Przeglądaj gry zaczynające się na M
Możesz przeglądać gry według nazwy,
filtrować je według pierwszej litery
lub przejrzeć pełną listę gier.
Mabel's Mansion
Wydana w 1984 roku przez Apple Computers gra Mabel's Mansion była przełomową grą na komputer Apple II. Zaprojektowany przez znanego projektanta gier, Davida Goodmana, Mabel's Mansion szybko stał się ulubieńcem użytkowników Apple II. Ta gra przygodowa opowiada historię młodej dziewczyny o imieniu Mabel, która odziedziczyła przerażającą rezydencję od swojego dalekiego dziadka. Dzięki oszałamiającej grafice i wciągającej fabule Mabel's Mansion wyprzedziła swoje czasy i ustanowiła standardy dla przyszłych gier przygodowych.
Gra rozpoczyna się, gdy Mabel przybywa do swojego nowego dziedzictwa, dużej i niesamowitej rezydencji pełnej tajemnic i zagadek. Podczas poruszania się po rezydencji gracze napotykają różne przeszkody i wyzwania, które sprawdzają ich umiejętności rozwiązywania problemów. Głównym celem gry jest pomoc Mabel w odkryciu tajemnicy zniknięcia jej stryjecznego dziadka i ujawnieniu prawdziwej tożsamości nawiedzającej rezydencji.
Jedną z charakterystycznych cech Mabel's Mansion jest interaktywna rozgrywka. Gracze mogą klikać różne obiekty w grze, aby wchodzić z nimi w interakcję, na przykład otwierać drzwi lub rozwiązywać zagadki. Dodaje to grze elementu realizmu i pozwala graczom w pełni zanurzyć się w świecie Mabel. Gra posiada również dynamiczną ścieżkę dźwiękową, która zmienia się w zależności od działań gracza, poprawiając ogólne wrażenia.
Mabel's Mansion chwalono także za oszałamiającą grafikę, która w momencie premiery uznawana była za najwyższą. Pięknie przedstawiona została mroczna i niesamowita atmosfera rezydencji, tworząc poczucie napięcia i niepewności przez całą grę. Dbałość o szczegóły w tle i projektach postaci zwiększyła ogólne wrażenia z gry.
To, co odróżnia Mabel's Mansion od innych gier tamtych czasów, to rozbudowana fabuła. Gdy gracze odkrywają wskazówki i rozwiązują zagadki, odkrywają tajemnicę wujka Mabel i jego zniknięcia. Zakończenie gry oferuje zaskakujący zwrot akcji, który pozostawia graczy na skraju siedzenia. Ta wyjątkowa i skomplikowana fabuła wyróżniła Mabel's Mansion i ugruntowała jej miejsce w kolekcji gier Apple II.
Sukces Mabel's Mansion utorował także drogę przyszłym grom przygodowym na komputer Apple II. Jego sukces zachęcił programistów do przesuwania granic w projektowaniu gier i tworzenia bardziej dynamicznej i interaktywnej rozgrywki. Rozgrywka i fabuła Mabel's Mansion zainspirowały także wiele współczesnych gier w stylu retro, udowadniając jej trwały wpływ na branżę gier.
Maboroshi no Black Bass
Maboroshi no Black Bass, wydana w 1997 roku na konsolę SEGA Saturn, to gra symulacyjna wędkarstwa, która zabiera graczy w wirtualną przygodę wędkarską jak żadna inna. Gra ta, stworzona przez Starfish, była bardzo oczekiwana zarówno przez entuzjastów wędkarstwa, jak i graczy ze względu na realistyczną grafikę i wymagającą rozgrywkę.
Rozgrywająca się w różnych lokalizacjach na całym świecie gra Maboroshi no Black Bass oferuje graczom możliwość łowienia różnorodnych ryb, w tym tytułowego czarnego okonia. Każdy etap stanowi nowe wyzwanie, z różnymi warunkami pogodowymi, prądami wodnymi i zachowaniami ryb, które trzymają graczy w napięciu. Dbałość o szczegóły w grze jest imponująca, a realistyczne ruchy ryb i krajobrazy sprawiają, że gracze czują się, jakby naprawdę byli na wyprawie wędkarskiej.
Jednym z najbardziej unikalnych aspektów Maboroshi no Black Bass jest zastosowanie różnych technik połowu i przynęt. Gracze muszą opracować strategię i wybrać odpowiednią przynętę oraz technikę w zależności od rodzaju ryby, którą próbują złowić, oraz warunków panujących w wodzie. Dodaje to dodatkowej warstwy realizmu do gry i wymaga od graczy myślenia jak prawdziwy wędkarz.
Gra pozwala także graczom dostosowywać swój sprzęt wędkarski, od wędek i kołowrotków po przynęty i żyłki. To jeszcze bardziej zwiększa realistyczne wrażenia, ponieważ gracze mogą wybierać sprzęt w oparciu o swoje osobiste preferencje, tak jak zrobiłby to prawdziwy entuzjasta wędkarstwa.
Oprócz głównej rozgrywki, Maboroshi no Black Bass oferuje zabawną minigrę o nazwie „Fish Battle”, w której gracze mogą rywalizować ze sobą o złowienie najcięższej ryby. Ta funkcja dodaje grze ciekawy aspekt rywalizacji i pozwala graczom rzucić wyzwanie znajomym w wirtualnym turnieju wędkarskim.
Oprócz wciągającej rozgrywki, Maboroshi no Black Bass może poszczycić się także piękną ścieżką dźwiękową, która tworzy nastrój na każdym etapie. Od spokojnych dźwięków natury po intensywną muzykę podczas bitwy rybnej, muzyka zwiększa ogólne wrażenia z gry i utrzymuje graczy w napięciu.
Maboroshi no Kodai Ouchou Kyoto-hen
SMC-777 stanowi osobliwy fragment wczesnej historii japońskich gier. Wydana w 1983 roku gra Maboroshi no Kodai Ouchou Kyoto-hen prezentuje się jako rozdział większej sagi fantomowej, a jednocześnie zachowuje dziwnie samowystarczalny klimat Kioto. Zamiast gonić za prostym realizmem, gra zaprasza graczy do mglistej mieszanki starożytnych legend i znikających dziedzińców, gdzie sylwetki torii i oświetlone księżycem dachy świątyń zdają się płynąć między snem a ulicą. Już przed rozpoczęciem rozgrywki założenia obiecują eksplorację bardziej niż walkę.
Główna pętla podąża za protagonistą wędrującym przez zwarte, przypominające lochy dzielnice. Ruch jest dynamiczny, przedmioty w ekwipunku ograniczone, a każde pomieszczenie skrywa pewną prostą zasadę: drzwi otwierają się dopiero po zebraniu pewnych wskazówek, mosty pojawiają się po upływie czasu, a zagrożenia karzą za nieuważne próby. Zagadki opierają się na wyczuciu czasu, rozpoznawaniu wzorców i wskazówkach środowiskowych, a nie na ciężkich kombinacjach przycisków. Kiedy wrogowie się pojawiają, działają mniej jak bossowie, a bardziej jak przeszkody, które wymuszają szybkie decyzje, oszczędzając skąpe zasoby energii.
Graficznie gra wpisuje się w erę powściągliwych duszków i ekspresyjnego, monochromatycznego cieniowania. Kioto nawiązują do powtarzających się konturów budynków, kształtów przypominających pagody i przewijających się tła, które sprawiają wrażenie, jakby oddychały. Ścieżka dźwiękowa jest krótka, ale sugestywna; delikatne melodie i perkusyjne trzaski podkreślają każde przejście między oddziałami. Podczas sekwencji śledztwa dźwięk cichnie, nadając krokom i dzwonkom dodatkowe znaczenie, dzięki czemu upiorny ton narasta, a nie zanika.
Rozwój fabuły rozwija się poprzez krótkie sceny i rewelacje powiązane z lokacjami. Zbierasz pieczęcie świątynne, rozszyfrowujesz fragmenty i dowiadujesz się, że widmowy dwór nigdy nie był pojedynczym miejscem, lecz serią nakładających się na siebie wrażeń. Rozdział o Kioto kładzie nacisk na atmosferę pór roku, zmieniając się między mgłą świtu a nocnym blaskiem, co dyskretnie zmienia zachowanie wrogów i rozwiązania zagadek. Ścieżki nie są w pełni liniowe: rozwiązanie jednej zagadki w świątyni może zmienić trasę podróży, a jej odroczenie może sprawić, że gracz będzie musiał zmierzyć się z trudniejszym podejściem.
SMC-777 jest fascynująca, ponieważ traktuje niewielką przygodówkę z niezwykłą dbałością o szczegóły. Szanuje ciekawość gracza, nagradzając metodyczną eksplorację bez przytłaczania go menu. Chociaż gra nie stała się powszechnie znana poza Japonią, oddani kolekcjonerzy cenią ją za nastrojowy świat i za to, jak oddaje apetyt na mityczne eksperymenty z 1983 roku. Jeśli lubisz tytuły retro, które przypominają ilustrowany folklor, przez który można przejść, ta odsłona cyklu o Kioto pozostaje fascynującym artefaktem. Odnalezienie kartridża dziś przypomina odkrycie zapieczętowanego zwoju, nagradzając cierpliwość autentyczną atmosferą.
Maboroshi no Kodai Ouchou Yoshino-hen
SMC-777 Maboroshi no Kodai Ouchou Yoshino-hen ukazało się w 1984 roku, wtapiając się w gęsty strumień wczesnych premier konsolowych, które rozpalały salony gier i salony. Kod SMC-777 działa jak identyfikator katalogu, a nie powszechnie znana nazwa, dlatego tytuł do dziś wydaje się nieco zawoalowany. Wiele źródeł opisuje go jako przygodę stworzoną z myślą o krótkich sesjach, dostrojoną do rytmu eksploracji 8-bitowej. Japoński podtytuł nawiązuje do Yoshino, prawdziwej enklawy słynącej z górskich szlaków pielgrzymkowych i mitów sezonowych, co nadaje grze natychmiastowy, nastrojowy charakter.
Sednem fabuły jest wizja zaginionego widowiska cesarskiego, na którą wskazuje Kodai Ouchou, oznaczające starożytne królewskie widowisko lub dworską ceremonię. Gracze podążają za nurtem folkloru, a lokacje przemieszczają się między kamiennymi korytarzami, komnatami przypominającymi świątynie i otwartymi widokami, gdzie mgła przytłacza detale. Yoshino-hen ujmuje wydarzenia w formie rozdziału, więc wskazówki pojawiają się fragmentarycznie, a każda z nich prowadzi bohatera w stronę zaginionego reliktu. Nawet bez współczesnej kinowej inscenizacji, narracja sugeruje kulminację poprzez coraz bardziej ambitne cele i tajemnicze dialogi.
Doniesienia sugerują, że rozgrywka łączy metodyczne przemierzanie lokacji z lekką walką i rozwiązywaniem zagadek. Gracz starannie przeszukuje pomieszczenia w poszukiwaniu kluczy, talizmanów i przełączników, a następnie cofa się, gdy odblokowuje się przejście. Walka, jeśli już się pojawia, pozostaje podrzędna: schematy ataków są czytelne, zagrożenia są wyraźnie zaznaczone, a przetrwanie zależy zarówno od pozycjonowania, jak i od refleksu. Dialogi i wybory na ekranie, przedstawione zwięzłym tekstem japońskim, zachęcają do myślenia przed pośpiechem, szczególnie w sekwencjach, w których znajomość mapy ma większe znaczenie.
Graficznie, sprzęt wyraża temat za pomocą warstwowych kafelków i stonowanej palety barw. Tła często przypominają pergamin, z ciemniejszymi konturami, które sprawiają, że drzwi, schody i wsporniki stają się wyraźniejsze. Postacie są niewielkie, ale wyraziste, a animacje postaci oddają nastrój, od ostrożnego stąpania po nagłą czujność. Projekt dźwiękowy opiera się na jasnych, melodyjnych pętlach z migoczącymi żądłami, gdy gra sygnalizuje odkrycie. W przypadku 1984 roku to połączenie atmosfery i czytelności jest jednym z powodów, dla których gra przyciąga uwagę.
Kolekcjonerzy traktują SMC-777 Maboroshi no Kodai Ouchou Yoshino-hen jako ciekawostkę, stworzoną w miarę dojrzewania narracji w grach pod presją ograniczeń. Projekt faworyzuje ciekawość nad mistrzostwem, zachęcając graczy do łączenia wskazówek w różnych pomieszczeniach i wyczuwania rytmu każdego rozdziału. Wielu nowicjuszy zauważa, że tempo jest niespieszne, choć to długie tempo pasuje do opowieści o wspomnieniach wymazanych przez czas. Dzisiejsze spotkanie z kartridżem oferuje głównie ciche zdumienie, klasyczną legendę opowiedzianą na nowo za pomocą pikselowego kunsztu i dowodzi, że tajemnica może być dziś ciepła.
Mac Pan
Mac Pan to rozbudowana implementacja pomysłu na Pac-Mana na komputerach Atari ST z monitorami monochromatycznymi. Podobnie jak w oryginalnej grze, gracz kontroluje awatara w kształcie koła, który próbuje zjeść wszystkie kropki na poziomie, zanim zostanie uwięziony przez cztery wędrujące duchy. Jedząc jedną z rzadkich pigułek mocy, można tymczasowo odwrócić tę sytuację i ścigać duchy oraz zabijać je za dodatkowe punkty.
Gra zawiera cztery różne labirynty, wszystkie z czterema pigułkami mocy i możliwością przejścia na drugą stronę w centrum ekranu (wychodzisz z ekranu z jednej strony i wchodzisz z drugiej). Po ukończeniu czterech poziomów gra toczy się dalej w pierwszym labiryncie na wyższym poziomie, zwiększając agresywność i szybkość duchów. Same duchy różnią się prędkością i stosują nieco inne strategie polowania na gracza. Za każde 10.000 punktów otrzymujesz dodatkowe życie. Punkty można zdobyć tylko poprzez jedzenie punktów w poziomie i ściganie duchów z pigułkami mocy, nie ma żadnych bonusowych przedmiotów, jak w oryginale.
Gra ma elastyczny poziom trudności: za pomocą suwaka można regulować prędkość gry, co wpływa zarówno na gracza, jak i na duchy. Na bardzo wolnych ustawieniach gra jest o wiele łatwiejsza niż na wyższych prędkościach. Unikalnym rozszerzeniem motywu Pac-Mana jest tymczasowe zwiększenie prędkości: naciskając przycisk joysticka gracz przez krótki czas porusza się szybciej i dzięki temu może uciec przed duchami. Jednak korzystanie z tej funkcji wiąże się z kosztami: po użyciu wzmocnienia, gracz jest spowolniony do końca życia lub poziomu, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
W Mac Pan są dwa różne tryby multiplayer dla dwóch graczy: możesz grać jeden za drugim próbując pobić wysoki wynik. Drugi tryb to tryb jednoczesnej kooperacji, w którym obaj gracze grają na tym samym poziomie w tym samym czasie. Obaj gracze dzielą się punktacją i rezerwami życia, więc jeśli ostatnie życie zostanie utracone, gra jest skończona dla obu graczy. Można osiągnąć wysoki wynik, który jest zapisywany na dysku.
Macadam Bumper
Macadam Bumper to klasyczna gra DOS wydana w 1987 roku, która szturmem podbiła świat gier. Gra stworzona przez Silmarils była wyjątkową mieszanką pinballa i elementów strategicznych, co odróżniało ją od innych gier tamtych czasów. Innowacyjna rozgrywka i grafika sprawiły, że stała się ulubieńcem fanów i punktem odniesienia dla przyszłych gier typu pinball.
Na pierwszy rzut oka Macadam Bumper może wydawać się zwykłą grą typu pinball, ze swoim kolorowym i przyciągającym wzrok designem. Jednak ta gra to znacznie więcej niż tylko odbijanie piłki wokół flippera. Każdy poziom to łamigłówka wymagająca planowania strategicznego i dokładnego wyczucia czasu. Celem jest zdobywanie punktów poprzez uderzanie w zderzaki, cele i inne przeszkody, unikając pułapek i pułapek.
Jedną z wyróżniających się cech Macadam Bumper są jego wyszukane i pomysłowe środowiska. Każdy poziom rozgrywa się w innym otoczeniu, od średniowiecznego zamku po futurystyczną stację kosmiczną. Ustawienia te nie tylko dodają atrakcyjności wizualnej, ale także wprowadzają do rozgrywki nowe wyzwania i niespodzianki. Gra zawiera także minigry na automacie do gry w pinball, co stanowi odświeżający akcent w tradycyjnym pinballu.
Macadam Bumper oferuje różnorodne ulepszenia i bonusy, dzięki którym rozgrywka staje się jeszcze bardziej ekscytująca. Te ulepszenia mogą dać graczom dodatkową piłkę, zwiększyć jej prędkość, a nawet zatrzymać czas, zapewniając przewagę w postępie na kolejnych poziomach. W grze dostępne są także unikalne ulepszenia specyficzne dla każdego środowiska, takie jak smok ziejący ogniem i niszczący przeszkody na poziomie zamku.
Efekty dźwiękowe i muzyka w Macadam Bumper są na najwyższym poziomie i poprawiają ogólne wrażenia z gry. Od satysfakcjonującego dźwięku hitu w zderzaku po jazzowe melodie w tle, projekt dźwiękowy dodaje grze dodatkowej warstwy immersji. Grafika, choć prosta jak na dzisiejsze standardy, była rewolucyjna w momencie premiery. Kolorowe i szczegółowe otoczenie oraz płynna animacja dodały grze uroku i utrzymały zaangażowanie graczy.
Macadam Bumper zyskał uznanie krytyków i był jedną z najlepiej sprzedających się gier swoich czasów. Sukces doprowadził do kilku sequeli, co jeszcze bardziej zwiększyło jego popularność. Wyjątkowa rozgrywka i wymagające łamigłówki tej gry przyciągnęły oddaną rzeszę fanów i nadal są ciepło wspominane wśród współczesnych graczy retro. Dzięki swojej pomysłowej koncepcji, oszałamiającej grafice i wciągającej rozgrywce, Macadam Bumper pozostaje ponadczasowym klasykiem DOS, który na zawsze zapisze się w historii gier.
Macaroni Hōren Shō Interactive
Macaroni Hōren Shō Interactive, wydana w 1995 roku, jest wyjątkowym klejnotem w dziedzinie gier na Maca. Ta gra, opracowana przez małe, ale innowacyjne studio, łączyła dziwaczną grafikę, angażującą mechanikę rozgrywki i kapryśną narrację, która oczarowała widzów i pozostawiła trwały ślad w krajobrazie gier. Tytuł gry, który bezpośrednio tłumaczy się jako „Macaroni Adventure”, sugeruje kulinarne eskapady czekające na graczy, wciągając ich do kolorowego świata napędzanego kreatywnością i humorem.
Sercem Macaroni Hōren Shō Interactive jest barwna obsada postaci, z których każda jest pełna osobowości i uroku. Gracze wcielają się w rolę entuzjastycznego szefa kuchni, którego zadaniem jest poruszanie się po serii gastronomicznych zagadek i wyzwań. Styl wizualny przypomina estetykę kreskówek z końca lat 90., charakteryzując się żywymi kolorami i przesadnymi projektami postaci. Urocza oprawa graficzna w połączeniu z zaskakująco angażującą fabułą pozwala graczom zanurzyć się w kapryśnym uroku gry, eksplorując otoczenie i wchodząc w interakcje z ekscentrycznymi postaciami niezależnymi.
Mechanika rozgrywki w Macaroni Hōren Shō Interactive wyróżnia się oryginalnością. Gracze muszą zbierać składniki, rozwiązywać zagadki i gotować różne potrawy, aby przejść przez grę. Każdy poziom przedstawia nowe wyzwanie kulinarne, wymagające nie tylko zręczności, ale także dowcipu i strategii. W miarę postępów gracze poznają coraz bardziej złożone przepisy, co zmusza ich do eksperymentowania i myślenia nieszablonowego. Projekt gry zachęca do eksploracji i zabawy, wzmacniając poczucie odkrywania, które sprawia, że gracze wracają po więcej.
To, co naprawdę wyróżnia Macaroni Hōren Shō Interactive, to sprytne połączenie humoru i treści edukacyjnych. Podczas gdy gracze są zaangażowani głównie w kapryśne przygody kulinarne, subtelne lekcje dotyczące jedzenia, kultury i technik gotowania przeplatają się w całym doświadczeniu. To przemyślane włączenie nauki sprawia, że gra jest nie tylko zabawna, ale także wzbogacająca, atrakcyjna zarówno dla młodszej widowni, jak i starszych graczy szukających nostalgicznej ucieczki w przeszłość.
Mimo że Macaroni Hōren Shō Interactive zyskało ograniczone uznanie komercyjne po premierze, zyskało od tego czasu kult wśród entuzjastów gier retro. Połączenie pomysłowej narracji, skomplikowanych łamigłówek i czarujących postaci trafia do tych, którzy doceniają kunszt i innowacyjność klasycznych gier wideo. Jego wpływ można dostrzec w nowoczesnych grach kulinarnych, które starają się zrównoważyć zabawną rozgrywkę z kreatywnie wzbogacającymi doświadczeniami. Dziś Macaroni Hōren Shō Interactive służy jako przypomnienie ery, w której gry nie były tylko formą rozrywki, ale także drogą do twórczej ekspresji i nauki.
Macaroni Houren-sou Interactive
Macaroni Houren-sou Interactive to klasyczna gra wideo wydana w 1995 roku na konsolę do gier 3DO. Ta gra, stworzona przez Micotta i Basarę i opublikowana przez ArtDink, zabiera graczy w dziką i zwariowaną podróż przez wyjątkowy świat pełen antropomorficznych postaci z makaronu. Dzięki wciągającej fabule, innowacyjnej rozgrywce i uroczej grafice, Macaroni Houren-sou Interactive szybko zyskała kultową popularność wśród graczy.
Gra opowiada o przygodach dzielnego kawałka makaronu o imieniu Mac, który wyrusza na misję, aby zostać najlepszym szefem kuchni w świecie makaronów. Po drodze musi zbierać składniki, pokonać rywalizujących szefów kuchni i poruszać się po zdradliwych środowiskach, aby odblokować upragnione trofeum Macaroni Houren-sou. Fabuła jest wciągająca i pełna humoru, z mnóstwem nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają graczy w napięciu.
Tym, co naprawdę wyróżnia Macaroni Houren-sou Interactive, jest innowacyjna rozgrywka. W przeciwieństwie do innych tradycyjnych gier wideo, tytuł ten zawiera interaktywny element gotowania. Aby móc przejść grę, gracze muszą faktycznie angażować się w wirtualne czynności związane z gotowaniem, takie jak krojenie warzyw lub mieszanie garnków. Ta wyjątkowa mechanika rozgrywki dodaje dodatkową warstwę immersji do rozgrywki, sprawiając, że gracze mają poczucie, że naprawdę kontrolują działania i sukcesy komputera Mac.
Oprócz aspektu kulinarnego, Macaroni Houren-sou Interactive oferuje także różne mini-gry i wyzwania w trakcie gry. Obejmują one pełne akcji bitwy z innymi szefami kuchni, a także zadania polegające na rozwiązywaniu zagadek wymagających szybkiego myślenia i strategii. Te mini-gry nie tylko dodają głębi całej rozgrywce, ale także zapewniają miłą odskocznię od głównego wątku fabularnego, dzięki czemu gracze nigdy się nie nudzą.
Jednym z najbardziej imponujących aspektów tej gry jest jej urocza i kolorowa grafika. Postacie makaronu są pięknie przedstawione, a każdy z nich ma swoją niepowtarzalną osobowość i wygląd. Środowiska są również bogate i tętniące życiem, a każdy poziom prezentuje inną i oszałamiającą wizualnie scenerię. Niezależnie od tego, czy jest to tętniący życiem pejzaż miejski, czy spokojna wieś, gracze będą zachwyceni dbałością o szczegóły grafiki.
Wydana w złotej erze gier wideo gra Macaroni Houren-sou Interactive zyskała szerokie uznanie krytyków i nadal cieszy się dużym uznaniem wśród graczy. Chwalono ją za kreatywność, wciągającą rozgrywkę i zapadające w pamięć postacie. Sukces gry zaowocował także kontynuacją i różnymi spin-offami, umacniając jej miejsce w historii gier. Chociaż konsola 3DO może nie jest już produkowana, fani nadal cieszą się tym ponadczasowym klejnotem dzięki emulatorom i ponownym wydaniom na nowszych platformach do gier.
MacArthur's War: Battles for Korea
MacArthur's War to turowa symulacja 2D wojny koreańskiej. Gracz wciela się w postać Douglasa MacArthura, głównodowodzącego siłami ONZ, ale może również wcielić się w rolę chińskiego sztabu generalnego. Stojąc w obliczu kryzysu koreańskiego, można zarządzać konfliktem na ograniczonym poziomie lub przekształcić go w azjatycką lub globalną konfrontację między supermocarstwami.
Zawarte scenariusze to: "Across the 38th", Taejon, Naktong Bulge, Unsan, Ch'ongch'on River, Chosin Reservoir, Chipyong-ni, Imjin River.
