Positron is een sci-fi arcadespel dat in 1983 door de British Broadcasting Corporation (BBC) werd uitgebracht voor hun thuiscomputersysteem, de BBC Micro. Dit spel, ontwikkeld door Psion Software, werd snel populair onder gamers vanwege de unieke gameplay en verbluffende graphics. Positron speelt zich af in het jaar 2106, waar spelers de rol aannemen van een ruimtevaartuigpiloot die door een vijandig, door buitenaards geteisterd sterrenstelsel vecht.
Het spel begint met spelers die hun ruimteschip door een doolhof van verraderlijke tunnels navigeren en botsingen met vijandelijke schepen en obstakels vermijden. Het ruimteschip is uitgerust met zowel een laser als een schild, die spelers strategisch moeten gebruiken om vijanden te verslaan en de intense ruimtegevechten te overleven. Naarmate spelers door de levels komen, komen ze steeds meer uitdagende vijanden en obstakels tegen, waardoor ze te allen tijde scherp blijven.
Een van de hoogtepunten van Positron is het gebruik van vectorafbeeldingen, dat ten tijde van de release als baanbrekend werd beschouwd. De scherpe en levendige graphics, gecombineerd met de snelle en meeslepende gameplay van de game, zorgen voor een onvergetelijke game-ervaring. De game bevat ook een elektronische soundtrack, wat bijdraagt aan het algehele futuristische gevoel van de game.
Een uniek aspect van Positron is het gebruik van zwaartekrachtputten, waar spelers doorheen moeten navigeren om hun bestemming te bereiken. Deze zwaartekrachtbronnen kunnen het ruimteschip naar zich toe trekken of wegduwen, wat een extra moeilijkheidsgraad aan de gameplay toevoegt. Spelers moeten hun bewegingen zorgvuldig plannen en hun reflexen gebruiken om met succes door deze zwaartekrachtputten te navigeren.
Positron biedt ook een modus voor twee spelers, waarin vrienden tegen elkaar kunnen strijden in een split-screen-formaat. Deze modus voegt een competitief element toe aan het spel, waardoor het nog aantrekkelijker wordt voor spelers. Met soepele bediening en realistische fysica werd Positron beschouwd als een van de beste arcadespellen voor de BBC Micro, en kreeg het veel lovende kritieken en een loyale fanbase.
Naast de gameplay en graphics werd Positron ook geprezen om zijn hoge moeilijkheidsgraad en uitdagende levels. Spelers moesten voortdurend hun strategieën aanpassen om de dodelijke obstakels en vijanden te overleven, waardoor het een echt verslavend spel werd. Zelfs vandaag de dag wordt Positron herinnerd als een van de meest iconische games voor de BBC Micro, die de weg vrijmaakt voor toekomstige sciencefiction-arcadegames.
Predator verscheen in 1988 op de Commodore 64, meeliftend op de hype rond de film uit 1987. Ocean Software verzorgde de thuisversie met als doel een stoere, filmische vechtgame te leveren die meer aanvoelde als een jacht dan als een ontspannen wandeling. Vanaf het begin is het uitgangspunt duidelijk: je bent de gevreesde junglejager, die bewegingen besluipt, schoten afvuurt en zich een weg baant door steeds grotere bedreigingen. Nog voordat het eerste vuurgevecht voorbij is, laat de game zijn temperament zien met een hoog tempo en een constant gevoel van gevaar.
De gameplay ontvouwt zich in een side-scrolling, actievolle stijl die platformactie combineert met hectisch schieten. Je personage beweegt zich door een reeks jungle-achtige levels, waar zichtbaarheid cruciaal kan zijn en positionering allesbepalend is. Vijanden verschijnen vanuit verschillende hoeken, sommige stormen naar voren als linebackers, anderen blijven op afstand waar onzorgvuldig richten grote gevolgen heeft. Wapenvuur en positionering wisselen elkaar af; Soms win je door rake salvo's te landen, andere keren overleef je door afstand te houden, projectielen te ontwijken en het terrein te gebruiken om de vijandelijke vaart te breken.
De graphics neigen naar grove sprites en herkenbare silhouetten, waardoor de chaos er verrassend georganiseerd uitziet. Achtergronddetails suggereren vegetatie en een sfeer van hittegolven zonder het speelveld te overweldigen, een verstandige keuze voor een 8-bit systeem. De animaties zijn vlot genoeg om impacts overtuigend te maken, terwijl vijanden hun nadering aankondigen met duidelijke bewegingspatronen. Het geluidsontwerp vult de actie aan met energieke effecten en een soundtrack die de vaart erin houdt, zelfs wanneer het scherm een chaotische storm van schoten en spetters wordt.
De moeilijkheidsgraad is het meest opvallende kenmerk. De rondes worden snel spannender en herstel is zelden direct, dus elk level beloont discipline net zozeer als agressie. Je leert door herhaalde pogingen, waarbij je de routes van de vijanden en de timing van veiligere sprongen onthoudt. Vooral de baasgevechten stellen je reflexen op de proef, waardoor je moet kiezen tussen actief blijven en op openingen wachten.
In bredere zin vangt deze Predator-adaptatie de geest van de arcade-brutaliteit die veel filmadaptaties uit die tijd kenmerkte, maar met een scherpere nadruk op het gevechtsritme. De erfenis leeft voort in de manier waarop het nog steeds wordt besproken door fans die zich de uitdaging en de voldoening herinneren van het eindelijk uitspelen van een level. Het is meer dan een snelle manier om geld te verdienen; het blijft een memorabel stukje actie uit de late jaren 80 op de thuiscomputer, waar overleven afhing van koel blijven terwijl de jungle op de loer lag.
Pro Golf, uitgebracht in 1988, was een baanbrekend sportsimulatiespel voor de Commodore 64. Dit spel, ontwikkeld door Electronic Arts, stelde spelers in staat de sensatie van een professionele golfer te ervaren vanuit het comfort van hun eigen huis.
Een van de opvallende kenmerken van Pro Golf was de realistische gameplay. De ontwikkelaars hebben hun uiterste best gedaan om de ervaring van het golfen nauwkeurig na te bootsen, van de fysica van de bal tot de verschillende terreinen van elke baan. Deze aandacht voor detail maakte de game zowel uitdagend als meeslepend. Spelers moesten hun swings en schoten zorgvuldig overwegen, rekening houdend met factoren zoals wind, helling en ruw terrein.
Maar Pro Golf ging niet alleen over het zwaaien met een club. Het bood ook een unieke carrièremodus, waarmee spelers hun eigen aangepaste golfer konden creëren en aan toernooien over de hele wereld konden deelnemen. Naarmate de speler vorderde in het spel, konden ze geld verdienen en hun uitrusting upgraden om hun vaardigheden te verbeteren. Dit voegde een laag diepte toe aan het spel, waardoor het meer werd dan alleen een simpele sportsimulatie.
De game bevatte voor die tijd ook verbluffende graphics. De banen waren prachtig weergegeven met weelderig groen, gedetailleerde bunkers en zelfs bewegende waterhindernissen. De aandacht voor detail strekte zich ook uit tot de spelers, waarbij hun bewegingen en schommelingen er opmerkelijk echt uitzagen. De soundtrack, hoewel minimaal, droeg bij aan de meeslepende ervaring met zijn vrolijke en jazzy deuntjes.
Een van de meest indrukwekkende kenmerken van Pro Golf was de multiplayer-modus. Spelers konden het opnemen tegen hun vrienden in onderlinge wedstrijden, wat een concurrentievoordeel aan het spel toevoegde. Dit was vooral spannend voor golfliefhebbers die nu hun vrienden konden uitdagen zonder hun huis te hoeven verlaten.
Pro Golf viel ook op door zijn ruime keuze aan banen. Van het iconische Pebble Beach tot het historische St. Andrews, spelers konden enkele van de beroemdste golfbanen ter wereld ervaren. Elke cursus had zijn eigen unieke uitdagingen en bood een andere ervaring, waardoor de gameplay fris en spannend bleef.
In 1986 publiceert Robico Software Project Thesius: Rick Hanson 2 op BBC Micro. Dit avonturenspel, ook uitgebracht op Electron, is abandonware en speelt zich af in interactieve, spionage en hedendaagse fictie.
In 1986 verwelkomde de Commodore 64 een titel die zich wist te onderscheiden tussen de arcade-imitaties en budgetgames. Psycastria kwam met een explosie van kleur en een mentaliteit die stevig geworteld was in exploratie in plaats van overwinning. De protagonist dwaalt door spookachtige schermen en vloeiende gangen, een avonturier die op zoek is naar rollen met inzichten terwijl hij gevaren ontwijkt. De presentatie ruilt gepolijstheid in voor persoonlijkheid en biedt spelers een levendig droomlandschap waar abstracte vormen evenzeer obstakels als bondgenoten zijn.
De gameplay combineert puzzelhints met actie-uitbarstingen, waardoor zorgvuldige planning vereist is terwijl je je een weg baant door doolhofachtige kamers. De joystick wordt een toverstaf waarmee je tussen dimensies kunt bewegen, de zwaartekracht kunt vertragen, muren kunt veranderen en verborgen schakelaars kunt onthullen. Vijanden verschijnen in oogverblindende zwermen, maar hun patronen verzetten zich tegen brute kracht; succes hangt af van timing, positionering en een beetje geluk. Het levelontwerp voelt aan als een levende kaart, die zich over schermen uitbreidt met slimme variaties op klassieke platformclichés en verrassende diagonalen die de geest scherp houden.
De beelden flirten met psychedelische abstractie in plaats van realisme, waarbij microkosmos baadt in felle kleuren en verschuivende paletten die doen denken aan een droom getekend door een gitarist met een spuitbus verf. Sprites glinsteren van energie en flikkeren in samengestelde vormen die power-ups of portalen aanduiden. Het geluidsontwerp, hoewel gebonden aan de beperkingen van die tijd, is verrassend goed; arpeggio's en holle percussie creëren een mysterieuze sfeer, terwijl melodische bliepjes op gevaar wijzen. Het voelt alsof je luistert naar een koppige wind door een neonkleurige gang.
De ontvangst binnen de vroege computergemeenschappen was eerder stille bewondering dan verkoopcijfers, waardoor Psycastria een cultgame werd waarover gefluisterd werd op bulletinboards en in fanzines. Spelers prezen de game om zijn gedurfde uiterlijk en de manier waarop het nieuwsgierigheid beloonde, zelfs wanneer de moeilijkheidsgraad de spelers tot het uiterste dreef. Critici merkten de compacte vormgeving, het slimme hergebruik van elementen en het gevoel op dat deze titel begreep wat een platformgame zo memorabel maakt, zelfs nadat de cartridge weer in de wachtstand is gezet. Het blijft een gedenkwaardig artefact.
Psycastria belichaamt een moment waarop onafhankelijk experimenteren kon floreren binnen een starre machine. Het nodigt spelers uit om de conventionele vormgeving te negeren en zich te verdiepen in een vloeiend, muzikaal labyrint waar elk level aanvoelt als een bewegend schilderij. De game daagt geduld uit, beloont observatievermogen en laat een spoor van kleur achter op het netvlies nadat het scherm is vervaagd. Voor liefhebbers van vintage games blijft dit eigenzinnige avontuur een reden om te herinneren hoe het 8-bit tijdperk verwondering kon opwekken zonder spektakel.
In de gamingwereld zijn er bepaalde titels die de tand des tijds doorstaan en zelfs tientallen jaren na hun eerste release geliefd blijven bij spelers. Een voorbeeld van zo'n game is Psycastria 2, een klassieke 2D-platformgame die in 1989 werd uitgebracht voor de Electron-computer. Dit spel, ontwikkeld door Bug-Byte Software, blijft gamers boeien met zijn unieke gameplay, uitdagende levels en charmante retro-graphics.
Psycastria 2 speelt zich af in een futuristische wereld en volgt de avonturen van een kleine, groene alien genaamd Pogo terwijl hij zich een weg baant door acht kosmische niveaus om de kwaadaardige Psycastro te verslaan. Gewapend met zijn vertrouwde straalgeweer moet Pogo door verschillende obstakels en vijanden navigeren en onderweg power-ups en bonussen verzamelen. Het eenvoudige maar verslavende uitgangspunt van het spel houdt spelers al meer dan drie decennia verslaafd.
Een van de meest opvallende aspecten van Psycastria 2 is de kenmerkende kunststijl. Met levendige kleuren en gedetailleerde pixelafbeeldingen heeft de game een nostalgische charme die goede herinneringen oproept aan gamen uit de jaren 80. De levendige en gevarieerde omgevingen, van weelderige jungles tot ijskoude grotten, zorgen voor een visueel stimulerende ervaring. De aandacht voor detail in de ontwerpen van de personages en de vijanden draagt ook bij aan de algehele aantrekkingskracht van de game.
Maar Psycastria 2 gaat niet alleen over de verbluffende beelden, het beschikt ook over een indrukwekkende soundtrack. De iconische chiptune-muziek van de game vormt een perfecte aanvulling op de gameplay en zet de toon voor elk niveau. Van de vrolijke, snelle nummers tot de angstaanjagende, spannende nummers: de muziek tilt de algehele game-ervaring naar een hoger niveau. De pakkende melodieën zorgen ervoor dat spelers meeneuriën terwijl ze werken om de melkweg te redden.
Zoals bij elke klassieke platformgame is Psycastria 2 niet zonder uitdagingen. De moeilijkheidsgraad van het spel neemt met elk niveau toe, waardoor spelers een bevredigend steile leercurve krijgen. De verscheidenheid aan vijanden en obstakels, evenals de steeds veranderende lay-out van elk niveau, houden de gameplay fris en boeiend. Maar wees niet bang, want spelers hebben een onbeperkt aantal levens, waardoor ze kunnen blijven spelen totdat ze elk niveau onder de knie hebben.
Ondanks dat Psycastria 2 meer dan 30 jaar geleden werd uitgebracht, heeft het nog steeds een sterke schare fans. Het is zelfs opnieuw gemaakt en opnieuw uitgebracht op moderne platforms, wat de tijdloosheid ervan bewijst. De unieke kenmerken van de game, waaronder de mogelijkheid om als verschillende personages te spelen en speciale vaardigheden te gebruiken, zorgen ervoor dat de game zich onderscheidt van andere platformgames van zijn tijd. Psycastria 2 blijft een bewijs van de blijvende aantrekkingskracht van klassiek gamen.
Pyramid of Doom is een klassiek videospel, uitgebracht in 1984 voor de Commodore 64. Ontwikkeld door Blue Ribbon Software en uitgegeven door Sierra On-Line, veroverde dit spel de harten en verbeeldingskracht van gamers overal ter wereld met zijn meeslepende gameplay en verbluffende graphics.
Pyramid of Doom speelt zich af in het oude Egypte en volgt de reis van een avonturier terwijl ze de verraderlijke graven van de piramide trotseren op zoek naar schatten en rijkdommen. De game heeft een isometrische 3D-weergave, waardoor spelers de piramide vanuit een uniek perspectief kunnen verkennen. Dit was voor die tijd een belangrijke technologische prestatie en voegde een extra laag diepte toe aan de gameplay.
Spelers moeten door een reeks puzzels en vallen navigeren, waarbij ze hun kritische denkvaardigheden en behendigheid moeten gebruiken om door het spel te komen. Van puntige vloeren en bewegende muren tot verborgen doorgangen en eeuwenoude vloeken: elk niveau van de piramide is gevuld met gevaar en verwondering. Elke kamer biedt spelers een nieuwe uitdaging die ze moeten overwinnen, wat zorgt voor een eindeloos boeiende ervaring.
Een van de opvallende kenmerken van Pyramid of Doom is het geavanceerde AI-systeem. De vijanden in dit spel zijn niet alleen hersenloze bots, maar bezitten uniek gedrag en patronen. Dit voegt een element van onvoorspelbaarheid toe aan het spel, waardoor elke ontmoeting met een vijand een spannende ervaring wordt. Spelers moeten hun hulpbronnen ook zorgvuldig beheren, aangezien er tijdens het spel een beperkt aantal wapens en gezondheidsdrankjes beschikbaar zijn.
De graphics in Pyramid of Doom waren baanbrekend voor die tijd, met gedetailleerde omgevingen en vloeiende animaties die de piramide tot leven brachten. Van de flikkerende fakkels in donkere gangen tot de iconische gouden sarcofaag in het hart van de piramide: elk aspect van het spel is zorgvuldig ontworpen om een meeslepende en boeiende wereld te creëren die spelers kunnen verkennen.
Speciale vermelding verdient ook de soundtrack van Pyramid of Doom, met zijn pakkende en sfeervolle deuntjes die bijdragen aan de algehele ervaring. De geluidseffecten, waaronder de bevredigende 'plof' van een zwaard dat een vijand raakt en de huiveringwekkende echo's van vallende rotsen, droegen verder bij aan het meeslepende karakter van het spel.
Pyramid of Doom kreeg lovende kritieken bij de release en wordt nog steeds beschouwd als een van de beste games voor de Commodore 64. De uitdagende gameplay, verbluffende graphics en innovatieve AI-systeem hebben zijn plaats als tijdloze klassieker bevestigd. Zelfs vandaag de dag blijft het een speciale plaats innemen in de harten van retro-gamers en is het een bewijs van de vindingrijkheid en creativiteit van de ontwikkelaars erachter.
Quest, uitgebracht in 1988, is een op tekst gebaseerd avonturenspel, ontworpen voor de BBC Micro-computers door George Bodley-Scott. Het is ontwikkeld en uitgegeven door Acornsoft, een bedrijf dat bekend staat om het maken van educatieve en entertainmentsoftware voor de BBC Micro.
In Quest kruipen spelers in de huid van een jonge avonturier op zoek naar een verborgen schat in een fantasiewereld. Het spel begint met spelers die hun personage creëren, hun naam, geslacht en karaktereigenschappen zoals kracht, intelligentie en geluk kiezen. Deze attributen spelen een rol tijdens het spel en beïnvloeden het vermogen van de speler om te slagen in zijn zoektocht.
De interface van het spel is eenvoudig en gestroomlijnd, met basiscommando's zoals 'kijken', 'onderzoeken' en 'oppakken' die worden gebruikt om te communiceren met de omgeving en objecten van het spel. De game beschikt ook over een kaartsysteem waarmee spelers gemakkelijk door de gamewereld kunnen navigeren. Dit was destijds een revolutionaire functie, aangezien de meeste op tekst gebaseerde avonturenspellen geen kaartsysteem hadden.
Een van de meest unieke aspecten van Quest is het openwereldconcept. In tegenstelling tot andere op tekst gebaseerde avonturenspellen volgt Quest geen lineaire verhaallijn. In plaats daarvan zijn spelers vrij om de gamewereld in hun eigen tempo te verkennen, puzzels op te lossen en verborgen geheimen te ontdekken. Dit voegde een niveau van opwinding en onvoorspelbaarheid toe aan het spel, waardoor het opviel tussen andere spellen van zijn tijd.
Quest staat ook bekend om zijn uitdagende puzzels en raadsels, waarbij spelers creatief moeten nadenken en de eigenschappen van hun personage verstandig moeten gebruiken. De moeilijkheidsgraad van het spel kan worden aangepast aan spelers met verschillende niveaus, waardoor het voor een breed scala aan spelers toegankelijk wordt.
Een ander opvallend kenmerk van Quest is de rijke en meeslepende verhalen. Het verhaal van de game is goed gemaakt en boeiend, waardoor spelers de fantasiewereld worden binnengetrokken en ze het gevoel krijgen dat ze deel uitmaken van het verhaal. De game heeft ook meerdere eindes, afhankelijk van de keuzes die spelers tijdens hun zoektocht maken, wat de herspeelwaarde aan het spel toevoegt.
Ransack is een klassiek computerspel dat in 1987 werd uitgebracht voor de Commodore 64. Dit spel, ontwikkeld door Spectrum Holobyte, werd snel populair onder gamers van alle leeftijden. De game is een side-scrolling actie-avontuur, met elementen van puzzels oplossen en verkennen. Het heeft een unieke gameplay en verhaallijn, waardoor het zich onderscheidt van andere games uit zijn tijd.
De game speelt zich af in het jaar 2019, in een dystopische wereld die wordt geregeerd door een kwaadaardige organisatie die bekend staat als de Nostromo Corporation. De speler neemt de rol aan van een personage genaamd Max Jones, een voormalige Nostromo-medewerker die zich tegen het bedrijf keerde nadat hij hun corrupte praktijken ontdekte. De missie van Max is om het bedrijf omver te werpen en de vrede en gerechtigheid in de wereld te herstellen.
De gameplay van Ransack is verdeeld in twee delen: de platformerniveaus en de avontuurniveaus. In de platformlevels moet Max door verschillende obstakels en vijanden navigeren om het einddoel te bereiken. De avontuurniveaus vereisen daarentegen dat de speler puzzels oplost en items verzamelt om verder te komen in het spel. Deze mix van actie en puzzels houdt de gameplay interessant en uitdagend.
Een van de unieke kenmerken van Ransack is de mogelijkheid om tijdens het spel gadgets en wapens te verwerven. Deze gadgets, zoals jetpacks en onzichtbaarheidsmantels, helpen Max bij zijn zoektocht om de Nostromo Corporation te verslaan. De game heeft ook een verscheidenheid aan vijanden, elk met hun eigen sterke en zwakke punten. Dit voegt een strategisch element toe aan het spel, omdat de speler de juiste wapens moet kiezen om verschillende soorten vijanden te verslaan.
De graphics en muziek van Ransack waren voor die tijd van topklasse. De game benutte het volledige potentieel van de grafische en geluidsmogelijkheden van de Commodore 64, waardoor spelers een meeslepende game-ervaring kregen. De levels waren goed ontworpen en gevarieerd, van de donkere en groezelige straten van de stad tot de futuristische werking van de Nostromo Corporation.
Ransack ontving positieve recensies van zowel critici als gamers. Velen prezen de game vanwege de boeiende gameplay en uitdagende puzzels. Ook kende het spel verschillende moeilijkheidsgraden, waardoor het geschikt is voor zowel beginnende als ervaren gamers. Het succes van Ransack leidde tot een vervolg, getiteld 'Ransack and the Temple of Time', dat in 1990 werd uitgebracht.
Ravage is een klassiek spel dat in 1985 werd uitgebracht voor de BBC Micro-computer en al snel een favoriet bij fans werd onder gamers. Dit avonturenspel, ontwikkeld door Red Shift Ltd, neemt spelers mee op een spannende reis door een verlaten ruimteschip. Met zijn gedetailleerde graphics en boeiende gameplay veroverde Ravage de harten van spelers en blijft het een speciale plaats innemen in de geschiedenis van vintage gaming.
Het spel begint met een noodoproep van een ruimteschip en de missie van de speler is om te onderzoeken en uit te vinden wat er met de bemanning is gebeurd. Als hoofdrolspeler verken je het verlaten schip en ontdek je aanwijzingen terwijl je vallen ontwijkt en puzzels oplost. De gameplay is een perfecte balans tussen verkenning, puzzels oplossen en actie en biedt een gevarieerde ervaring die spelers op het puntje van hun stoel houdt.
Een van de meest opvallende kenmerken van Ravage zijn de verbluffende graphics. De game maakt volledig gebruik van de mogelijkheden van de BBC Micro en creëert een gedetailleerde en meeslepende omgeving. Van de donkere en griezelige gangen tot de flikkerende lichten en griezelige geluidseffecten, elk aspect van het spel trekt spelers naar de post-apocalyptische wereld. De aandacht voor detail is indrukwekkend en draagt bij aan de algehele sfeer van het spel, waardoor het een werkelijk boeiende ervaring wordt.
Een ander hoogtepunt van Ravage is de uitdagende gameplay. De puzzels zijn goed gemaakt en vereisen dat spelers buiten de gebaande paden denken om verder te komen. De game introduceert ook elementen van strategie en hulpbronnenbeheer, aangezien spelers hun bewegingen zorgvuldig moeten plannen om te overleven en hun missie te voltooien. Het tempo van het spel houdt spelers betrokken, met een geleidelijke toename van de moeilijkheidsgraad die nooit overweldigend aanvoelt.
Ravage valt ook op door zijn unieke verhaal. Het verhaal van de game ontvouwt zich via verschillende documenten, audiologboeken en berichten verspreid over het ruimteschip. Terwijl spelers de gebeurtenissen die tot de ondergang van het schip hebben geleid, in kaart brengen, raken ze betrokken bij de uitkomst, wat een emotionele diepgang aan het spel toevoegt. De aandacht voor het opbouwen van een wereld is bewonderenswaardig, waardoor een geloofwaardig en meeslepend sciencefiction-universum ontstaat.
Om de herspeelwaarde te vergroten, biedt Ravage meerdere eindes op basis van de keuzes en prestaties van de speler. Dit moedigt spelers aan om verschillende paden te verkennen en te proberen het beste resultaat te bereiken, wat bijdraagt aan de levensduur van het spel. Bovendien heeft de game een highscore-systeem, waarbij spelers met hun vrienden kunnen strijden om de eerste plaats, wat een competitief element aan de gameplay toevoegt.