Gry wydane przez Playmates Interactive Entertainment, Inc.
Wybierz wydawcę, aby przeglądać jego gry.
Oferujemy pełną listę wszystkich opublikowanych gier.
Adrenix
Adrenix, wciągająca gra wydana w 1998 roku, szybko wyrobiła sobie niszę w konkurencyjnym krajobrazie gier na PC. Zaprojektowany dla systemu Windows tytuł zyskał lojalnych fanów dzięki unikalnemu połączeniu szybkiej akcji i skomplikowanej strategii. Akcja rozgrywa się w tętniącym życiem, futurystycznym wszechświecie, a gracze wcielają się w rolę wykwalifikowanych pilotów, których zadaniem jest nawigowanie po różnych niebezpiecznych środowiskach, podczas gdy biorą udział w ekscytujących powietrznych walkach powietrznych. Wyrazisty styl wizualny gry w połączeniu z angażującą ścieżką dźwiękową wciągają graczy w jej napędzany adrenaliną świat, dzięki czemu każda sesja jest ekscytująca.
Jedną z wyróżniających się cech Adrenix była dynamiczna mechanika rozgrywki. Gracze mogli dostosowywać swoje samoloty za pomocą szerokiego wyboru broni i ulepszeń, zapewniając spersonalizowane wrażenia z gry. Ten poziom dostosowywania pozwalał graczom eksperymentować z różnymi zestawami wyposażenia, dostosowując się zarówno do agresywnego, jak i strategicznego stylu gry. Możliwość ulepszania statków nie tylko dodawała głębi, ale także zachęcała do powtarzania gry, ponieważ użytkownicy szukali optymalnej konfiguracji do różnych wyzwań. Opanowanie sterowania i zrozumienie mocnych stron każdego pojazdu stało się niezbędne, dzięki czemu nauka była zarówno satysfakcjonująca, jak i przyjemna.
Adrenix oferował również różnorodne tryby gry, pozwalając graczom na udział w misjach solo lub wyzwaniach zespołowych przeciwko znajomym. Szczególnie godny uwagi był aspekt wieloosobowy, ponieważ sprzyjał tworzeniu energicznej społeczności skupionej wokół intensywnej rywalizacji. Gracze często spędzali godziny na doskonaleniu swoich umiejętności, opracowywaniu strategii z członkami drużyny lub doskonaleniu swoich umiejętności w walce z przeciwnikami AI. Ten nacisk na doświadczenia solowe i kooperacyjne umocnił status Adrenix jako godnego pretendenta na scenie gier końca lat 90.
Poziomy gry są bogato zaprojektowane, oferując skomplikowane środowiska pełne zagrożeń i przeszkód, które testują refleks graczy i umiejętności podejmowania decyzji. Każda lokacja przedstawiała własny zestaw wyzwań, od nawigacji po polach asteroid po wykorzystywanie istniejącego terenu jako osłony w scenariuszach walki. Różnorodność ta zapewniała, że gracze pozostawali zaangażowani, ponieważ opanowanie jednego środowiska często przekładało się na zupełnie inne doświadczenie w innym.
Pomimo że pierwotna premiera miała miejsce ponad dwie dekady temu, Adrenix zachował oddaną bazę fanów, co jest dowodem innowacyjnej rozgrywki i emocjonalnej więzi, jaką stworzył z graczami. Nostalgia za tym klejnotem znajduje odzwierciedlenie w forach internetowych i dyskusjach, gdzie doświadczeni gracze wspominają swoje ulubione chwile. Jego nieustanna popularność podkreśla fakt, że dobrze wykonane gry, niezależnie od wieku, mają niezwykłą zdolność do inspirowania nowych pokoleń graczy. W miarę rozwoju technologii gier, klasyki takie jak Adrenix pozostają wpływowe, przypominając nam o kreatywności, która kiedyś definiowała epokę.
Alien Earth
Alien Earth pojawił się na Windowsie w 1998 roku jako nastrojowa przygodówka science fiction, łącząca w sobie elementy przetrwania z eksploracyjną grą RPG. Akcja rozgrywa się po tym, jak podbijająca ludzkość siła pozaziemska rozbiła ją na mniejsze enklawy, a świat gry sprawia wrażenie zamieszkanego i niebezpiecznego, a nie majestatycznego. Przemierzasz zniszczone miasta, opanowane przez inwazje tereny przemysłowe i tajne ośrodki badawcze, wytyczając sobie drogę naprzód za pomocą sprytu, zdobytych narzędzi i skąpej amunicji. Fabuła gry opiera się na oporze i zaradności, zachęcając graczy do przekraczania granic, testowania tras i przechytrzania patroli, zamiast rzucać się na łeb, na szyję.
Czasami rozgrywka koncentruje się na izometrycznej eksploracji, interakcjach kontekstowych i kompaktowym ekwipunku, który zachęca do improwizacji. Proste przedmioty łączą się w zaskakująco przydatne urządzenia, otwierając drzwi, rozbrajając pułapki lub tworząc dywersje. Walka istnieje, ale projekt zachęca do ostrożnego podejścia: broń biała niesie ze sobą ryzyko, broń palna ryczy głośno i zużywa cenną amunicję, a wrogowie karzą za niecierpliwość. Liczy się skradanie i dystans. Widoczność, dźwięk i wyczucie czasu zamieniają każde starcie w małą zagadkę, a możliwość częstego zapisywania gry łagodzi krzywą uczenia się bez obniżania napięcia.
Projekt mapy faworyzuje połączone strefy z wieloma podejściami, okazjonalnym cofaniem się i opcjonalnymi zadaniami pobocznymi, które dodają ścieżce fabularnej. Spotkania z innymi ocalałymi ujawniają fragmenty historii i sugerują rywalizację frakcyjną, czarnorynkowe knowania i szeptane zdrady. Zamiast nachalnej ekspozycji, narracja wypływa na powierzchnię poprzez znalezione notatki, wskazówki środowiskowe i ostrożne rozmowy, pozwalając ciekawości nadawać tempo. Taka struktura daje poczucie sprawczości, jednocześnie zachowując jasny nadrzędny cel: przetrwać, sabotować i stawić opór okupantowi, który traktuje Ziemię jak laboratorium.
Prezentacja opiera się na wyrazistych sprite'ach i czystych układach izometrycznych, z wystarczającą ilością szczegółów animacji, by maszyny wydawały się niebezpieczne, a stworzenia niepokojące. Oświetlenie i kolory odgrywają kluczową rolę, przechodząc od oświetlonych sodowymi lampami alejek do zimnych laboratoriów i zarośniętych obrzeży. Dźwięk wzmacnia niepokój ponurymi motywami syntezatorów, metalicznym echem i dosadnymi meldunkami o broni. Elementy interfejsu są oszczędne i czytelne, łącząc akcje sterowane myszką z poręcznymi skrótami, a wskazówki dotyczące zdrowia, efektów statusu i stanów wykrycia sprawiają, że stawka jest czytelna nawet w chaotycznych starciach.
Odbiór w dniu premiery był mieszany, ale intrygujący, z pochwałami za atmosferę, etos zbieracza i niskobudżetową pomysłowość, równoważonymi przez narzekania na toporne odnajdywanie ścieżek i sporadyczne skoki poziomu trudności. Czas wzmocnił jego tożsamość: chaotyczny, pomysłowy kawałek designu komputerów PC z końca lat 90., który nagradza cierpliwość i eksperymentowanie. Na współczesnych komputerach gra korzysta z udoskonaleń w zakresie kompatybilności i mądrości społeczności, jednak jej istota pozostaje niezmienna, oferując stabilną i pełną wyzwań podróż przez planetę, która nie chce się poddać.
Battle Arena Toshinden
W Battle Arena Toshinden ośmiu światowej sławy wojowników z bronią zostało zaproszonych na tajemniczy turniej. Jest to jeden z pierwszych beat-em-upów jeden na jednego, który posiada możliwość okrążenia przeciwnika o 360 stopni, co pozwala na uderzenie pod każdym kątem. Pomijając ruch 3D, rozgrywkę w Toshinden można uznać za podobną do Street Fightera, ale w 3D i z nieco mniejszą głębią ruchu.
Wydano dwie wersje gry Toshinden: na konsolę PlayStation firmy Sony oraz, później, mniej znaną wersję na komputery PC z systemem DOS. Wersja na PC nie jest jednak bezpośrednią adaptacją wersji na PlayStation, a gra i wygląd różnią się od niej zauważalnie, mimo że posiada te same postacie, ataki i sterowanie.
Toshinden w wersji na USA i PlayStation posiada przerobione angielskie głosy. Amerykańskie wersje gry Toshinden na PlayStation zawierają przerobione angielskie głosy i przerobioną muzykę z innymi instrumentami.
Teksty muzyki Sofii w wersji japońskiej, która była w języku angielskim, zostały usunięte, prawdopodobnie z powodu ich sugestywnego charakteru.
Głosy Sofii i Ellisa w angielskim tłumaczeniu również zostały zauważalnie skorygowane, prawdopodobnie z tego samego powodu; podczas gdy angielskie głosy innych postaci generalnie odpowiadają tonom oryginalnych japońskich aktorów głosowych, Sofia brzmi znacznie mniej sugestywnie, podczas gdy Ellis brzmi zauważalnie starzej.
Jednakże późniejsza wersja DOS-owa Toshinden wykorzystuje ten sam dźwięk, co japońska wersja PlayStation we wszystkich regionach, aczkolwiek nagrany w znacznie gorszej jakości niż w wersji PlayStation.
Doom Troopers: Mutant Chronicles
Doom Troopers: Mutant Chronicles to pełna akcji gra typu side-scrolling, wydana na konsolę Sega Genesis w 1995 roku. Opiera się na serii Mutant Chronicles, stołowej grze RPG science fiction, która zyskała popularność w latach 90. Ta gra zabrała graczy w ekscytującą podróż przez dystopijną przyszłość, pełną zmutowanych stworzeń i intensywnych bitew.
Jednym z najbardziej godnych uwagi aspektów Doom Troopers jest oprawa wizualna. Grafika była uważana za bardzo zaawansowaną jak na tamte czasy, ze szczegółowymi tłem i dobrze zaprojektowanymi ikonkami postaci. Sceneria rozciąga się od ciemnych, opuszczonych pustkowi po futurystyczne, przemysłowe miasta, tworząc zróżnicowany i wciągający świat. Gra oferuje także imponujące animacje podczas walki, co zwiększa ogólną intensywność rozgrywki.
Opowiadanie historii to kolejna mocna strona Doom Troopers. Gra podąża za dwójką bohaterów, Mitchem Hunterem i Maxem Steinerem, którzy poruszają się po rozdartym wojną świecie. W miarę postępów gracze odkrywają złowrogie plany Mrocznego Legionu, złej organizacji, która pragnie podbić planetę. Gra jest podzielona na wiele poziomów, każdy z własnymi, unikalnymi wyzwaniami i walkami z bossami. Dzięki temu gracze są zaangażowani i niecierpliwi, aby zobaczyć, co będzie dalej w rozwijającej się fabule.
Pod względem rozgrywki Doom Troopers oferuje połączenie akcji i strategii. Gracze muszą strategicznie używać swojej broni, granatów i specjalnych zdolności, aby pokonać wrogów i przejść kolejne poziomy. Gra wprowadza również system moralności, w którym gracze mogą wybrać, czy zabić, czy oszczędzić wrogów, wpływając na wynik gry. Dodaje to do rozgrywki warstwę złożoności i pozwala graczom bardziej zaangażować się w postacie i ich wybory.
Doom Troopers: Mutant Chronicles to wymagająca i wciągająca gra, która pozostaje kultowym klasykiem wśród graczy. Z powodzeniem łączy imponującą grafikę, wciągającą historię i strategiczną rozgrywkę, aby stworzyć niezapomniane wrażenia. Niezależnie od tego, czy jesteś fanem serii Mutant Chronicles, czy miłośnikiem gier akcji, Doom Troopers to pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika gier retro. Załóż więc zbroję i przygotuj się do walki z siłami ciemności w tej epickiej przygodzie science-fiction.
Duckman: The Graphic Adventures of a Private Dick
Duckman: The Graphic Adventures of a Private Dick, wydany w 1997 roku, to fascynujący dodatek do świata graficznych gier przygodowych, łączący humor, absurd i angażującą fabułę. Opracowana przez obecnie nieistniejące studio Accolade, gra ta jest oparta na animowanym serialu telewizyjnym o tej samej nazwie, który zyskał kultową rzeszę fanów za swój niekonwencjonalny dowcip i niekonwencjonalne postacie. Gracze wcielają się w płetwiaste stopy tytułowej postaci, Duckmana, pechowego prywatnego detektywa, którego niefortunne przygody często wplątują go w osobliwe tajemnice pełne ekscentrycznych postaci i dziwacznych okoliczności.
Jedną z wyróżniających się cech gry jest jej unikalny styl animacji, nawiązujący do charakterystycznej estetyki serialu telewizyjnego. Grafika to angażujące połączenie żywych kolorów i dziwacznych projektów postaci, skutecznie przenoszące graczy do chaotycznego świata Duckmana. Twórcy pomysłowo wpletli elementy komiksowe, które współgrają z niekonwencjonalnym humorem i satyryczną narracją serialu. Gdy gracze eksplorują różne środowiska — od zagraconego mieszkania Duckmana po podejrzane podziemia jego miasta — napotykają mnóstwo wizualnie urzekających scen, które wzmacniają wciągające wrażenia.
Mechanika rozgrywki koncentruje się wokół tradycyjnej eksploracji point-and-click, zapraszając graczy do interakcji z otoczeniem i angażowania się w dowcipne dialogi z szeregiem postaci. Gracze muszą rozwiązywać zagadki, aby przejść przez fabułę, często wymagając bystrego oka i błyskotliwego dowcipu, aby poruszać się po szalonych zwrotach akcji. Humor jest stale angażujący, oferując błyskotliwe jednolinijki i komediowe scenariusze, które odzwierciedlają ton serialu. Ten sprytny styl pisania oddaje istotę postaci Duckmana, cynicznego, dowcipnego detektywa, którego życie jest pełne turbulencji i absurdu.
Narracja Duckmana rozwija się poprzez epizodyczne przygody, z których każda oferuje własny zestaw wyzwań i zabawnych eskapad. Głosy aktorskie w grze, zaczerpnięte z serialu animowanego, dodają dodatkowej warstwy autentyczności, ponieważ oryginalna obsada użycza swoich talentów, aby ożywić postacie. Gracze nie tylko są świadkami interakcji Duckmana z jego rodziną i współpracownikami, ale także zostają uwikłani w sytuacje wywołujące śmiech, które pokazują charakterystyczne dla serii połączenie bezczelności i uroku.
Chociaż Duckman: The Graphic Adventures of a Private Dick może nie osiągnąć głównego nurtu uznania innych tytułów w tym gatunku, pozostaje cenioną relikwią dla tych, którzy doceniają jej unikalne połączenie humoru i przygody. Gra ucieleśnia ducha swojego materiału źródłowego, zapewniając angażujące doświadczenie zarówno fanom, jak i nowicjuszom. Jej status kultowy jest świadectwem trwałego wpływu, jaki ten ujmujący ptak wywarł zarówno na gry, jak i animację, zapewniając mu miejsce w sercach wielu osób.
Exo Squad
Exo Squad to gra wideo z 1995 roku wydana na konsolę Genesis, oparta na popularnym animowanym serialu telewizyjnym o tym samym tytule. Ta gra akcji typu side-scrolling, stworzona przez Appaloosa Interactive, stawia graczy w sytuacji Neo-Sapiens, genetycznie zmodyfikowanych superżołnierzy, walczących ze zbuntowaną Exo-Flotą.
Gra opowiada tę samą historię, co serial telewizyjny, osadzoną w odległej przyszłości, gdzie ludzkość skolonizowała wiele planet i stworzyła służalczą rasę Neo-Sapiens. Kiedy wybucha bunt Neo-Sapiens, gracze przejmują kontrolę nad J.T. Marsh, przywódca Exo-Squadu, walczący o odzyskanie kontroli nad Układem Słonecznym. Gra pozostaje wierna motywom akcji, przygody i intryg politycznych serialu, zapewniając wciągającą i wciągającą historię.
Jedną z najważniejszych cech Exo Squad jest unikalna mechanika rozgrywki. Gracze kontrolują różnorodne postacie, każdą z własnymi zdolnościami i bronią, pokonując poziomy pełne wyzwań platformowych i spotkań z wrogami. Gra zawiera także bitwy z bossami przeciwko potężnym Neo-Sapiens, co dodaje dodatkową warstwę wyzwań i emocji.
Grafika Exo Squad robi wrażenie, szczególnie jak na 16-bitową grę wydaną w 1995 roku. Postacie są bardzo szczegółowe, a środowiska zróżnicowane, od dystopijnych miast po obce krajobrazy. W grze pojawiają się także przerywniki filmowe wykorzystujące animowane kadry z serialu telewizyjnego, dzięki czemu mamy wrażenie prawdziwej adaptacji materiału źródłowego.
Pomimo swoich mocnych stron, Exo Squad po premierze nie zyskało uznania, na jakie zasługiwało. Trudność gry, zwiększając jej atrakcyjność dla niektórych graczy, mogła zniechęcić innych. Jednak dla fanów serialu lub tych, którzy szukają wyzwań i pełnych akcji wrażeń, Exo Squad to ukryty klejnot, w który zdecydowanie warto zagrać. Połączenie wciągającej fabuły, wyjątkowej rozgrywki i imponującej grafiki sprawia, że jest to wyjątkowy tytuł na konsoli Genesis i pozycja obowiązkowa dla fanów serialu.
Into the Void
Pod koniec lat 90. gra DOS o tematyce kosmicznej szturmem podbiła świat gier. Gra nosiła nazwę „Into the Void” i podbiła serca i umysły graczy dzięki wyjątkowej rozgrywce i wciągającej fabule. Wydana w 1997 roku gra została opracowana przez Playmates Interactive Entertainment i opublikowana przez SouthPeak Interactive. Została zaprojektowana zarówno z myślą o trybie dla pojedynczego gracza, jak i w trybie dla wielu graczy, dzięki czemu jest popularnym wyborem wśród graczy w każdym wieku.
Fabuła „Into the Void” koncentruje się wokół grupy astronautów, którzy wyruszają na misję zbadania odległych krańców naszej galaktyki. Gracze wcielają się w kapitana drużyny i muszą podejmować krytyczne decyzje, aby zapewnić bezpieczeństwo i powodzenie misji. Gra osadzona jest w futurystycznym wszechświecie, z oszałamiającą grafiką, która wyprzedzała swoje czasy. Dbałość o szczegóły w projekcie i grafice gry jest naprawdę niezwykła, co czyni ją wizualnie oszałamiającym doświadczeniem dla graczy.
Jedną z najbardziej unikalnych cech „Into the Void” była otwarta rozgrywka. W przeciwieństwie do innych gier tamtych czasów, nie miała liniowej fabuły i pozwalała graczom na dokonywanie wyborów, które miały wpływ na wynik gry. Ta funkcja dodała do gry warstwę głębi i powtarzalności, ponieważ gracze mogli wracać i podejmować różne decyzje, aby zobaczyć, jak rozwinie się historia. Dało to także graczom poczucie kontroli nad grą i sprawiło, że poczuli, że naprawdę uczestniczą w misji.
Rozgrywka w „Into the Void” była wymagająca, ale satysfakcjonująca. Gracze musieli zarządzać zasobami, podejmować strategiczne decyzje i poruszać się po kosmosie. Musieli także stawić czoła rozmaitym przeszkodom i wrogom, dodając rozgrywce dreszczyku emocji. Gra zawierała także różnorodne konfigurowalne statki i broń, dzięki czemu gracze mogli wybrać preferowany styl gry. Połączenie tych elementów stworzyło naprawdę wciągającą i uzależniającą rozgrywkę.
Oprócz wciągającej rozgrywki, „Into the Void” miało także wyjątkową ścieżkę dźwiękową. Muzyka doskonale uzupełniała grę, wzmacniając poczucie przygody i tajemniczości. Towarzyszyły mu także realistyczne efekty dźwiękowe, które potęgowały immersję. Ponadto w grze zastosowano dynamiczny system dialogów, w ramach którego gracze mogli wchodzić w interakcję z członkami swojej załogi i dokonywać wyborów, które miały wpływ na ich relacje i wynik rozgrywki.
Nawet po ponad dwudziestu latach „Into the Void” pozostaje ukochanym klasykiem wśród entuzjastów gier DOS. Wciągająca fabuła, otwarta rozgrywka i oszałamiająca grafika sprawiają, że jest to ponadczasowy klejnot. Wpływ gry nadal można dostrzec we współczesnych grach, co potwierdza jej trwały wpływ na świat gier. Dla tych, którzy nie mieli okazji poznać tego arcydzieła, „Into the Void” to zdecydowanie gra, w którą trzeba zagrać, która zabierze Cię w ekscytującą podróż w kosmos.
MDK: Mission Laguna Beach
MDK: Mission Laguna Beach, wydana w 1997 roku, stanowi unikalną mieszankę akcji i humoru, która oczarowała graczy w złotej erze gier na PC. Ten tytuł, opracowany przez Shiny Entertainment, jest kontynuacją oryginalnego MDK, który wprowadził graczy do dziwacznego, ale fascynującego wszechświata skupionego wokół wyczynów niekonwencjonalnego bohatera o imieniu Kurt. Osadzona na tle tętniących życiem i kapryśnych środowisk, gra łączy mechanikę platformową z elementami strzelania, wszystko to opakowane w angażującą narrację.
Sercem MDK jest jej protagonista, Kurt Hectic, mało prawdopodobny zbawca uzbrojony w szereg innowacyjnych broni. Gra wprowadza pomysłową funkcję rozgrywki znaną jako „Tryb snajperski”, umożliwiającą graczom przybliżanie przeciwników i oddawanie precyzyjnych strzałów. Ta mechanika nie tylko dodaje dodatkową warstwę strategii do spotkań, ale także pokazuje niekonwencjonalne poczucie humoru gry, gdy gracze poruszają się po surrealistycznych krajobrazach wypełnionych dziwacznymi wrogami. Eklektyczne projekty postaci i scenerii odzwierciedlają kreatywną wizję, która rzuca wyzwanie konwencjonalnym normom w świecie gier.
Mission Laguna Beach wyróżnia się kolorową grafiką, która była nowatorska jak na tamte czasy. Żywe krajobrazy i dziwaczne projekty postaci tworzą wciągające doświadczenie, wciągając graczy w fantastyczne środowisko, które jest równie atrakcyjne wizualnie, co zabawne. Każdy poziom jest pieczołowicie wykonany, a wyzwania platformowe i pomysłowe projekty wrogów zapewniają świeży zwrot akcji w tradycyjnej rozgrywce przygodowej. Te pieczołowicie zaprojektowane przestrzenie zapewniają, że gracze pozostają zaangażowani podczas eksploracji osobliwych światów, przez które musi przemierzyć Kurt.
Projekt dźwiękowy gry uzupełnia jej styl wizualny, oferując kapryśną ścieżkę dźwiękową, która wzmacnia ogólną atmosferę. Ta żywa ścieżka dźwiękowa doskonale oddaje istotę przygód Kurta, podkreślając momenty napięcia, a jednocześnie dodając zabawnego polotu podczas lżejszych segmentów. Aktorstwo głosowe również przyczynia się do humoru, z zapadającymi w pamięć jednowersowymi tekstami i zabawnymi interakcjami postaci, które nadają narracji głębi i uroku.
Pomimo początkowego sukcesu, MDK: Mission Laguna Beach często żyje w cieniu innych godnych uwagi tytułów z końca lat 90. Jednak jego unikalna mechanika rozgrywki i ekscentryczna fabuła nadal znajdują oddźwięk u oddanej bazy fanów. Gracze, którzy rozkoszują się innowacyjnymi doświadczeniami w grach, które przekraczają granice i przyjmują oryginalność, często czują się przyciągani z powrotem do tego ukrytego klejnotu. Ostatecznie, MDK: Mission Laguna Beach pozostaje świadectwem czasów, w których kreatywność i zabawa harmonijnie przeplatały się w sferze cyfrowej, tworząc niszę, która nadal inspiruje zarówno twórców gier, jak i graczy.
Powerslave
Powerslave to zabawna i innowacyjna strzelanka pierwszoosobowa, której świetna grafika i projekty poziomów są niestety przyćmione przez poważne problemy z interfejsem i błędy (które są prawdopodobnie związane z faktem, że gra została przekonwertowana na PC z oryginalnej wersji na PlayStation).
Założenie jest całkiem obiecujące i odbiega od schematu "zastrzel kosmitów, uratuj Ziemię", stosowanego w większości pierwszoosobowych strzelanek. Gracz wciela się w specjalistę od tajnych operacji, który został przeniesiony do egipskiego miasta Karnak, aby dowiedzieć się, kto lub co odizolowało miasto od reszty świata. Jedyne informacje, jakie posiadasz, pochodzą od jednego z mieszkańców, któremu udało się uciec: przed śmiercią powiedział, że ktoś najechał miasto, ukradł mumię faraona Ramzesa i próbuje przywrócić go do życia. Intruzi również balsamują i mumifikują żywych mieszkańców wioski, aby utrzymać populację w spokoju. . . .
Jak na strzelankę 3D, Powerslave oferuje kilka miłych zwrotów akcji. Podobnie jak w przypadku Strife'a, niektóre obszary są niedostępne, chyba że popchniesz przedmioty, co otwiera nowe drzwi lub pozwala przeskoczyć przez ścianę. Ponieważ jest kilka miejsc, w których trzeba wykonać kilka precyzyjnych skoków, włączenie perspektywy trzeciej osoby może być bardzo pomocne w obliczaniu skoków. Oprócz prawdziwych broni, takich jak karabin maszynowy M-60, granaty ręczne i miotacz ognia, możesz również korzystać z magicznych przedmiotów, które czynią cię niepokonanym i uzupełniają twój licznik życia. Te magiczne przedmioty dodają głębi do rozgrywki, ponieważ musisz zdecydować, czego i kiedy użyć, nie wspominając o zebraniu wystarczającej ilości "magicznej esencji", która pozwoli Ci uwolnić potężne zaklęcia podobne do Shadowcastera.
Tryb treningowy pozwala przyzwyczaić się do interfejsu i różnych poleceń bez obawy o wrogów. Powerslave charakteryzuje się również doskonałą grafiką, która znacznie przewyższa zwykłe klony Quake'a. Wrogowie mają ładne tekstury i cieniowanie, a pikselacja jest minimalna. Zwłaszcza poziom z gigantycznym Sfinksem wywołuje niemal ten sam efekt, co ostatni poziom w pierwszej grze Tomb Raider.
Przy wszystkich swoich zaletach, Powerslave ma kilka rażących wad, które nie pozwalają mu być konkurentem Quake'a. Prawdopodobnie najbardziej irytująca jest okropna funkcja zapisywania gry, która zdradza jej pochodzenie z PlayStation. Zamiast możliwości zapisania gry w dowolnym momencie gry, musisz nazwać nową grę i zapisać ją w określonych punktach każdego poziomu; Twój postęp jest automatycznie zapisywany na końcu poziomu. Oznacza to, że jeśli wczytasz zapisaną grę, będziesz musiał zacząć od początku poziomu, niezależnie od tego, jak daleko zaszedłeś w nim podczas ostatniej rozgrywki. Dwa inne niewybaczalne pominięcia w grze to kompletny brak wsparcia dla joysticka lub gamepada (tak, jest klawiatura lub nie), oraz brak przycisku "zawsze uciekaj", który jest powszechną cechą w większości pierwszoosobowych strzelanek. Przewijanie jest również boleśnie powolne, a bronie (których jest tylko siedem) są dość prozaiczne.
Jednak Powerslave dzięki solidnemu projektowi poziomów, ciekawej fabule i elementom logicznym (choć głównie z gatunku "jak dostać się z punktu A do B") stanowi odświeżającą odskocznię od licznych klonów Quake'a. Jeśli nie znosisz strzelanek pierwszoosobowych w ogóle, nie ma tu nic, co mogłoby zmienić twoje zdanie. Jednak dla fanów gatunku, Powerslave jest jak najbardziej godny polecenia.
Nieoficjalny patch DeHackerZnajdziesz w pliku do pobrania nieoficjalny patch autorstwa -=CHE@TER=-, który sprawia, że gra staje się o wiele przyjemniejsza, możesz przeczytać wszystkie szczegóły na stronie angielskiego mirrora.
