Gry stworzone przez Nihon Create
Oferujemy listę firm, które tworzyły gry abandonware.
Wybierz firmę, aby zobaczyć jej gry.
Aby ułatwić wyszukiwanie, użyj paginacji według liter lub cyfr.
3x3 Eyes: Kyūsei Kōshu
3x3 Eyes: Kyūsei Kōshu, wydany w 1995 roku na system Windows 3.x, pozostaje mało znaną odsłoną długoletniej serii 3x3 Eyes. Oparty na uniwersum mangi i anime Yuzo Takady, tytuł stanowił próbę przeniesienia połączenia mistycyzmu, demonów i miejskiego zgiełku serii do formy gry komputerowej. W czasach, gdy gry na system Windows 3.x dopiero kształtowały swoją tożsamość, Kyūsei Kōshu stał się ciekawostką dla fanów poszukujących cyfrowego rozwinięcia mitu. Jego dystrybucja była skromna, głównie na rynkach japońskich i w sklepach stacjonarnych, a nie wśród szerokiej publiczności międzynarodowej.
Gra łączy mechanikę przygodową z lekkimi elementami RPG. Gracze poruszają się po ekranach map, rozwiązują zagadki środowiskowe i angażują się w dialogowe spotkania z postaciami zaczerpniętymi z serii. Zarządzanie ekwipunkiem i zadania związane z talizmanami stanowią smukłą, RPG-ową oś, a narracja rozwija się poprzez statyczne sceny i okna tekstowe, które napędzają fabułę. Walka, jeśli w ogóle się pojawia, skłania się raczej ku starciom sterowanym menu niż akcji w czasie rzeczywistym, co nawiązuje do wielu licencji z połowy lat 90., które przedkładały narrację i atmosferę nad nerwowe odruchy.
Wizualnie Kyūsei Kōshu oddaje dwuwymiarową wrażliwość tamtej epoki: postacie oparte na sprite'ach przesuwają się po ilustrowanych, kafelkowych tłach, a ogólna prezentacja kładzie nacisk na nastrój, a nie na ekstrawaganckie widowisko audiowizualne. Interfejs użytkownika opiera się na oknach i sterowaniu myszką, wspierany przez prosty system ekwipunku i dialogów. Oprawa dźwiękowa opiera się na muzyce MIDI i zdigitalizowanych efektach dźwiękowych, tworząc okultystyczny pejzaż dźwiękowy, który odzwierciedla nadprzyrodzone środowisko materiału źródłowego. Wygląd i wrażenia wizualne odzwierciedlają moment przejściowy w grach komputerowych, kiedy ambicje multimedialne zaczęły wyprzedzać sprzęt, tworząc dynamiczne, ale skromnie skalowane produkcje.
Szczegóły rozwoju gry pozostają nieuchwytne, co wzbogaca aurę tajemniczości gry. Kyūsei Kōshu pojawił się w czasach, gdy wydawcy eksperymentowali z crossoverami anime i mangi na PC, często wydając limitowane nakłady, które szybko znikały z półek. Ówczesne mainstreamowe dziennikarstwo gamingowe poświęcało jedynie pobieżną uwagę, pozostawiając po sobie jedynie nikły ślad dla kolekcjonerów i historyków. Wśród entuzjastów 3x3 Eyes i wczesnych gier na Windows, gra jest pamiętana bardziej ze względu na śmiałe powiązania licencyjne i niszowy urok niż zaawansowanie techniczne czy masową popularność.
Dziś tytuł ten jest kolekcjonerskim przypisem w annałach japońskich powiązań medialnych na PC. Ilustruje on krótki moment, w którym uniwersum 3x3 Eyes przeniknęło do gier komputerowych, zapowiadając bardziej ambitne projekty multimedialne, które miały pojawić się później w tej dekadzie. Dla miłośników gier retro, Kyūsei Kōshu oferuje wgląd w filozofię projektowania systemu Windows z połowy lat 90.: przełożenie klimatu mangi na interaktywne łamigłówki i dialogi, zamiast oferowania przebojowej, pełnej akcji rozgrywki, stanowi migoczącą, choć niedocenianą ciekawostkę zarówno dla fanów, jak i historyków.
3x3 Eyes: Kyūsei Kōshu S
3x3 Eyes: Kyūsei Kōshu S, znana również jako 3x3 Eyes: The Return of the Divine Demon, to gra RPG opracowana i opublikowana przez firmę SEGA dla SEGA Saturn w 1996 roku. Oparta na popularnej serii mangi i anime autorstwa Yuzo Takady, gra opowiada historię Pai, potężnego nieśmiertelnego demona, i Yakumo, młodego mężczyzny, który zostaje jej niechętnym „Wu” lub ochroniarzem. Gra jest kontynuacją poprzedniej gry 3x3 Eyes na silniku PC i oferuje graczom szansę na poznanie świata 3x3 Eyes po raz pierwszy w całkowicie trójwymiarowym środowisku.
Gra rozpoczyna się od podsumowania oryginalnej historii, w której Pai szuka swojego zaginionego ojca, archeologa, na którego ciąży klątwa boskiego demona Takuhi. Yakumo, która zginęła, chroniąc Pai w pierwszej grze, zostaje wskrzeszona jako jej Wu i musi nadal pomagać jej w podróży. Akcja rozgrywa się głównie w Japonii, ale obejmuje także lokacje na całym świecie, w tym w Chinach i Tybecie. Gracze wcielają się w Pai i Yakumo, walcząc z demonami i innymi nadprzyrodzonymi stworzeniami w poszukiwaniu ojca Pai.
Tym, co odróżnia 3x3 Eyes: Kyūsei Kōshu S od innych gier RPG tamtych czasów, jest unikalna mechanika rozgrywki. Gra jest przede wszystkim grą RPG akcji, w której gracze kontrolują Pai lub Yakumo w toczących się w czasie rzeczywistym bitwach z wrogami. Jednak jest tu także mocny element rozwiązywania zagadek, gdyż postacie muszą współpracować, aby pokonać przeszkody i znaleźć ukryte przedmioty. Ponadto istnieją specjalne sekwencje, w których gracze muszą jednocześnie korzystać ze zdolności obu postaci, aby osiągnąć postęp.
Gra może pochwalić się także imponującą jak na tamte czasy grafiką, ze szczegółowymi modelami postaci i środowiskami. Przerywniki filmowe, które zawierają animację w stylu anime, pomagają graczom jeszcze bardziej zanurzyć się w historii. Najważniejszym elementem gry jest także ścieżka dźwiękowa, skomponowana przez legendarnego Yuzo Koshiro, łącząca w sobie tradycyjne japońskie instrumenty i dźwięki elektroniczne.
Jedną z najbardziej zauważalnych cech 3x3 Eyes: Kyūsei Kōshu S jest wiele zakończeń, które zależą od wyborów gracza w trakcie gry. Dodaje to dodatkową wartość do powtórki, ponieważ gracze mogą wracać i podejmować różne decyzje, aby zobaczyć różne wyniki. Gra zawiera także tryb New Game Plus, pozwalający graczom przenieść swoje postępy i przedmioty do nowej rozgrywki.
Niestety, 3x3 Eyes: Kyūsei Kōshu S nie odniosło takiego sukcesu jak jego poprzednik i nie doczekało się zachodniego wydania. Pozostaje jednak kultowym klasykiem wśród fanów serii 3x3 Eyes i uznawana jest za jedną z najlepszych gier SEGA Saturn wydanych w Japonii. Wciągająca historia, wyjątkowa rozgrywka i imponujące aspekty techniczne sprawiają, że jest to pozycja obowiązkowa dla fanów mangi, anime i ogólnie gier RPG.
3x3 Eyes: Sanjiyan Henjō
3x3 Eyes: Sanjiyan Henjō to kultowa, klasyczna gra DOS wydana w 1996 roku, która urzekła graczy wyjątkową i wciągającą fabułą. Ta gra, oparta na popularnej japońskiej mandze i anime, łączy w sobie elementy akcji, przygody i odgrywania ról, tworząc naprawdę niezapomniane wrażenia z gry.
Akcja 3x3 Eyes: Sanjiyan Henjō rozgrywa się w Japonii lat 90. XX wieku i opowiada historię Yakumo Fujii, ucznia szkoły średniej, który nieświadomie zostaje wciągnięty w świat demonów, nieśmiertelnych i nadprzyrodzonych mocy. Wyruszając na misję, aby pomóc trójokiej Sanjiyan, Pai, odzyskać trzecie oko i człowieczeństwo, Yakumo musi pokonać różne przeszkody i wrogów, jednocześnie odkrywając tajemnice przeszłości Pai.
Grafika gry, choć prosta jak na dzisiejsze standardy, była nowatorska jak na swoje czasy. Zastosowanie ręcznie rysowanych animacji i tła dodało ogólnej atmosfery grze i sprawiło, że gracze poczuli się, jakby naprawdę byli częścią historii. Na pochwałę zasługują także projekty postaci, każdy z nich jest wyjątkowy i dodaje głębi fantastycznemu światu gry.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów 3x3 Eyes: Sanjiyan Henjō jest nieliniowa rozgrywka. Gra pozwala graczom eksplorować różne obszary i przemierzać fabułę we własnym tempie, dając im poczucie wolności i kontroli. Ta funkcja, w połączeniu z wieloma zakończeniami gry, zapewnia warstwę powtarzalności rozgrywki, która sprawia, że gracze wracają po więcej.
Oprócz wciągającej fabuły i rozgrywki, gra może poszczycić się także zapadającą w pamięć ścieżką dźwiękową, która doskonale uzupełnia akcję na ekranie. Od chwytliwych motywów bitewnych po emocjonalne melodie, muzyka dodaje grze dodatkowy wymiar i pomaga jeszcze głębiej zanurzyć graczy w świat 3x3 Eyes.
Pomimo swojego wieku, 3x3 Eyes: Sanjiyan Henjō nadal ma oddaną rzeszę fanów i jest uważana za ukryty klejnot wśród gier DOS. Jej popularność zaowocowała nawet stworzoną przez fanów łatką do tłumaczenia na język angielski, dzięki czemu gra stała się dostępna dla szerszego grona odbiorców.
3x3 Eyes: Tenrin Ō Genmu
3x3 Eyes: Tenrin Ō Genmu to adaptacja z ery Windowsa, wydana w 1997 roku, która przeniosła rozległą mangę 3x3 Eyes do interaktywnego doświadczenia. Narodzona pod koniec lat 90., w okresie gwałtownego wzrostu popularności licencjonowania anime na PC, gra łączy w sobie elementy akcji konsolowej, przygodówki i kinowej narracji. Gracze przemierzają niebezpieczny, miejski świat fantasy, w którym nieśmiertelna Pai i jej towarzysze stawiają czoła demonicznym siłom, a nie jest to typowa gra zręcznościowa. Jej premiera stanowi podsumowanie eksperymentalnych eksperymentów cross-mediowych z tamtego okresu.
Z dystansu gra przypomina RPG akcji z elementami eksploracji i lekkich łamigłówek. Gracze przemierzają połączone dzielnice i lochy renderowane w 2D, wykorzystując kombinację ruchów bojowych i magicznych mocy, aby stępić przeciwników. Interfejs łączy zarządzanie ekwipunkiem z doborem umiejętności i zagadkami środowiskowymi, nagradzając cierpliwość i spostrzegawczość. Walka kładzie nacisk na wyczucie czasu, a nie na brutalną siłę, oferując szereg ruchów, garść mocy opartych na wzroku oraz okazjonalne odwroty w celu odzyskania zdrowia lub zmiany pozycji. Zapisy postępów odbywają się w wyznaczonych punktach kontrolnych, co jest powszechnym ograniczeniem w tamtych czasach.
Wizualnie tytuł nawiązuje do estetyki pecetowej z końca lat 90.: postacie oparte na sprite'ach na prerenderowanych tłach, z listą postaci inspirowaną anime. W warstwie graficznej zapożyczono wyraziste czerwienie i głębokie cienie, aby oddać okultystyczny nastrój mangi, a stylizowany tekst podkreśla dialogi i narrację. Dźwięk podąża za oczekiwaniami epoki w zakresie płyt CD-ROM, łącząc syntezowaną muzykę z cyfrowymi efektami i okazjonalnymi fragmentami głosu podczas przerywników filmowych i walk z bossami. Ograniczenia techniczne, typowe dla tej epoki, nadają scenom przemyślany rytm staccato, który niektórzy gracze wspominają z sentymentem.
Historia rozwoju Tenrin Ō Genmu pozostaje niedoskonała, co odzwierciedla fragmentaryczne praktyki archiwizacji licencjonowanych tytułów w tamtych czasach. Wydaje się, że jest to efekt nacisku na licencje – próba wykorzystania popularności 3x3 Eyes, a nie redefiniowania tego medium. Trudno ocenić ówczesny odbiór, biorąc pod uwagę niewielką liczbę egzemplarzy i ograniczone zainteresowanie prasy, ale gra przetrwała w pamięci fanów jako osobliwy artefakt: ambitny, niekiedy niedoskonały, a jednak nastrojowy w swoim nastroju i scenerii. Nawet oprawa dźwiękowa jest skromna jak na współczesne standardy, ale udaje jej się stworzyć klimat.
Dziś wydanie na Windowsa jest kamieniem milowym w eksperymentach cross-mediowych lat 90., ilustrując, jak wydawcy wydobywali popularne anime i mangę dla odbiorców PC. Zapowiada późniejsze licencjonowane przygodówki komputerowe i hybrydy gier akcji i RPG, które łączyły fabułę z różnorodnością mechaniki. Dla entuzjastów gier retro i wielbicieli 3x3 Eyes, Tenrin Ō Genmu oferuje wgląd w moment, w którym połączenie komiksów i gier komputerowych zaowocowało niedoskonałymi, ale namiętnie stworzonymi doświadczeniami, wartymi ponownego obejrzenia ze względu na ich historyczną niezręczność i ambicję.
Elder Blaze
Niewiele gier na Windowsa z 1998 roku tchnie w gracza tak ciepłem, jak Elder Blaze, tytuł, który wszedł na rynek w oparach shareware’u i ambitnych eksperymentów 3D. Świat gry sprawia wrażenie wyrzeźbionego z lawy i zmierzchu – to łańcuch wysp, gdzie ruiny tlą się, a wiatr niesie popiół niczym śnieg. Gra przedkłada atmosferę nad plusk, zachęcając graczy do wędrowania, a nie do sprintu. Jej bohater, samotny taktyk o niepewnym pochodzeniu, przedziera się przez skrzypiące groble i oświetlone żarem jaskinie w pogoni za roztrzaskanym artefaktem, który obiecuje odnowę.
Rozgrywka toczy się w czasie rzeczywistym, w miarowym tempie, które premiuje wyczucie czasu, a nie brutalną siłę. System walki łączy ciosy bronią, parowania i niewielki zapas many, wykorzystywany do rzucania zaklęć pieczętujących. Gracze kompletują zestaw narzędzi: zręczne ostrze, tarczę odbijającą ciepło i runiczne amulety znalezione w skrzyniach i grobowcach pełnych zwłok. Zadania rozwijają się poprzez dialogi z ekscentrycznymi postaciami niezależnymi, zagadki środowiskowe i sekcje skradankowe, w których światło i cień płatają figle oczom. Punkty zapisu są skąpe, co potęguje napięcie między przygodą a zmęczeniem.
Graficznie tytuł balansuje na granicy detali a anonimowości, wykorzystując grafiki sprite'ów, które lśnią, gdy wybucha lawa, i ciemnieją, gdy zapada noc. Tekstury skłaniają się ku ziarnistemu urokowi, a efekty cząsteczkowe imitują żar unoszący się po ekranie. Ścieżka dźwiękowa łączy tonacje molowe z perkusją, która dudni niczym odległe silniki, kształtując nastrój ponadczasowego niebezpieczeństwa. Głosy są skąpe, pozostawiając znaczną część fabuły ikonografii i interpretacji gracza.
Lore wyłania się z rozrzuconych dzienników, podsłuchanych plotek i inskrypcji na reliktach, które szkicują szerszą historię, nie karmiąc jej na tacy każdym objawieniem. Projekt świata skłania graczy do cofania się, pozwalając odkrywcom przekraczać mosty lawowe tylko po to, by ponownie odwiedzić pominięte przejścia. Niektóre zadania zależą od czasu i zagrożeń środowiskowych, inne wymagają rozszyfrowania szyfru otwierającego zapieczętowaną świątynię. To nawarstwienie tworzy cierpliwy nastrój, który wielu współczesnych graczy poświęciło dla błyskotliwości, zachęcając do uważnej kontemplacji zamiast szybkiego ukończenia.
Elder Blaze jest wspominany jako osobliwy relikt z epoki okienkowej, kiedy twórcy eksperymentowali z atmosferą równie mocno, co z mechaniką. Niektórzy gracze cenią jego przemyślane tempo i wulkaniczną estetykę, inni przyznają, że problemy z wydajnością i niedociągnięcia utrudniały masową popularność. Mimo to tytuł ten zyskał niewielką rzeszę entuzjastów, którzy wymieniali się poradami, tworzyli fanowskie mapy i podtrzymywali jego świat przy życiu w emulatorach i archiwalnych wydaniach. W annałach przygodówek PC z końca lat 90. stanowi świadectwo nieustraszonej, niedoskonałej kreatywności. Jego uparty urok przetrwał próbę czasu.
My Dream: On Air ga Matenakute
My Dream: On Air ga Matenakute to gamingowa perełka, która często zostaje przyćmiona przez inne tytuły SEGA Saturn. Ta gra przygodowa, wydana w 1997 roku, dla wielu graczy była nieznana, ale ci, którzy ją doświadczyli, mogli cieszyć się wyjątkową i wciągającą rozgrywką.
Opracowany przez nowo powstałe studio Now Production, My Dream opowiada historię młodej dziewczyny o imieniu Rumi, która wyrusza w podróż, by zostać idolką piosenkarką. Główną zaletą gry jest wciągająca fabuła, napędzana pięknymi, ręcznie rysowanymi przerywnikami filmowymi i uroczymi dialogami. Gracze natychmiast zostają wciągnięci w świat Rumi i szybko angażują się w jej poszukiwania sławy.
Ale nie dajcie się zwieść uroczemu wyglądowi zewnętrznemu, My Dream to nie tylko prosta historia o dojrzewaniu. Gra jest pełna skomplikowanych mechanizmów rozgrywki, w tym minigry tanecznej opartej na rytmie i systemu budowania statystyk, który pozwala graczom dostosować umiejętności i wydajność Rumiego. To nie tylko dodaje głębi rozgrywce, ale także daje graczom poczucie sprawstwa w rozwoju Rumiego jako idola.
Jedną z wyróżniających się cech gry jest wykorzystanie prawdziwej muzyki i teledysków popularnej japońskiej grupy SPEED. Te teledyski są płynnie zintegrowane z grą i zwiększają ogólne wrażenia. Gracze mają możliwość tańczyć do teledysków, korzystając z innowacyjnego kontrolera podkładki tanecznej SEGA Saturn, dodając do gry zupełnie nowy poziom rozrywki.
Dodatkowo My Dream oferuje imponującą wartość powtórki. Oprócz głównej historii gracze mają do odkrycia wiele zadań pobocznych i ukrytych sekretów. Obejmują one uczestnictwo w wydarzeniach dla fanów, udział w sesjach zdjęciowych, a nawet występy w reklamach telewizyjnych. Te dodatkowe zajęcia nie tylko dodają rozgrywce warstwy emocji, ale także dają graczom poczucie bycia częścią drogi Rumiego do sławy.
Pomimo pozytywnych recenzji krytyków, My Dream niestety nie sprzedawało się dobrze, być może z powodu nasycenia się wówczas grami symulacyjnymi idoli. Jednakże dla tych, którzy dostali tę grę w swoje ręce, zajmuje ona szczególne miejsce w ich sercach. Połączenie wciągającej historii, wciągającej rozgrywki i pięknej grafiki sprawia, że jest to pozycja obowiązkowa dla każdego entuzjasty SEGA Saturn.
Tryrush Deppy
Kultowy klasyk z 1996 roku, Tryrush Deppy, został wydany przez SEGA Saturn i szybko zyskał rzeszę wiernych fanów. Został szczególnie ukochany ze względu na wyjątkowy styl graficzny i włączającą fabułę.
Gracze podążają głównie za Deppym, małym kosmitą z Yamarada Star Cosmos i jego towarzyszami, Edem Casesem, Elzo i T.O.O. Wyruszają w podróż, aby pokonać złą siłę zagrażającą ich systemowi gwiezdnemu. Podczas swoich podróży bohaterowie łączą siły z przyjaznymi kosmitami i po drodze walczą z różnymi przeciwnikami. Podróż była wypełniona hipnotyzującymi obcymi światami, wieloma trybami gry i wciągającymi łamigłówkami.
Jedyną rzeczą bardziej niezwykłą od oprawy wizualnej gry był dźwięk. Muzyka z powodzeniem oczarowała muzyków optymistycznymi rytmami i elektrycznymi wibracjami, dodając jednocześnie dodatkowej warstwy uroku. Każdy poziom miał swój własny, niepowtarzalny krajobraz dźwiękowy i nie ma dwóch utworów brzmiących tak samo. Gracze mogli później nucić melodię i odczuwać nostalgię.
Same postacie są ujmujące, a każda z nich ma odrębną osobowość. Od Eda Casesa, niezdarnego wynalazcy o wielkim sercu, przez Elzo, niepowstrzymaną siłę, po surowego, ale ostatecznie hojnego przywódcę grupy, Deppy'ego. W centrum historii znajduje się nikt inny jak T.O.O, obca jednostka operacyjna, którą grupa przyjmuje i z którą nawiązuje więź. Z naiwnej młodej dziewczyny zmienia się w dojrzałą miłośniczkę przygód, pomagając grupie w podróżach.
Gra kończy się klimatycznie, a nasi bohaterowie skutecznie pokonują mroczną siłę i wysyłają ją. Bohaterowie wracają do domu podekscytowani i bardziej połączeni niż kiedykolwiek. Ta gra była ważnym przypomnieniem, że razem świat może być lepszym miejscem.
