Menu

Przeglądaj gry na genesis

Dla platformy genesis możesz wybrać gry takie jak:

Aero the Acro-Bat

Genesis 1993
Aero the Acro-Bat, wciągająca gra platformowa, została wydana na konsolę Sega Genesis w 1993 roku. Opracowana przez innowacyjny zespół Aerobeat Productions, gra przeniosła graczy do kapryśnego świata pełnego kolorowych postaci i tętniących życiem krajobrazów. Dzięki charakterystycznej kreskówkowej estetyce, Aero szybko stał się niezapomnianą twarzą ery gier z lat 90. Gra przedstawia przygody Aero, akrobatycznego nietoperza, który walczy ze złowrogim złoczyńcą, złym cyrkowcem znanym jako Edgar Ektor. Gracze prowadzą Aero przez serię pomysłowych poziomów, w których zręczność i precyzja są kluczowe. Mechanika rozgrywki w Aero the Acro-Bat jest tak dynamiczna, jak sama postać. Gracze przemierzają starannie zaprojektowane etapy, które łączą tradycyjne elementy platformowe z unikalnymi przeszkodami w stylu cyrkowym. Każdy poziom pełen jest różnorodnych wyzwań, od skakania na trampolinach po unikanie zdradliwych kolców. Sterowanie jest responsywne, co pozwala graczom wykonywać różnorodne akrobatyczne ruchy, co zapewnia płynne wrażenia z rozgrywki. Nacisk na akrobacje nie tylko zwiększa emocje, ale także odróżnia Aero od innych platformówek z tej epoki. Jedną z wyróżniających się cech Aero the Acro-Bat jest ekscytujący projekt poziomów, przepełniony kreatywnością i wyobraźnią. Gracze poruszają się po czarujących środowiskach, w tym namiotach cyrkowych, wysypiskach śmieci i niesamowitych lasach, z których każdy roi się od unikalnych wrogów i ulepszeń. Wyzwanie narasta dzięki sprytnie wykonanym przeszkodom i spotkaniom z minibossami, zapewniając graczom zaangażowanie. Fantazyjna muzyka w połączeniu z zachwycającymi efektami dźwiękowymi uzupełnia żywe efekty wizualne, zanurzając graczy w czarującym wszechświecie Aero. Drugoplanowa obsada Aero, w tym jego pomocnik, klaun o imieniu T. Leotard, wzbogaca narrację i zapewnia komiczny relaks przez całą przygodę. Gracze napotykają paradę dziwacznych przeciwników, od podstępnych wiewiórek po psotne koty, dodając warstw uroku i humoru. Lekka fabuła gry, choć prosta, przyczynia się do ogólnego doświadczenia, zapraszając graczy do przyjęcia kapryśnej natury misji Aero przeciwko złu. Pomimo pierwotnej premiery na początku lat 90., Aero the Acro-Bat pozostaje ujmującym tytułem, cenionym przez entuzjastów gier retro. Połączenie angażującej rozgrywki, czarującej grafiki i żywych postaci zapewnia, że ​​przetrwał próbę czasu. Dla tych, którzy szukają nostalgicznego zanurzenia się w kapryśnym świecie platformówek, Aero the Acro-Bat okazuje się niezbędny. Gra ucieleśnia ducha radości i kreatywności, który rezonuje z graczami, czyniąc ją błyszczącym klejnotem w ogromnej bibliotece klasyków Sega Genesis.

Aero the Acro-Bat 2

Genesis 1994
Aero the Acro-Bat 2 to oszałamiająco żywa gra platformowa, która pojawiła się na konsoli Sega Genesis w 1994 roku, zdobywając serca graczy kolorową grafiką i angażującą rozgrywką. Stworzona przez obecnie nieistniejącą firmę Gray Matter Inc., ta kontynuacja przesunęła granice kreatywności, oferując graczom ekscytujące doświadczenie pełne uroku i fantazji. W dekadzie, w której było mnóstwo atrakcyjnych platformówek, Aero the Acro-Bat 2 wzniosło się ponad konkurencję, wplatając unikalną fabułę i dynamiczny projekt poziomów, które sprawiły, że gracze wracali po więcej. W centrum tej czarującej przygody znajduje się Aero, charyzmatyczny akrobata, który musi poruszać się po serii misternie wykonanych etapów wypełnionych niebezpiecznymi pułapkami i złośliwymi wrogami. Gra wprowadza wciągającą narrację, w której Aero wraz ze swoim towarzyszem wyrusza na misję, aby pokrzyżować plany złowrogiej Edny, Złej Klauny. To zestawienie bohatera stającego naprzeciw złowrogiego klauna dodaje wciągającej warstwy do rozgrywki, pozwalając graczom zanurzyć się w kolorowym, ale zdradliwym świecie cyrku. Podczas gdy gracze prowadzą Aero przez wiele poziomów wyzwań, napotykają różnorodne sprytne łamigłówki i przeszkody oparte na umiejętnościach, które wymagają zarówno zręczności, jak i strategicznego myślenia. Jednym z godnych uwagi aspektów Aero the Acro-Bat 2 jest jego uderzająca artystyczna oprawa wizualna. Żywe kolory i pomysłowe projekty postaci tworzą kapryśną atmosferę, która jest zarówno zachęcająca, jak i urzekająca. Każdy poziom ma charakterystyczny motyw, od namiotów cyrkowych ozdobionych olśniewającymi dekoracjami po mroczne tła, które sugerują czyhające niebezpieczeństwa. Dbałość o szczegóły jest widoczna w animacji akrobatycznych ruchów Aero, wykazując płynność, która wzmacnia ogólne wrażenia z gry. Ten wizualny styl w połączeniu z energiczną ścieżką dźwiękową zanurza graczy głębiej w kolorowe eskapady Aero. Mechanika rozgrywki to kolejna przekonująca cecha Aero the Acro-Bat 2. Gracze mogą wykonywać różne powietrzne sztuczki i manewrować na skomplikowanych platformach, wykorzystując unikalne umiejętności Aero do poruszania się po skomplikowanych środowiskach. Gra zachęca do eksploracji, nagradzając graczy za odkrywanie ukrytych ścieżek i sekretnych obszarów. Ulepszenia rozsiane na poziomach zapewniają dodatkowe możliwości improwizacji, pozwalając graczom stawiać czoła wyzwaniom za pomocą różnych strategii. Ten nacisk na umiejętności i adaptację dodaje głębi rozgrywce, zapewniając, że każda rozgrywka wydaje się świeża i ekscytująca.

Aerobiz

Aerobiz, wydany w 1992 roku na konsolę Sega Genesis, był przełomową grą symulacyjną, która pozwoliła graczom doświadczyć złożoności i wyzwań związanych z prowadzeniem linii lotniczej. Opracowana przez Koei i opublikowana przez Electronic Arts gra Aerobiz zyskała szeroką popularność dzięki wyjątkowej rozgrywce, elementom strategicznym i realistycznemu przedstawieniu branży lotniczej. Założenia Aerobizu były proste, ale wciągające – gracze wcielają się w dyrektora generalnego nowo powstałej linii lotniczej i muszą konkurować z innymi firmami kontrolowanymi przez sztuczną inteligencję, aby stać się odnoszącą największe sukcesy linią lotniczą na świecie. Gra pozwoliła graczom wybrać spośród czterech różnych głównych miast – Tokio, Paryża, Londynu i Nowego Jorku – jako siedziby swojej firmy, a następnie rozszerzyć swoje trasy do różnych miast na całym świecie. Dodało to element realizmu, ponieważ gracze musieli wziąć pod uwagę różne czynniki, takie jak popyt, odległość i konkurencja przy wyborze tras. Gra zawierała dogłębny system zarządzania, w którym gracze musieli podejmować kluczowe decyzje, takie jak zakup lub leasing nowego samolotu, ustalanie cen biletów i zawieranie sojuszy z innymi liniami lotniczymi. Decyzje te wpłynęły na finanse firmy, reputację i ogólny sukces. Gra zawierała także mapę świata wyświetlaną w czasie rzeczywistym, która pokazywała rzeczywiste strefy czasowe i czas lotu między miastami, dodając rozgrywce dodatkową warstwę autentyczności. Jednym z najbardziej imponujących aspektów Aerobizu był wysoki poziom szczegółowości i dokładności symulacji. Gra posiadała obszerną bazę danych zawierającą ponad 300 miast i ich specyficzne cechy, takie jak populacja, PKB i położenie geograficzne. Zawierała także wydarzenia z życia codziennego, takie jak klęski żywiołowe i kryzysy gospodarcze, które mogą mieć wpływ na branżę lotniczą, czyniąc grę jeszcze trudniejszą i nieprzewidywalną. Aerobiz oferował także dwa różne tryby gry – Rywalizacja i Scenariusz. W trybie rywalizacji gracze mogą rywalizować z maksymalnie trzema firmami kontrolowanymi przez sztuczną inteligencję w wyścigu o miano odnoszącej największe sukcesy linii lotniczej na świecie. W trybie scenariusza musieli stawić czoła konkretnym wyzwaniom, takim jak rozpoczęcie od ograniczonego budżetu lub stawienie czoła ostrej konkurencji ze strony linii lotniczej o ugruntowanej pozycji. Grafika i dźwięk gry były na najwyższym poziomie jak na swoje czasy, ze szczegółowymi i kolorowymi mapami miast oraz wpadającą w ucho muzyką w tle. Interfejs był przyjazny dla użytkownika, dzięki czemu gracze mogli łatwo poruszać się po różnych menu i opcjach gry. Pomimo swojego wieku Aerobiz pozostaje wysoko cenioną i lubianą grą wśród fanów gier symulacyjnych. Była pionierem w swoim gatunku i wyznaczyła standardy dla przyszłych gier symulacyjnych linii lotniczych. Dzięki wyjątkowej rozgrywce, elementom strategicznym i wciągającej symulacji, Aerobiz nadal pozostaje niezapomnianą i przyjemną rozgrywką, nawet po prawie trzydziestu latach od premiery.

Aerobiz Supersonic

Genesis 1994
Aerobiz Supersonic pojawił się na konsoli Sega Genesis w 1994 roku jako imponująca gra strategiczno-ekonomiczna, skrywająca się pod maską imperium linii lotniczych. Już od pierwszego ekranu czujesz, jak na placu zabaw, gdzie globalna geografia staje się planszą, a liczby niosą ładunek ambicji. Gra bazuje na linii swojego poprzednika, z wystarczającą ilością udoskonaleń, by sprawiać wrażenie poważnego symulatora, a nie jedynie luźnej rozrywki. Gracze przejmują kontrolę nad liniami lotniczymi w wyścigu o dominację w transporcie lotniczym, balansując między wyborem floty, popytem pasażerów, rozmieszczeniem tras i uporczywym rachunkiem kosztów i przychodów na różnych kontynentach. To, co czyni tę grę tak wciągającą, to jej uzbrojona biurokracja. Kupujesz samoloty z katalogu, obejmującego starzejące się liniowce śmigłowe po lśniące odrzutowce, a następnie decydujesz, gdzie nimi latać. Sieć stacji rozrasta się z każdą ostrożną rozbudową, przynosząc dochody, gdy trasy są punktualne, a zadowolenie pasażerów rośnie. Jednak czas tyka do przodu, a ceny paliw wahają się wraz z każdą globalną fluktuacją, wymuszając korektę rozkładów jazdy i cen biletów. Przypadkowe wydarzenia mogą zniweczyć plany lub doprowadzić do katastrofy lotu czarterowego, wywołane przez erupcje wiadomości politycznych, zaburzenia pogody i rzadkie, ale poważne kryzysy, które mogą zrujnować nawet ostrożne plany. Każdy lot to puls w globalnym krwiobiegu podaży i popytu. Rywalizacja linii lotniczych z firmami konkurencyjnymi, kontrolowanymi przez przebiegłą sztuczną inteligencję, naśladującymi bezwzględne strategie i oportunistyczne zagrywki, prowadzi do gwałtownych wahań marż. Sprytne decyzje dotyczące lokalizacji hubów, wyłączności tras i rotacji floty utrzymują marże na niskim poziomie, podczas gdy wojny marketingowe na lukratywnych rynkach wymagają starannego planowania budżetu. Edycja Supersonic poszerza horyzonty o dodatkowe lotniska, więcej samolotów i bardziej rygorystyczne przepisy, które sprawiają, że dalekowzroczność jest niezbędna. Emocje wynikają ze zbudowania sieci, która balansuje na granicy między obfitością a bankructwem, utrzymując wzrost bez wywoływania załamania. Do dziś Aerobiz Supersonic wydaje się pielgrzymką do umysłu skrupulatnego planisty. Prezentacja niesie w sobie ciężar etosu projektowego lat 90., gdzie menu tętni bogatymi statystykami, a mapa tętni potencjałem. Ścieżka dźwiękowa, o ile dobrze pamiętam, jest funkcjonalna, a nie bujna, co przypomina, że ​​elegancja tkwi tu w systemach, a nie w estetyce. Dla nowych graczy zasady czytają się jak zwarta encyklopedia, ale nagroda pojawia się, gdy tylko zmapujesz łańcuch mocnych tras i zobaczysz, jak kumulują się zyski. Stanowi ona dowód na to, jak prosty pomysł może rozkwitnąć w rozległą, wręcz upartą symulację, która nagradza wytrwałość. Prawdziwy relikt strategii.

After Burner II

After Burner II to kultowa gra DOS wydana w 1989 roku. Opracowana i opublikowana przez firmę Sega gra szybko stała się ulubioną grą fanów ze względu na intensywną rozgrywkę i akcję podnoszącą adrenalinę. Jest to gra symulacyjna lotu, w której gracze kontrolują potężny myśliwiec, którego zadaniem jest niszczenie wrogów w szybkiej walce powietrznej. Akcja gry toczy się w futurystycznym świecie, w którym gracz wciela się w wykwalifikowanego pilota latającego myśliwcem F-14 Tomcat. Celem jest eliminowanie wrogów na różnych poziomach o rosnącym stopniu trudności. Rozgrywka koncentruje się przede wszystkim na walkach powietrznych, które wymagają szybkiego refleksu i precyzji, aby uniknąć wrogiego ostrzału i powalić przeciwników. W grze dostępny jest także szeroki wybór broni i rakiet, którymi można eliminować wielu wrogów na raz. Jedną z najbardziej uderzających cech After Burner II jest imponująca grafika. W przypadku gry DOS wydanej w 1989 roku grafika wyprzedzała swoje czasy i nadal jest atrakcyjna wizualnie, nawet jak na dzisiejsze standardy. Gra posiada szczegółową i realistyczną grafikę 3D, która zwiększa wciągające wrażenia. Gra oferuje także różnorodne środowiska, od otwartego nieba po kaniony i miasta, zapewniając graczom różnorodne i oszałamiające wizualnie wrażenia. Efekty dźwiękowe i muzyka w After Burner II również stały na najwyższym poziomie. Gra zawiera pełną adrenaliny ścieżkę dźwiękową, która podnosi poziom emocji podczas intensywnych walk powietrznych. Efekty dźwiękowe, w tym ryki silników, wystrzały i eksplozje, dodają rozgrywce warstwy realizmu, czyniąc ją w pełni wciągającą. After Burner II oferuje również różne tryby gry, dzięki czemu rozgrywka jest świeża i wymagająca. Główny tryb zręcznościowy składa się z 18 poziomów, każdy z własnymi celami i rosnącym poziomem trudności. Dostępny jest również tryb szkoleniowy, w którym gracze mogą ćwiczyć swoje umiejętności latania i zapoznać się ze sterowaniem, zanim zanurzą się w akcji. Gra zapewnia również poczucie postępu, ponieważ gracze mogą zdobywać punkty, pokonując wrogów i realizując cele. Punkty te można wykorzystać do odblokowania nowej broni i ulepszeń myśliwca, czyniąc go potężniejszym i skuteczniejszym w walce. To poczucie postępu dodaje rozgrywce warstwę strategii, ponieważ gracze muszą zdecydować, który sprzęt najlepiej pasuje do każdego poziomu. After Burner II po premierze otrzymał miażdżące pochwały zarówno od krytyków, jak i graczy. Szybka rozgrywka, oszałamiająca grafika i wciągające efekty dźwiękowe to czynniki, które przyczyniły się do jej sukcesu. Gra doczekała się także licznych sequeli i spin-offów, ugruntowując jej pozycję jednej z najbardziej kultowych gier DOS wszechczasów.

Air Buster

Air Buster, wydany w 1991 roku, to klasyczna strzelanka z przewijaniem w pionie, opracowana przez Kaneko dla konsoli Sega Genesis. Była to kontynuacja gry zręcznościowej o tym samym tytule, również wydanej w 1991 roku. Gra charakteryzuje się szybką rozgrywką, żywą grafiką i epicką ścieżką dźwiękową, dzięki czemu była popularna wśród graczy w swoim czasie. Akcja Air Buster rozgrywa się w futurystycznym świecie, w którym władzę nad światem przejęła owiana złą sławą organizacja Fat Eyes. Jedyna nadzieja dla ludzkości leży w rękach dwóch odważnych pilotów, Bustera G i Bustera C, którym powierzono zadanie pokonania Fat Eyes i ich armii zaawansowanych technologicznie machin wojennych. Gra zawiera sześć trudnych poziomów, każdy z własnym, unikalnym bossem, co zwiększa emocje i intensywność rozgrywki. Jedną z najbardziej uderzających cech Air Buster jest kolorowa i szczegółowa grafika. Gra w pełni wykorzystuje możliwości kolorystyczne Sega Genesis, zapewniając graczom oszałamiające wrażenia wizualne. Tła są szczegółowe i zróżnicowane, od futurystycznych miast po głęboki kosmos. Projekty wrogów są również zróżnicowane, od małych myśliwców po ogromne okręty wojenne, co zwiększa ogólną różnorodność gry. Rozgrywka w Air Buster jest prosta, ale wciągająca. Gracze kontrolują wybranego Bustera i muszą poruszać się po poziomach, eliminując wrogów i unikając przeszkód. Po drodze można zbierać ulepszenia, które dają graczom tymczasowy wzrost siły ognia i obrony. Gra oferuje także tryb kooperacji dla dwóch graczy, pozwalający graczom łączyć siły i wspólnie podejmować wyzwania, dodając grze aspekt społecznościowy. Kolejnym aspektem odróżniającym Air Buster od innych gier typu shoot 'em up jest ścieżka dźwiękowa. Skomponowana przez Masaki Izutani ścieżka dźwiękowa gry jest energetyczna i doskonale uzupełnia szybką rozgrywkę. Każdy poziom ma swoją własną, niepowtarzalną ścieżkę dźwiękową, która jeszcze bardziej zanurza graczy w futurystycznym świecie gry. Air Buster zebrał pozytywne recenzje zarówno od krytyków, jak i graczy, a wielu chwaliło wciągającą rozgrywkę, oszałamiającą grafikę i epicką ścieżkę dźwiękową. Była to także jedna z pierwszych gier wyposażonych w tryb kooperacji, wyznaczając trend w przyszłych strzelankach. Sukces gry doprowadził do portów na różne konsole, w tym Amigę, Atari ST i PC Engine.

Air Diver

Genesis 1990
Organizacja terrorystyczna kierowana przez fanatyka działająca na Bliskim Wschodzie zgromadziła siły militarne zdolne do przetrzymywania całego świata jako zakładników, wspierane przez szereg złych rządów. Gracz musi wsiąść na pokład myśliwca stealth F-119 i pozostać niewykrytym, eliminując przy tym wszystkich przeciwników. Choć technicznie rzecz biorąc jest to myśliwiec stealth, nie ma w nim żadnych elementów stealth. Po wybraniu jednego z różnych miejsc na mapie, gracz zostaje pokazany w locie z perspektywy pierwszej osoby w kokpicie, a wrogowie wydają się nie mieć problemów z lokalizacją samolotu gracza. W różnych misjach solo gracz musi wyeliminować wszystkich przeciwników, używając zwykłych pocisków i pocisków samonaprowadzających. Wszystkie statystyki, w tym czas pozostały do wyczerpania paliwa i wrogowie na radarze, są wyświetlane w kokpicie HUD. Statek może poruszać się w lewo i w prawo, a także korzystać z boostu, aby skręcać w bok lub wykonywać pętle, aby dostać się za wrogów. Można oddać kilka strzałów, które powodują obrażenia ciała, ale nadlatujące pociski są często śmiertelnie niebezpieczne i trzeba do nich strzelać lub ich unikać. Oprócz normalnych wrogów, jest też kilku powietrznych bossów. Misje odbywają się na całym świecie w różnych porach dnia.

Alex Kidd in the Enchanted Castle

Genesis 1989
Alex Kidd, mieszkaniec planety Baran, jest bratem króla. Pewnego dnia natrafia na plotkę, że jego zaginiony ojciec, król Thor, żyje i znajduje się gdzieś na planecie Paperock. Oczywiście, natychmiast udaje się na tę planetę, aby odnaleźć ojca. Alex Kidd in the Enchanted Castle zawiera standardową akcję platformówki, w której Alex eksploruje poziomy side-scrolling i musi unikać dotykania wrogów. Ma dwa standardowe ataki: uderzanie przeciwników na ziemi i kopanie ich w powietrzu. Używa też przedmiotów, które ułatwiają mu życie, np. pedikoptera z działkiem, kija do pogo, który pozwala mu dotrzeć na wyższy poziom, czy peleryny nietykalności. Po użyciu, Alex umieszcza te przedmioty w swoim ekwipunku, ale traci aktywny przedmiot w momencie śmierci. Monety zdobywa się z pokonanych wrogów lub skrzyń ze skarbami. Podobnie jak w Alex Kidd in Miracle World, mini-gra Janken, znana również jako rock-paper-scissors, odgrywa ważną rolę: bossowie nie są pokonywani przez strzelanie, ale przez pokonanie ich w tej grze losowej. Nowością w porównaniu do poprzednika jest to, że aby kupić przedmioty w sklepach, trzeba grać w Jankena: po zapłaceniu za przedmiot, Alex otrzymuje go tylko wtedy, gdy wygra mini-grę. Skutkiem porażki jest śmierć.

Alien Soldier

Genesis 1995
Alien Soldier to side-scrollowa gra akcji, w której gracz wciela się w rolę Epsilon-Eagle'a, byłego przywódcy grupy mutantów Scarlet. Mutanci są teraz prowadzone przez złego Xi-Tiger, który zamienił je w terrorystów, a jednym z ich celów jest zabicie Epsilon-Eagle . Na początku gry, gracz wybiera cztery z sześciu broni, z których każda ma specjalne zalety lub wady przeciwko określonym wrogom. Jako mutant, Epsilon-Eagle posiada również inne specjalne moce, takie jak teleportacja w poprzek ekranu lub (z pełnym zdrowiem) transformacja w potężnego feniksa, który niszczy wszystko na swojej drodze. Na 25 poziomów składają się krótkie sekwencje side-scrollowe i kilka walk z bossami. W rzeczywistości, bossowie zajmują większość gry, a sekwencje side-scrollingu są głównie wykorzystywane, aby dać graczowi możliwość zbierania skrzynek z amunicją. Szefowie mają swoje własne wzorce i słabości.

Alien Storm

Genesis 1991
Obcy najeżdżają Ziemię, a zadaniem Alien Busters jest ich zniszczenie i zlikwidowanie ich twórcy. The Busters składają się z Karli, Gordona i Scootera. Każdy z nich ma swoją własną broń specjalną i ataki. Kiedy zaczynasz grę, możesz wybrać dowolną z tych postaci, aby grać jako. Do wykonania jest sześć misji (osiem w wersji Genesis) z różnymi etapami, a w każdej z nich będziesz musiał wysadzić kosmitów aż z ulic na statek-matkę, gdzie spotkasz matkę wszystkich kosmitów. Niestety, nie będzie to łatwe zadanie, aby zniszczyć tych kosmitów, ponieważ stają się one trudniejsze w każdej misji, i są w stanie ukryć się w obiektach, takich jak rośliny, skrzynki pocztowe, kosze na śmieci, bębny i inne. Każda misja ma swój cel, np. uratowanie ludzi poprzez zniszczenie UFO. Kiedy zajmiesz się kilkoma obcymi, pojawią się latające głowy, do których możesz strzelać, aby zbierać życie lub energię (życie jest dla ciebie ważne, przy okazji, ponieważ jeśli twoje się skończy, jesteś martwy). Jednak zamiast używać normalnej broni, możesz użyć specjalnych ataków, które wystarczą, aby zabić każdego kosmitę, którego zobaczysz w danym momencie. Te typy ataków różnią się w zależności od postaci, którą wybierzesz na początku gry. Na przykład, Gordon przywołuje odrzutowiec Sił Powietrznych USA, który zrzuca bomby na całą ulicę, podczas gdy Scooter jest w stanie teleportować się z miejsca, w którym się znajduje i zrzucić serię bomb, które eksplodują obcych w zasięgu wzroku, a następnie pojawią się ponownie. Jednakże, użycie specjalnego ataku postaci zużywa dużo energii, a jeśli masz jej mało lub wcale, nie możesz jej użyć. Na końcu niektórych misji znajduje się obcy boss, którego musisz zniszczyć, aby ukończyć misję. Ponadto, na końcu każdego z nich, trzeba wejść do budynków, gdzie uczestniczyć w strzelnicy. Celem jest zabicie kosmitów, które pojawiają się z różnych miejsc z budynku. Możesz grać w Alien Storm sam, lub z inną osobą.
× ❮ ❯