do strategii, jak i zaangażowania. Gracze stają przed różnymi wyzwaniami, które wymagają przemyślanego planowania i zarządzania zasobami. Niezależnie od tego, czy negocjują z piratami kosmicznymi, czy poruszają się po zdradliwych krajobrazach na różnych planetach, każde spotkanie jest precyzyjnie dostrojone, aby przetestować dowcip i umiejętności. Połączenie taktycznej walki i dyplomacji oferuje odświeżające odejście od tradycyjnych paradygmatów gier, zapewniając, że nuda jest trzymana na dystans.
Space 1889 pozostaje znaczącym kamieniem milowym w historii gier, pozostawiając trwałe dziedzictwo w gatunku eksploracji i przygody. Jej innowacyjne elementy projektowe i wciągająca fabuła nadal inspirują deweloperów, wpływając na współczesne gry, które starają się odtworzyć jej unikalną mieszankę światów. Pomimo ograniczeń technologicznych swoich czasów, ambitna natura gry i bogata narracja zapewniają jej szczególne miejsce w sercach entuzjastów gier retro, umacniając jej status jako klasyka godnego eksploracji nawet dekady po jej wydaniu.
The Amazing Spider-Man
Niesamowity Spider-Man na DOS pojawił się w 1990 roku, w krótkim okresie, gdy licencjonowanie superbohaterów przełożyło się na dynamiczną, napędzaną sprite'ami akcję. Jak wiele licencjonowanych tytułów z tamtej epoki, gra kładła nacisk na rozpoznawalność: znajome czerwono-niebieskie oprawy graficzne, dachy miast i wrażenie ciągłego ruchu, mające na celu oddanie komiksowego rytmu Spider-Mana. Projekt oferował możliwość przemierzania etapów w stylu Manhattanu, stawiania czoła złoczyńcom i zabłąkanym gangom przestępczym, jednocześnie starając się osiągnąć cele poziomów, które wydawały się przeznaczone raczej do szybkich sesji niż powolnej eksploracji.
Jeśli chodzi o sterowanie, gra przypomina klasyczną bijatykę z przewijanym ekranem, z elementami platformowymi. Spider-Man może przeskakiwać między półkami, wspinać się po niektórych pionowych powierzchniach i wystrzeliwać sieci, aby ogłuszyć lub kontrolować przeciwników. Walka kładzie nacisk na ciosy z bliskiej odległości, wyczucie czasu i ostrożne pozycjonowanie, ponieważ ataki wroga mogą szybko pozbawić gracza zdrowia, jeśli rzuci się do ataku bez opamiętania. Wraz ze wzrostem poziomu trudności, gracz jest zmuszony do wykorzystywania sieci jako narzędzi taktycznych, a nie tylko efektownych zagrywek, i do przeszukiwania każdego pomieszczenia w poszukiwaniu pułapek, takich jak ciasne korytarze i nierówne podłoże.
Wizualnie ograniczenia ery 16-bitowej wpływają na niemal każdą decyzję. Sprite'y są czytelne, animacje dynamiczne, a tła miast zapewniają wystarczająco dużo chaosu, aby stworzyć iluzję skali, nie zagłuszając akcji. Przewijanie wydaje się bezpośrednie, a sylwetki wrogów wyraźnie się wyróżniają, co ma znaczenie, gdy walki wybuchają z wieloma przeciwnikami naraz. Wsparcie dźwiękowe jest podobnie funkcjonalne: energiczne efekty uderzeń, sygnały przypominające pajęczyny i muzyka w tle, która utrzymuje tempo, nawet jeśli nie dorównuje głębi gier zręcznościowych.
Struktura poziomów spaja wszystko w całość poprzez krótkie serie celów, po których następują eskalujące konfrontacje. Zamiast otwartej mapy misji, gracz przechodzi przez odrębne etapy o rozpoznawalnej tematyce, przechodząc od potyczek na poziomie ulicy do starć na dachu. Punkty kontrolne i systemy postępów ułatwiają zarządzanie powtórkami, a różnorodność przeciwników sprawia, że walka nie staje się czysto mechaniczna. Mimo to, niedociągnięcia gry odzwierciedlają jej epokę: kolizje bywają nieco bezlitosne, a niektóre momenty platformowe wymagają wielokrotnych prób, aby nauczyć się dokładnego wyczucia czasu.
Niesamowity Spider-Man pozostaje nostalgicznym artefaktem dla każdego, kto pragnie superbohaterskiej energii z ery DOS-a bez polotu współczesnych adaptacji. Nie jest to idealna interpretacja mitu o pajęczej sieci tej postaci, ale oddaje sedno fantazji: szybkie manewry, mocne uderzenia i improwizacja, gdy złoczyńcy nadciągają. Dla kolekcjonerów i graczy retro oferuje kompaktową, pełną rytmów podróż przez pikselowy Manhattan, w której walka nadal sprawia przyjemność.
Troika
Troika to eklektyczna kolekcja gier z Rosji, która obejmuje od przeciętnych tytułów po ciekawe twisty.
Pierwsza gra, Rebel Planets, to przyzwoita strzelanka, która nie przypadnie do gustu żadnym graczom Raiden, choć Metal Hearts to zabawna gra logiczna podobna do wcześniejszych Pipe Dreams Lucasfilm Games, z nowymi zwrotami akcji: zamiast po prostu zbierać linki razem, musisz połączyć je w sposób, który pozwala strzelać pociskami przez nie, aby zniszczyć metalowe serca w każdym poziomie. Wymagany jest również refleks i dobre wyczucie czasu, ponieważ musisz "rzucać" każdym ogniwem, gdy porusza się ono po górnej lub bocznej części ekranu.
Ostatnią grą w kolekcji jest Ivan's Time Machine, średnia gra logiczna podobna do Chip's Challenge, ale znacznie prostsza. Celem jest zebranie wszystkich monet i innych specjalnych przedmiotów na każdym poziomie. Oczywiście, istnieją przeszkody na swojej drodze, takie jak pudełka do popchnięcia, jednorazowe płytki, które nie pozwalają na użycie ich dwa razy, i więcej. Wszystko to jest jednak dość standardowe i prawdopodobnie szybko się znudzi.
Ogólnie rzecz biorąc, Troika to dość przyziemny zbiór gier, które ewidentnie nie są najlepszym rosyjskim dziełem. Każdy, kto oczekuje jakości Pajitnova (znanego z Tetrisa), srodze się zawiedzie. Jedynie Metal Hearts jest na tyle interesujące, że mogę grać przez jakiś czas, ale nowość szybko się wyczerpuje z powodu braku nowych niespodzianek, które utrzymują poziomy w świeżości. Pozostałe dwie gry nużą jeszcze szybciej.
Twilight's Ransom
Paragon Software, twórcy serii gier strategicznych Zmierzch, odchodzą od tematu w tej zaskakująco dobrze napisanej grze IF osadzonej w uniwersum Zmierzchu.
Nagle dowiadujesz się, że twoja dziewczyna została porwana, musisz stawić czoła porywaczom, którzy mają bardziej złowrogie plany, uratować swoją dziewczynę i - oczywiście - ocalić świat, jaki znamy. Choć parser gry nie dorównuje Infocomowi, ciekawe zagadki z gadżetami i dobrze napisany świat gry z nawiązką rekompensują to niedociągnięcie. Po drodze jest też wystarczająco dużo zwrotów akcji, by fani tajemnic byli zadowoleni.
Podsumowując, jest to godny pochwały i odświeżający wysiłek włożony w wzbogacenie fikcyjnego krajobrazu Twilight 2000 o spluwy i kule.
