1993 - rok WWF Wrestlemania: Steel Cage Challenge został wydany na Game Gear. Wykonana przez Teeny Weeny Games, Ltd. i opublikowana przez Flying Edge, Inc. ta gra sportowa jest dostępna za darmo na tej stronie.
X-Men to side-scrollingowa beat'em up/platformówka, bardzo podobna do swojego odpowiednika z Mega Drive/ Genesis. Kilka postaci z X-Men jest grywalnych w całej grze. Gracz może wybrać jedną z dwóch postaci, Cyclopsa i Wolverine'a, a do dyspozycji ma trzy poziomy. W trakcie rozgrywki gracz może odblokować pięciu innych X-Men, a mianowicie Storm, Icemana, Rogue, Racera, Night Racera i Psylocke.
Fabuła jest taka, że większość X-Men została porwana przez Magneto, dlatego tylko Cyclops i Wolverine są dostępni od początku. Najwyraźniej odblokowanie postaci jest równoznaczne z uratowaniem go. Po drodze są różni wrogowie z X-Men wszechświata do pokonania, a w końcu Magneto jest po raz kolejny w potrzebie reprymendy.
Podstawowymi mechanikami gry są ciosy, (podwójne) skoki i kopnięcia. Ponadto naciśnięcie przycisku Start aktywuje/dezaktywuje mutacyjne zdolności postaci, na przykład szpony Wolverine'a lub promienie laserowe Cyclopsa. Ich użycie zużywa jednak ograniczoną ilość energii, którą można uzupełnić znajdując symbole "X".
X-Men: Gamesmaster's Legacy to sequel Arcade's Revenge, w którym po raz kolejny gracz może przejąć kontrolę nad swoimi ulubionymi mutantami Wolverinem, Bishopem, Gambitem, Storm, Rogue, Jean Grey i Cyclopsem, z których każdy posiada własne, unikalne zdolności i moce. Każda z postaci posiada unikalną umiejętność niezbędną w niektórych scenariuszach, np. Storm i Rogue potrafią latać, podczas gdy Cyclops i Gambit dysponują zdolnościami dalekiego zasięgu, a Wolverine - surową siłą.
Historia zaczyna się od świata w niebezpieczeństwie, jak śmiertelny wirus zwany Legacy Virus rozprzestrzenia się na całym świecie i grozi wymazać całą ludzkość. X-Men dowiedzieć się o istnieniu lekarstwa opracowanego przez naukowca o nazwie Gamesmaster i poprosić o pomoc, ale aby uzyskać antidotum muszą najpierw konkurować w serii gier rozsianych po całym świecie, pokonując różnych wrogów i unikając pułapek i przeszkód. Co gorsza, Gamesmaster obiecał arcywrogom X-Men, że jeśli uda im się powstrzymać X-Men przed wykonaniem ich zadań, będą mogli dostać w swoje ręce antidotum i zniszczyć jedyną nadzieję ludzkości.
Gra jest 2D side-scrolling beat-em-up z łącznie osiem etapów, począwszy od Arktyki do Egiptu do Księżyca, z graczem jest w stanie wybrać, które miejsce do zbadania w pierwszej kolejności na początku gry. Gracze muszą przejść przez te etapy, wykorzystując swoje moce, które są ograniczone, pokonując różnych wrogów i stworzeń oraz mierząc się z bossem poziomu końcowego dla każdego etapu.
X-Men: Mojo World to dwuwymiarowa gra akcji z przewijanym ekranem, wydana w 1997 roku na konsolę SEGA Master System. Opracowana i wydana przez SEGA, gra oparta jest na popularnym serialu komiksowym i animowanym serialu telewizyjnym X-Men. Była to pierwsza i jedyna gra o X-Menach wydana na konsolę SEGA Master System, co czyni ją wyjątkowym i poszukiwanym tytułem dla fanów serii i miłośników gier retro.
Gra śledzi losy kultowych postaci X-Men, przemierzających pokręcony wszechświat Mojo, potężnego i sadystycznego władcy kosmitów. Mojo pojmał X-Menów i przeniósł ich do swojego wymiaru, aby zapewnić sobie własną, pokręconą rozrywkę. Gracze wcielają się w X-Menów, w tym ulubieńców fanów, takich jak Wolverine, Cyclops, Storm i Rogue, walcząc na różnych poziomach, aby pokonać Mojo i uciec z jego świata.
Z ośmioma różnymi poziomami do pokonania, X-Men: Mojo World oferuje graczom godziny wymagającej i wciągającej rozgrywki. Każdy poziom ma swoją własną, unikalną scenerię i wrogów, co sprawia, że rozgrywka jest świeża i wciągająca. Grafika, choć ograniczona ze względu na możliwości SEGA Master System, wciąż dobrze się trzyma i wiernie oddaje tętniący życiem i kolorowy świat X-Menów.
Jednym z najciekawszych aspektów X-Men: Mojo World jest możliwość błyskawicznego przełączania się między postaciami X-Men. Każda postać ma swoje własne umiejętności i mocne strony, co sprawia, że kluczowe jest opracowanie strategii i wykorzystanie odpowiedniej postaci w każdej sytuacji. Na przykład, pazury Wolverine'a czynią go potężnym wojownikiem w walce wręcz, a optyczne ładunki Cyklopa pozwalają na ataki z dystansu. Ten dodatkowy poziom głębi i elastyczności wyróżnia tę grę na tle innych platformówek z przewijanym bokiem swoich czasów.
Oprócz satysfakcjonującej rozgrywki, X-Men: Mojo World może pochwalić się również imponującą ścieżką dźwiękową. Muzyka, skomponowana przez znanego Hitoshi Sakimoto, doskonale oddaje intensywny i dramatyczny klimat gry. Efekty dźwiękowe są również dobrze wykonane, co potęguje immersję w grze.
Pomimo premiery w 1997 roku, X-Men: Mojo World przetrwał próbę czasu i wciąż cieszy się uznaniem zarówno krytyków, jak i fanów. Wymagająca rozgrywka, ciekawa fabuła i uwielbiane przez fanów postacie sprawiają, że jest to pozycja obowiązkowa w każdej kolekcji gier na konsolę SEGA Master System. Gra została również doceniona za wierne oddanie uniwersum X-Men i umiejętność uchwycenia istoty popularnej serii.
Yū Yū Hakusho II: Gekitō! Shichi Kyō no Tatakai jest oparty na mandze / anime serii Yū Yū Hakusho, która jest o nastoletnim przestępcy Yusuke Urameshi, który został nazwany "Detektywem Podziemi" po śmierci w wypadku samochodowym podczas próby ratowania życia dziecka. Jego zadaniem jest zbadanie różnych spraw dotyczących duchów i demonów w świecie ludzi.
Podczas gdy pierwsza gra była side-scrollingowym beat 'em up z czterema postaciami z mangi, druga odsłona jest grą walki jeden na jednego. Jednakże, gra przyjmuje inne podejście niż gry takie jak Street Fighter w tym, że nie kontrolujesz ruchu swojej postaci, jak obaj przeciwnicy pozostają nieruchomo. Walczysz naciskając kombinację przycisków, aby Twoja postać wykonała określony atak. Skuteczność ataku zależy od dwóch czynników: pozycji ruchomego krzyża na ciele przeciwnika, który określa punkt, w którym atakujesz, oraz ilości energii w wyświetlanym "move meter", która zwiększa się z czasem. Aby wykonać specjalny atak, potrzebujesz również pewnej ilości energii Ki, która jest wyświetlana na innym liczniku. Ki regeneruje się tak długo, jak długo nie jest używane, a bez niego gracz jest ograniczony do normalnych ataków. Wyzwolone ataki są pokazywane w sekwencji animacji w stylu anime, w której obaj przeciwnicy wykonują odpowiadający im ruch.
W trybie dla jednego gracza (tryb dla dwóch graczy jest dostępny po połączeniu dwóch Game Gearów), można rozegrać turniej lub mecz dla jednego gracza przeciwko wybranej przez siebie postaci. Jednak nie wszyscy wojownicy są dostępni od początku (tryb pojedynczej walki również rozpoczyna się z jedną postacią mniej niż tryb turniejowy) i muszą być odblokowani poprzez postępy w grze (postępy są zapisywane za pomocą haseł). W sumie do wyboru jest siedem postaci: Yusuke, Kuwabara, Kurama, Hiei, Itsuki, Toguro i Sensui Shinobu.
Yū Yū Hakusho: Horobishi Mono no Gyakushū jest oparty na mangi / anime serii Yū Yū Hakusho, która jest o nastoletnim przestępcą Yusuke Urameshi, który został nazwany "Detektywem Podziemi" po śmierci w wypadku samochodowym podczas próby ratowania życia chłopca. Jego zadaniem jest zbadanie różnych spraw dotyczących duchów i demonów w świecie ludzi.
Gra jest klasycznym side-scrolling beat 'em up i oferuje kilka postaci z mangi do gry jako. Oprócz, jak można się było spodziewać, Yusuke, gracz może wybrać pomiędzy Hiei, Kuwabarą i Kuramą. Wszystkie postacie mają różne wartości w pięciu atrybutach, takich jak skok lub prędkość. Gra oferuje kilka wariacji na temat standardowej formuły beat'em up: Istnieją cztery różne poziomy, które są dostępne od początku i mogą być rozgrywane w dowolnej kolejności. Jednak po ukończeniu poziomu, gracz musi wybrać nową, nieużywaną postać do kolejnego etapu. Jeśli postać straci całe swoje zdrowie, musi je uzupełnić zdrowiem innych postaci i w ten sposób osłabić je na późniejsze poziomy. Gra zmienia również tryby dla walk z bossami. Na zmianę gracz musi unikać ataków bossa, a następnie wykonać własny atak poprzez wciśnięcie Punch w momencie, gdy ruchomy krzyż znajdzie się na bossie.
Zan Gear to klasyczna, pełna akcji gra, która ukazała się w 1990 roku na konsolę Game Gear. Ta gra, opracowana przez firmę Sega, to platformówka z przewijaniem bocznym, która opowiada historię Zana, odważnego wojownika, który stara się pokonać złego demona Ammagaru. Dzięki oszałamiającej grafice i wymagającej rozgrywce, Zan Gear szybko stała się ulubienicą fanów wśród graczy.
Gra toczy się w świecie fantasy, w którym Zan musi przebić się przez różne poziomy, aby dotrzeć do legowiska Ammagaru. Poziomy są pełne przeszkód i wrogów, a Zan musi użyć swojego miecza i innej broni, aby ich pokonać. W miarę postępów w grze gracze mogą zbierać ulepszenia i ulepszenia, dzięki którym Zan będzie jeszcze potężniejszy.
Jednym z najbardziej unikalnych aspektów Zan Gear jest zdolność do przekształcania się w różne formy, takie jak smok i syrena. Każda forma ma swoje specjalne zdolności, dzięki czemu rozgrywka jest jeszcze bardziej ekscytująca i różnorodna. Gra zawiera również wiele zakończeń, w zależności od wyników gracza i wyborów podejmowanych w trakcie gry, co zwiększa wartość jej powtórki.
Grafika Zan Gear wyprzedziła swoje czasy, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że została wydana w 1990 roku. Żywe kolory i szczegółowe tła naprawdę ożywiają świat fantasy. Muzyka i efekty dźwiękowe również zwiększają wciągające wrażenia, sprawiając, że gracze czują się jak na wielkiej przygodzie z Zanem.
Jednym z powodów, dla których Zan Gear jest nadal pamiętany i kochany przez wielu, jest wymagająca rozgrywka. Poziomy stopniowo stają się coraz trudniejsze w miarę postępów gracza, z trudniejszymi wrogami i bardziej złożonymi przeszkodami. Bitwy z bossami są szczególnie wymagające i wymagają od graczy stosowania różnych strategii i broni, aby ich pokonać. Dzięki temu gra jest interesująca i wciągająca, ponieważ gracze muszą stale dostosowywać się do nowych wyzwań.
Zan Gear posiada także tryb dla dwóch graczy, dzięki czemu przyjaciele mogą łączyć siły i wspólnie przeżywać przygodę. Ta dodatkowa funkcja zwiększyła popularność gry, ponieważ zapewniła graczom zabawę i rywalizację. Dzięki ścisłemu sterowaniu i responsywnej rozgrywce, gra w Zan Gear to radość nawet po tylu latach.
Kiedy Zool w 1993 roku trafił na PC, gracze DOS-a w końcu dostali platformową przygodówkę, która wydawała się stworzona do szybkiej rozgrywki. Wydana w szczytowym okresie nostalgii za 16-bitami, gra Zool: Ninja of the Nth Dimension opowiada historię pomarańczowego, zadziornego bohatera, który musi przemierzać dziwne strefy multiwersum. Fabuła to typowy, kapryśny pretekst do skakania, ale prawdziwą atrakcją jest to, że każdy ruch trafia w punkt z idealnym wyczuciem czasu, dzięki czemu początkowe momenty są zaskakująco satysfakcjonujące nawet dla wybrednych fanów platformówek.
Sterowanie jest precyzyjne: biegasz, skaczesz i atakujesz z bojowym zacięciem, a następnie łączysz akcje w stylowy pęd. Zdrowie reprezentowane jest przez pasek życia i brutalny kontakt z przeciwnikiem, więc błędy mają znaczenie. Przedmioty do zebrania pojawiają się jako klejnoty i power-upy, które popychają Zoola w stronę bardziej ofensywnej gry i tymczasowych korzyści, a sekrety nagradzają uważne czytanie scenerii. Starcia z bossami, rozgrywane według czytelnych schematów, wymagają rytmu, a nie szczęścia, co wyjaśnia, dlaczego weterani wciąż wracali do poziomów zamiast je porzucać.
Graficznie wersja DOS oferuje jaskrawe sprite'y, dynamiczne tła z efektem paralaksy i tła, które nie chcą stać w miejscu. Paralaksa nie przekłada się automatycznie na grafikę, ale tutaj dodaje głębi, nie zamulając akcji. Poziomy przechodzą przez kontrastujące motywy, od korytarzy przypominających fabryki po bardziej ekscentryczne lokacje, które wydają się nieco nierówne, jakby animator komiksowy pod wpływem kofeiny. Ścieżka dźwiękowa i efekty dźwiękowe zachowują dynamikę przy typowych ustawieniach dźwięku PC, nadając skokom i uderzeniom wyrazistą osobowość.
Trudność pojawia się warstwowo. Początkowe etapy uczą wyczucia czasu, a następnie gra zaczyna rzucać zagrożenia, które karzą niecierpliwość, w tym luki, które wyglądają na bezpieczne do następnej klatki, i wrogów, którzy poruszają się z uporem. Śmierć jest szybka, ale powrót do zdrowia jest szybszy niż w wielu podobnych grach, ponieważ ruch pozostaje responsywny, a punkty kontrolne są rozsądnie rozmieszczone. To połączenie stworzyło charakterystyczną krzywą uczenia się: giniesz, dostosowujesz trasę i nagle poziom otwiera się jak diagram, który w końcu możesz odczytać. Z perspektywy czasu, Zool zyskał reputację kompaktowego pokazu możliwości DOS-a w 1993 roku, łączącego arkadową dynamikę z platformówkowym kunsztem.
Nawet dziś, jego jaskrawa, dziwaczna oprawa i stabilny, praktyczny klimat sprawiają, że jest to gra, którą warto polecić każdemu, kto szuka wymagającej gry side-scrollowej, która nigdy nie udaje niczego innego niż dobrą zabawę. Porty na późniejsze systemy zachowały podstawową mechanikę, a speedrunnerzy cenią sobie przejrzystą fizykę. W przypadku gier casualowych, szybkie sesje i barwna atmosfera sprawiają, że Zool łatwo się wciągnąć, a potem trudno się od niego oderwać.
Zoop, wydany w 1995 roku, pozostaje klasyczną grą DOS, która urzekła graczy uzależniającą rozgrywką i kolorową grafiką. Opracowana przez Hookstone Productions i opublikowana przez Viacom New Media, Zoop to szybka gra logiczna, która wymaga szybkiego refleksu i strategicznego myślenia.
Gra rozpoczyna się od prostego założenia: gracze kontrolują mały trójkątny wskaźnik umieszczony na środku ekranu i muszą strzelać kolorowymi kształtami zbliżającymi się ze wszystkich stron. Aby je wyeliminować, kształty te, zwane „zoopami”, muszą mieć ten sam kolor, co wskaźnik gracza. Celem jest niedopuszczenie do dotarcia zoopów do środka ekranu, co zakończy grę.
To, co sprawia, że Zoop jest tak fascynujący, to szybka rozgrywka. W miarę postępów poziomów zoopy poruszają się szybciej i według bardziej złożonych wzorców, co sprawia, że graczom coraz trudniej jest za nimi nadążyć. Ponadto każdy poziom wprowadza nowe wyzwania, takie jak specjalne zoo, których nie można wyeliminować zwykłą metodą, oraz wzmocnienia, które mogą pomóc lub przeszkodzić graczowi.
Jedną z wyróżniających się cech Zoopa jest jego żywa i kolorowa grafika. Każdy poziom ma unikalne tło, od neonowych pejzaży miejskich po odlotowe psychodeliczne krajobrazy. Same zoo są również w jaskrawych kolorach, co zapewnia atrakcyjną wizualnie i wciągającą rozgrywkę. Warto również zwrócić uwagę na ścieżkę dźwiękową gry, a jej optymistyczna muzyka elektroniczna dodaje grze ogólnego, energetycznego charakteru.
Zoop oferuje także różnorodne tryby gry, które zapewnią graczom rozrywkę. Oprócz standardowego trybu zręcznościowego dostępny jest także tryb ataku na czas, w którym gracze muszą ścigać się z czasem, aby przejść jak najwięcej poziomów. Dostępny jest również tryb puzzli, w którym gracze muszą opracować strategię, aby usunąć określone wzorce zoo na każdym poziomie.
Pomimo prostych założeń, Zoop nie jest grą łatwą do opanowania. Krzywa trudności może być dość stroma, a gracze będą musieli stawić czoła ciągłym wyzwaniom, nawet po wielokrotnym przejściu. Jednakże uzależnienie gry i poczucie spełnienia przy przejściu szczególnie trudnego poziomu sprawiają, że było warto.
